24-06-17

Literaire Creatie in Aalst: 2017-2018



Literaire Creatie in Aalst

Een goed beeld van de manier waarop de cursus in Aalst ingevuld wordt, krijg je op deze blog, waar we teksten en recensies van cursisten publiceren. Sinds enkele jaren werken we, als de cursist dat wenst, zoveel mogelijk naar een concreet resultaat toe: een publicatie in boekvorm bijvoorbeeld (we kunnen die uitgeven via “printing on demand” of als ebook). In het verleden hebben we met de cursisten ook toneel geschreven, dat dan opgevoerd werd, of een podcast gemaakt. Ieder jaar werken we bovendien een gemeenschappelijk project uit.

Hoe zit de cursus in elkaar? Wekelijks is er 3 uur les, op woensdag tussen 17.30 en 22.30 uur. We werken met twee “shiften”: een vroege die start om 17.30 en eindigt om 20.30 uur, en een late die start om 19.30 en eindigt om 22.30 uur. In principe worden de eerstejaars bij elkaar gehouden in de eerste shift, maar als dit om velerlei redenen niet lukt of niet wenselijk is, dan passen we daar een mouw aan.

Van 19.30 tot 20.30 uur is er een gezamenlijk lesuur repertoirestudie. Daaronder vallen theorie, opdrachten, voorbereidingen van lezingen die we zelf organiseren of bijwonen, het onder de loupe nemen van auteurs en hun werk, enz...  

De andere twee lesuren zijn gereserveerd voor “schrijftechnieken”: dit wil zeggen dat ikzelf, maar ook alle cursisten, het werk van de mede-cursisten “feedback” geven. Je werk wordt dan in groep besproken en geredigeerd. Ik probeer daarbij een persoonlijk traject te volgen dat de cursist zelf aangeeft: wat heb je al geschreven, wat wil je nog schrijven, waar moet vooral aan gewerkt worden... en die teksten proberen we zo goed mogelijk te maken. Bij ons geen vage algemeenheden, wij proberen praktisch & concreet te zijn. Vandaar dat ik ook moeilijk meer uitleg kan geven in algemene termen, omdat dit traject voor iedere cursist weer anders is. Sommige cursisten willen nieuwe dingen ontdekken en er achter komen welk genre ze het beste ligt; andere willen zich dan weer bekwamen in één bepaald genre. Wil je vooral poëzie gaan schrijven, dan zullen voor jou heel andere dingen aan bod komen, dan als je vooral proza wil schrijven, of toneel hebt geschreven, of televisiescenario’s, of liedjesteksten. Naargelang de voorkeuren van de cursisten kunnen al die genres aan bod komen.

De cursus literaire creatie volgt de gewone dagschoolagenda, en dus ook de daarmee samenhangende schoolvakanties. De cursus duurt drie jaar, maar kan eventueel met een vierde jaar verlengd worden. Inschrijven kan in het secretariaat van de Academie, Vrijheidstraat 65, Aalst. Meer info, ook over kostprijs, op www.aalst.be/apk onder de rubiek “praktisch/inschrijvingen” (http://apkaalst.be/praktisch/inschrijven_inschrijvingsperiode/index.html

Patrick Bernauw

24-05-17

'Voor jou' van Jojo Moyes - recensie door Jana Van Der Fraenen


Jojo Moyes (Pauline Sara Jo Moyes) werd geboren in 1969 in Londen. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze woont nu samen met haar gezin in Essex. Jojo Moyes is behalve schrijfster ook journaliste. Haar eerste boek, Paradijs op aarde, verscheen in 2002. Andere boeken van haar zijn o.a. De laatste liefdesbrief, Vier plus één, Dans met mij, Portret van een vrouw, Een week in Parijs.
Moyes won twee keer de ‘Romantic Novel of the Year Award.’ In 2004 was dat voor Verboden vruchten en in 2011 voor De laatste liefdesbrief. Haar boeken zijn in elf landen vertaald. Haar roman Voor jou was een wereldwijde bestseller en verkocht meer dan drie miljoen exemplaren.

Ik lag stil te luisteren naar zijn ademhaling, die trager en dieper werd, naar het geluid van de regen daarachter, en ik voelde zijn warme vingers verstrengeld met de mijne. Ik wilde niet meer naar huis. Ik ga hier nooit meer weg, dacht ik. Hier waren Will en ik veilig, opgesloten in ons kleine paradijs. Telkens als ik er aan dacht dat we weer terug moesten naar Engeland werd mijn maag gegrepen door een grote klauw van angst, die me steeds steviger in zijn greep kreeg.
Het komt goed. Ik probeerde Nathans woorden bij mezelf te herhalen. Het komt goed.

Will, ooit een man van de actie, is nu door een auto-ongeluk vanaf zijn nek tot over zijn hele lichaam verlamd, en is verplicht om in een rolstoel te zitten. Hij haat de blikken van de mensen, ergert zich aan de bezorgdheden van zijn ouders en mist zijn oude leven waarin hij zelf beslissingen kon nemen. Door dit alles samen ziet Will maar één uitweg: euthanasie plegen in Dignitas in Zwitserland. 
Dan ontmoet hij Louisa Clark, zijn verzorgster en gezelschapsdame. Haar vrolijkheid geeft hem na al die tijd weer vreugde. Op zijn beurt is hij Louisa’s inspiratiebron om haar grenzen te verleggen. De twee worden verliefd. Maar dan ontdekt ze zijn zelfmoordplannen. Louisa Clark heeft zes maanden de tijd om Will te overtuigen dat haar liefde belangrijk genoeg is om voor te willen blijven leven en dat, ondanks zijn beperking, er nog veel mooie momenten te wachten staan.
Voor jou is het meest emotionele boek dat ik tot nu toe heb gelezen. Ik heb op het einde echt geweend. Hoewel het verhaal een diepzinnig thema heeft, leest het heel erg vlot. De personages zijn heel geloofwaardig en herkenbaar. Vooral Will’s ergernissen rond zijn handicap en de reacties van de mensen, herkende ik heel goed.
De verschillende meningen, die er ook in het echte leven zijn, rond de vraag ‘mag je beslissen over je eigen dood?’ komen in dit boek uitgebreid aan bod. Zo heeft ieder personage er wel zijn eigen ideeën over. Je hebt Will’s moeder die hopeloos moet toekijken hoe haar zoon zich van zijn leven wil beroven; Louisa, die zoveel van Will houdt, dat ze hem niet wil laten gaan. En dan heb je nog de mensen die hem egoïstisch noemen of die vinden dat dit gelijk staat aan moord.
Voor jou heeft een heel interessant vertelperspectief. Zo is het verhaal niet geschreven om lezers te vertellen hoe vreselijk en fout euthanasie is. Het vertelt de lezers juist waarom sommige mensen dit wel overwegen. Het geeft je een heel andere kijk op het onderwerp.
Voor jou is een prachtig, emotioneel verhaal dat je recht in het hart raakt. 

Uitgeverij De Fontein
Jaar uitgave: 2013
ISBN 978 90 325 1485 3
405 pg’s.
Verfilmd als ‘Me before you.’ 

'De bekeerlinge' van Stefan Hertmans - recensie door Matthias Roggen


Na Stefan Hertmans’ alom geprezen boek Oorlog en terpentijn komt de schrijver met een nieuwe roman op de proppen. En wat voor een roman.
Het boek gaat over een jonge vrouw die rond het jaar 1100 enige tijd in Monieux, een dorpje in de Provence heeft gewoond. Hertmans heeft al jaren een vakantiehuis in hetzelfde dorp. Waar hij door een buurman via artikels op het spoor van de vrouw werd gezet.
Als jongedame wordt ze verliefd op de zoon van de joodse opperrabbijn in Frankrijk. Hamoutal, de tot het Jodendom bekeerde vrouw, vlucht samen met haar geliefde naar het dorpje Monieux. chtervolgd door de ridders van haar vader zijn ze hier enige tijd veilig. Tot de eerste kruistocht alles op zijn kop zet en de jodenhaat weer oplaait.
In Monieux vindt een pogrom plaats. Waarbij Hamoutal haar man verliest. Haar kinderen worden ontvoerd. Ze slaat op de vlucht. Wat volgt is een omzwerving die haar naar Rouen, Narbonne en zelfs Caïro brengt. De jonge vrouw is nergens veilig. Met haar verblijfplaatsen verandert ook haar naam: van Vigdis Adelaïs, Hamoutal tot haar Egyptische naam Galana.
De manier waarop Hertmans met veel details haar tragische levensverhaal schetst, doet geen afbreuk aan het verteltempo. Het boek leest lekker weg en gaat tegelijkertijd toch diep en maakt veel indruk.

Stefan Hertmans reist in dit boek zijn hoofdpersonage ook na. Hij legt dezelfde weg af als zij. Van Narbonne, Marseille, Palermo naar Caïro. Hij wisselt zijn persoonlijke reisverslag af met het verhaal van zijn protagoniste. Soms stelt hij zich vragen bij hoe het haar op bepaalde momenten in haar leven is vergaan. Andere keren laat hij zijn verbeelding de vrije loop en probeert hij zo de leemtes op te vullen. Hij beschrijft haar angsten, wanhoop, verliefdheid.

Wat ik ook heel knap vind aan het boek is dat het niet alleen iets over het verleden zegt, maar ook over onze eigen tijd.Als hij het heeft over de jihad, die een tegenreactie op de kruistochten was, heeft hij het ook over het nu. Over hoe de kiem van de hedendaagse problematiek samenhangt met een lange geschiedenis. Het boek bevat een aantal parallellen tussen de kruistochten en het terrorisme van vandaag. En Vigdis en haar man worden omschreven als vluchtelingen op zoek naar een betere plek om te leven. Dit geeft de roman een tijdloos karakter.

De schrijfstijl is poëtisch en van een hoog niveau. Je merkt als lezer dat je hier te maken hebt met een schrijver die zijn vak kent en zijn metier volledig onder de knie heeft. Het boek heeft kenmerken van een historische roman, maar door middel van het persoonlijke reisverslag wordt het ook meer dan alleen dat. Dit is een indrukwekkende roman geworden die je meeneemt naar een ver vervlogen tijd en je doet meeleven met de personages. Tegelijkertijd kan het ook als een spiegel fungeren voor onze eigen tijd.
Stefan Hertmans heeft met dit boek Oorlog en terpentijn een waardige opvolger gegeven.

'Wil' van Jeroen Olyslaegers - recensie door Matthias Roggen


In Wil, het alom geprezen vijfde boek van Jeroen Olyslaegers, leren we het hoofdpersonage Wilfried Wils kennen. Een oude man wiens kinderen en kleinkinderen zich van hem hebben afgekeerd. Zijn vrouw is gestorven en van zijn dichterscarrière schiet enkel nog een lemma in een literaire encyclopedie over. En dus gaat hij maar aan zijn kleinzoon schrijven over de oorlog, toen hij als politieagent moest meewerken aan de razzia’s en arrestaties van joden in Antwerpen.

Om die joden geeft trouwens niemand nog. ‘Om een jood geeft niemand nog een kloot’, wordt ergens in het boek gegrapt. De bevolking grijpt niet in als er joden worden opgepakt. Niemand had toch al veel op met ‘dat volk’. De enige in het boek die het daar moeilijk mee heeft is Lode, een collega en vriend van Wilfried. Tegelijkertijd heeft Wilfried ook contacten met collaborateurs die er alles aan doen om joden op te sporen. 
Jeroen Olyslaegers belicht op deze manier heel mooi de twee kanten van een geschiedenis die we al goed kennen en waar al menig boek over is verschenen. Hij doet het echter zo dat het allemaal heel nieuw aanvoelt. Het verhaal had evengoed over vandaag de dag kunnen gaan. Daardoor wordt het meer dan enkel maar een historische roman. Het biedt ook een blik op ons heden en werpt ons vragen in het gezicht zoals: zijn we wel goed bezig? Pakken we de zaken wel goed aan? Hebben we eigenlijk wel iets geleerd uit het verleden als we kijken naar hoeveel discriminatie er vandaag nog is in onze samenleving? Maar dit gebeurt zeer subtiel. Olyslaegers wijst nergens met een gebiedend vingertje. Hij is de verteller. Het enige wat hij doet is dan ook vertellen.

Wils geraakt geleidelijk aan in beide kampen verzeild. Een mooi citaat dat dit illustreert: ‘Ik zat er middenin. Ik overweeg eens het een, dan weer het ander. Wat de een tegen me zei liet ik botsen met wat een ander me had toevertrouwd.’
Wat ik dan ook zo mooi vind aan het boek is dat Olyslaegers zijn personage niet enerzijds als een opportunistische klootzak wil portretteren of anderzijds als de goedheid zelf. Wilfried Wils komt als een echt mens over op het papier. Hij is niet goed of slecht. Hij maakt soms verkeerde keuzes. Hij kan gewelddadig uit de hoek komen, maar tegelijkertijd voelt hij een diepe verliefdheid voor Yvette, de zus van Lode en Wils' latere echtgenote.
Ik vind het zelf als lezer dan ook moeilijk om een oordeel te vellen over Wils. Enerzijds is hij een slachtoffer, een mens van zijn tijd die zich laat meeslepen. Aan de andere kant is hij ook een dader die verkeerde dingen doet.

Het boek dat afwisselt tussen heden en verleden is goed gestructureerd. Ik krijg nergens het gevoel dat het te lang aansleept of dat er net ergens te vlug wordt over gegaan. Alles is mooi uitgebalanceerd. Het verhaal bezit zowel liefdesscènes als gewelddadige scènes. Toch wordt het nergens te veel, te goor of te sentimenteel. Olyslaegers verliest zijn beheersing niet en houdt alles mooi binnen het kader waarin hij besloten heeft te werken.
Het taalgebruik doet soms denken aan Louis Paul Boon. Doordat Jeroen vaak gebruik maakt van de ‘gij’- vorm. Wat goed is. De personages voelen hierdoor nog dichter en echter aan. Hun taal is spreektaal.

Voor mij is dit een van de betere romans die ik dit jaar heb gelezen.  

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...