24-05-17

'Voor jou' van Jojo Moyes - recensie door Jana Van Der Fraenen


Jojo Moyes (Pauline Sara Jo Moyes) werd geboren in 1969 in Londen. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze woont nu samen met haar gezin in Essex. Jojo Moyes is behalve schrijfster ook journaliste. Haar eerste boek, Paradijs op aarde, verscheen in 2002. Andere boeken van haar zijn o.a. De laatste liefdesbrief, Vier plus één, Dans met mij, Portret van een vrouw, Een week in Parijs.
Moyes won twee keer de ‘Romantic Novel of the Year Award.’ In 2004 was dat voor Verboden vruchten en in 2011 voor De laatste liefdesbrief. Haar boeken zijn in elf landen vertaald. Haar roman Voor jou was een wereldwijde bestseller en verkocht meer dan drie miljoen exemplaren.

Ik lag stil te luisteren naar zijn ademhaling, die trager en dieper werd, naar het geluid van de regen daarachter, en ik voelde zijn warme vingers verstrengeld met de mijne. Ik wilde niet meer naar huis. Ik ga hier nooit meer weg, dacht ik. Hier waren Will en ik veilig, opgesloten in ons kleine paradijs. Telkens als ik er aan dacht dat we weer terug moesten naar Engeland werd mijn maag gegrepen door een grote klauw van angst, die me steeds steviger in zijn greep kreeg.
Het komt goed. Ik probeerde Nathans woorden bij mezelf te herhalen. Het komt goed.

Will, ooit een man van de actie, is nu door een auto-ongeluk vanaf zijn nek tot over zijn hele lichaam verlamd, en is verplicht om in een rolstoel te zitten. Hij haat de blikken van de mensen, ergert zich aan de bezorgdheden van zijn ouders en mist zijn oude leven waarin hij zelf beslissingen kon nemen. Door dit alles samen ziet Will maar één uitweg: euthanasie plegen in Dignitas in Zwitserland. 
Dan ontmoet hij Louisa Clark, zijn verzorgster en gezelschapsdame. Haar vrolijkheid geeft hem na al die tijd weer vreugde. Op zijn beurt is hij Louisa’s inspiratiebron om haar grenzen te verleggen. De twee worden verliefd. Maar dan ontdekt ze zijn zelfmoordplannen. Louisa Clark heeft zes maanden de tijd om Will te overtuigen dat haar liefde belangrijk genoeg is om voor te willen blijven leven en dat, ondanks zijn beperking, er nog veel mooie momenten te wachten staan.
Voor jou is het meest emotionele boek dat ik tot nu toe heb gelezen. Ik heb op het einde echt geweend. Hoewel het verhaal een diepzinnig thema heeft, leest het heel erg vlot. De personages zijn heel geloofwaardig en herkenbaar. Vooral Will’s ergernissen rond zijn handicap en de reacties van de mensen, herkende ik heel goed.
De verschillende meningen, die er ook in het echte leven zijn, rond de vraag ‘mag je beslissen over je eigen dood?’ komen in dit boek uitgebreid aan bod. Zo heeft ieder personage er wel zijn eigen ideeën over. Je hebt Will’s moeder die hopeloos moet toekijken hoe haar zoon zich van zijn leven wil beroven; Louisa, die zoveel van Will houdt, dat ze hem niet wil laten gaan. En dan heb je nog de mensen die hem egoïstisch noemen of die vinden dat dit gelijk staat aan moord.
Voor jou heeft een heel interessant vertelperspectief. Zo is het verhaal niet geschreven om lezers te vertellen hoe vreselijk en fout euthanasie is. Het vertelt de lezers juist waarom sommige mensen dit wel overwegen. Het geeft je een heel andere kijk op het onderwerp.
Voor jou is een prachtig, emotioneel verhaal dat je recht in het hart raakt. 

Uitgeverij De Fontein
Jaar uitgave: 2013
ISBN 978 90 325 1485 3
405 pg’s.
Verfilmd als ‘Me before you.’ 

'De bekeerlinge' van Stefan Hertmans - recensie door Matthias Roggen


Na Stefan Hertmans’ alom geprezen boek Oorlog en terpentijn komt de schrijver met een nieuwe roman op de proppen. En wat voor een roman.
Het boek gaat over een jonge vrouw die rond het jaar 1100 enige tijd in Monieux, een dorpje in de Provence heeft gewoond. Hertmans heeft al jaren een vakantiehuis in hetzelfde dorp. Waar hij door een buurman via artikels op het spoor van de vrouw werd gezet.
Als jongedame wordt ze verliefd op de zoon van de joodse opperrabbijn in Frankrijk. Hamoutal, de tot het Jodendom bekeerde vrouw, vlucht samen met haar geliefde naar het dorpje Monieux. chtervolgd door de ridders van haar vader zijn ze hier enige tijd veilig. Tot de eerste kruistocht alles op zijn kop zet en de jodenhaat weer oplaait.
In Monieux vindt een pogrom plaats. Waarbij Hamoutal haar man verliest. Haar kinderen worden ontvoerd. Ze slaat op de vlucht. Wat volgt is een omzwerving die haar naar Rouen, Narbonne en zelfs Caïro brengt. De jonge vrouw is nergens veilig. Met haar verblijfplaatsen verandert ook haar naam: van Vigdis Adelaïs, Hamoutal tot haar Egyptische naam Galana.
De manier waarop Hertmans met veel details haar tragische levensverhaal schetst, doet geen afbreuk aan het verteltempo. Het boek leest lekker weg en gaat tegelijkertijd toch diep en maakt veel indruk.

Stefan Hertmans reist in dit boek zijn hoofdpersonage ook na. Hij legt dezelfde weg af als zij. Van Narbonne, Marseille, Palermo naar Caïro. Hij wisselt zijn persoonlijke reisverslag af met het verhaal van zijn protagoniste. Soms stelt hij zich vragen bij hoe het haar op bepaalde momenten in haar leven is vergaan. Andere keren laat hij zijn verbeelding de vrije loop en probeert hij zo de leemtes op te vullen. Hij beschrijft haar angsten, wanhoop, verliefdheid.

Wat ik ook heel knap vind aan het boek is dat het niet alleen iets over het verleden zegt, maar ook over onze eigen tijd.Als hij het heeft over de jihad, die een tegenreactie op de kruistochten was, heeft hij het ook over het nu. Over hoe de kiem van de hedendaagse problematiek samenhangt met een lange geschiedenis. Het boek bevat een aantal parallellen tussen de kruistochten en het terrorisme van vandaag. En Vigdis en haar man worden omschreven als vluchtelingen op zoek naar een betere plek om te leven. Dit geeft de roman een tijdloos karakter.

De schrijfstijl is poëtisch en van een hoog niveau. Je merkt als lezer dat je hier te maken hebt met een schrijver die zijn vak kent en zijn metier volledig onder de knie heeft. Het boek heeft kenmerken van een historische roman, maar door middel van het persoonlijke reisverslag wordt het ook meer dan alleen dat. Dit is een indrukwekkende roman geworden die je meeneemt naar een ver vervlogen tijd en je doet meeleven met de personages. Tegelijkertijd kan het ook als een spiegel fungeren voor onze eigen tijd.
Stefan Hertmans heeft met dit boek Oorlog en terpentijn een waardige opvolger gegeven.

'Wil' van Jeroen Olyslaegers - recensie door Matthias Roggen


In Wil, het alom geprezen vijfde boek van Jeroen Olyslaegers, leren we het hoofdpersonage Wilfried Wils kennen. Een oude man wiens kinderen en kleinkinderen zich van hem hebben afgekeerd. Zijn vrouw is gestorven en van zijn dichterscarrière schiet enkel nog een lemma in een literaire encyclopedie over. En dus gaat hij maar aan zijn kleinzoon schrijven over de oorlog, toen hij als politieagent moest meewerken aan de razzia’s en arrestaties van joden in Antwerpen.

Om die joden geeft trouwens niemand nog. ‘Om een jood geeft niemand nog een kloot’, wordt ergens in het boek gegrapt. De bevolking grijpt niet in als er joden worden opgepakt. Niemand had toch al veel op met ‘dat volk’. De enige in het boek die het daar moeilijk mee heeft is Lode, een collega en vriend van Wilfried. Tegelijkertijd heeft Wilfried ook contacten met collaborateurs die er alles aan doen om joden op te sporen. 
Jeroen Olyslaegers belicht op deze manier heel mooi de twee kanten van een geschiedenis die we al goed kennen en waar al menig boek over is verschenen. Hij doet het echter zo dat het allemaal heel nieuw aanvoelt. Het verhaal had evengoed over vandaag de dag kunnen gaan. Daardoor wordt het meer dan enkel maar een historische roman. Het biedt ook een blik op ons heden en werpt ons vragen in het gezicht zoals: zijn we wel goed bezig? Pakken we de zaken wel goed aan? Hebben we eigenlijk wel iets geleerd uit het verleden als we kijken naar hoeveel discriminatie er vandaag nog is in onze samenleving? Maar dit gebeurt zeer subtiel. Olyslaegers wijst nergens met een gebiedend vingertje. Hij is de verteller. Het enige wat hij doet is dan ook vertellen.

Wils geraakt geleidelijk aan in beide kampen verzeild. Een mooi citaat dat dit illustreert: ‘Ik zat er middenin. Ik overweeg eens het een, dan weer het ander. Wat de een tegen me zei liet ik botsen met wat een ander me had toevertrouwd.’
Wat ik dan ook zo mooi vind aan het boek is dat Olyslaegers zijn personage niet enerzijds als een opportunistische klootzak wil portretteren of anderzijds als de goedheid zelf. Wilfried Wils komt als een echt mens over op het papier. Hij is niet goed of slecht. Hij maakt soms verkeerde keuzes. Hij kan gewelddadig uit de hoek komen, maar tegelijkertijd voelt hij een diepe verliefdheid voor Yvette, de zus van Lode en Wils' latere echtgenote.
Ik vind het zelf als lezer dan ook moeilijk om een oordeel te vellen over Wils. Enerzijds is hij een slachtoffer, een mens van zijn tijd die zich laat meeslepen. Aan de andere kant is hij ook een dader die verkeerde dingen doet.

Het boek dat afwisselt tussen heden en verleden is goed gestructureerd. Ik krijg nergens het gevoel dat het te lang aansleept of dat er net ergens te vlug wordt over gegaan. Alles is mooi uitgebalanceerd. Het verhaal bezit zowel liefdesscènes als gewelddadige scènes. Toch wordt het nergens te veel, te goor of te sentimenteel. Olyslaegers verliest zijn beheersing niet en houdt alles mooi binnen het kader waarin hij besloten heeft te werken.
Het taalgebruik doet soms denken aan Louis Paul Boon. Doordat Jeroen vaak gebruik maakt van de ‘gij’- vorm. Wat goed is. De personages voelen hierdoor nog dichter en echter aan. Hun taal is spreektaal.

Voor mij is dit een van de betere romans die ik dit jaar heb gelezen.  

23-05-17

Jana Van Der Fraenen recenseert 'Haar naam was Sarah' van Tatiana de Rosnay


Tatiana de Rosnay werd geboren in 1961 in Parijs. Ze heeft een Britse moeder en een Franse vader. Tatiana woont met haar echtgenoot en twee kinderen in Parijs. Sinds 1992 heeft Tatiana de Rosnay elf romans gepubliceerd. Haar naam was Sarah is de eerste roman die Tatiana in Engels schreef. Andere verhalen van haar zijn bv. Die laatste zomer, Kwetsbaar, Het huis waar jij van hield en Het appartement.
Tatiana de Rosnay wou met Haar naam was Sarah geen historisch werk schrijven, maar een eerbetoon aan de kinderen van Vel d’Hiv. Niet alleen voor de kinderen die niet zijn teruggekomen, maar ook voor degenen die het kunnen navertellen.
Haar naam was Sarah is in veertig landen verschenen en er zijn wereldwijd ruim negen miljoen exemplaren verkocht. Ook de verfilming was een groot succes. In 2013 ging in Nederland de eerste toneelversie ter wereld van Haar naam was Sarah in première.

Ze probeerde haar moeders handen te pakken, maar de mannen duwden haar weg zodat ze op haar knieën viel. Haar moeder vocht als een bezetene en was de agenten heel even de baas, en juist op dat moment zag het meisje weer een glimp van haar echte moeder, de sterke, vurige vrouw die ze miste en bewonderde. Ze voelde haar moeders armen nog één keer om zich heen, ze voelde het dikke haar dat haar gezicht streelde. Ineens werd ze verblind door een plens koud water. Proestend en snakkend naar adem deed ze haar ogen open en zag dat de mannen haar moeder wegsleepten aan de kraag van haar doorweekte jurk.

De Amerikaanse journaliste Julia Jarmond moet voor de herdenking van 60 jaar Vel d’Hiv, waar de grote razzia in 1942 plaatsvond, een artikel schrijven. Hierdoor stuit ze op Sarah Starzinski, een 10-jarig joods meisje en tevens een slachtoffer van de Holocaust. Julia ontdekt stukje bij stukje Sarahs aangrijpende verhaal en is vastbesloten om te onderzoeken of het meisje de oorlog overleefde en zo ja, wat er daarna met haar is gebeurd.
Één van de beste dingen aan het boek, is hoe levensecht de schrijfster de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog en de reacties van de mensen erop beschrijft. Tatiana de Rosnay liet me zo met de gevoelens van Sarah en Julia meeleven, dat ik het boek niet meer kon loslaten. Ik moest gewoon verder lezen.
Ik kon zo hard de angsten, het verdriet en de pijn voelen die de personages meemaken. Vooral het verhaal van het joodse meisje Sarah is zo aangrijpend dat ik niet anders kon dan er bij stilstaan. Er hoefden geen spannende actiescènes ingelast te worden om dit verhaal spannend te vinden. Het verhaal van Sarah en Julia, dat in elk hoofdstuk afwisselend verteld wordt, is goed opgebouwd naar het moment dat beide verhalen in elkaar vloeien. Het is een sterke mengeling van fictie en geschiedenis. De personages en het verhaal op zich zijn heel geloofwaardig en boeiend. Tot het einde bleef ik op het puntje van mijn stoel zitten, omdat ik wou weten hoe het zowel met Sarah als met Julia ging aflopen. Ook te weten dat een groot deel van het verhaal waargebeurd is, raakt me heel diep. Het meisje Sarah is niet enkel een personage voor mij, ze staat voor alle joden die deze gruwel hebben moeten meemaken.

Haar naam was Sarah is een prachtig, aangrijpend verhaal dat je bij de keel grijpt. Dit boek wil je in één ruk uitlezen. 

Uitgeverij Artemis & co
Jaar uitgave: 2007
ISBN 978 90 472 0079 6
331 pg’s.

Verfilmd als ‘Sarah’s key/ Haar naam was Sarah/Elle s'appelait Sarah .


18-05-17

"Kom hier dat ik u kus" van Griet Op de Beeck en "Roosevelt" van Gie Bogaert gerecenseerd door Leslie Hubrechts


Gie Bogaert – Roosevelt

“Liegen. Wat een ontdekking.” Verhalen verzinnen en vertellen kan Gie Bogaert als geen ander, maar door het te vaak afwisselen van te veel personages slaat hij de bal mis.
Gie Bogaert zelf is charismatisch en als schrijver methodisch in zijn verhalen maken. De tien personages die worden gevolgd komen uit alle lagen van de bevolking, maar het zijn er redelijk veel. Het is moeilijk de draad terug op te pikken. Er zit te veel tijd of te veel tekst tussen de verhalen in. En dat zijn het ook, verhalen. Het zijn geen mensen, maar typetjes.
De personages symboliseren een vorm van wanhoop. Wie op wanhoop afstevent, kent vaak een fatale afloop. Jammer genoeg voelde het lezen van dit boek voor mij aan alsof er nooit een eind aan ging komen. Pas tegen het einde aan wist Bogaert mij te intrigeren en te beroeren. Om het dan enkel opnieuw te laten ontkrachten door de fataliteit van het verhaal terug in het ongewisse te laten.

Met Roosevelt weet Bogaert enkel een publiek te bekoren door erover te vertellen. Die man mag over alles vertellen en we hangen aan zijn lippen. Jammer genoeg is het volledige boek langdradig en heeft hij op het einde enkele kansen laten liggen.


Griet Op de Beeck – Kom hier dat ik u kus

Write what you know; een motto dat Griet Op de Beeck ter harte neemt. Uit het leven gegrepen, soms fragmentarisch en associatief. Hoe mensen echt denken en wat ze echt denken.
Kom hier dat ik u kus is haar tweede boek. Na Vele hemels boven de zevende slaat ze hier opnieuw de spijker op de kop.
Ze hanteert realistische monologue intérieur. De karakters uit haar boek zijn geen personages, maar échte mensen. De gedachtengangen en hoe die verschillen van wat er wel en niet gezegd wordt tussen mensen leunen enorm dicht aan bij de werkelijkheid.
Ze schrijft over zaken die proefondervindelijk zijn geweest in haar eigen leven als 10-jarig meisje, als dramaturg en als 35-jarige dochter van een doodzieke man.
Soms is er kop noch staart aan te krijgen. Ze bespeelt meerdere thema's. Haar boeken gaan over het leven in zijn rauwste vorm en toch weet ze poëtisch te verwoorden dat “boosheid binnenstebuiten gedraaid verdriet [is]”.
Kom hier dat ik u kus leest als een trein, de woorden grijpen je naar de keel en laten je sprakeloos achter. Het gaat over alles, ergens en nergens, over niemand en over iedereen. Herkenbaarheid en geloofwaardigheid zijn troef.
Als lezer kan je alleen maar denken: dit boek gaat over mij!

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...