15-12-17

Academie voor Podiumkunsten Aalst zoekt... Instagrammers!


Zit jij op Instagram?

Ben je (oud-)leerling of leerkracht of andere medewerker van de Academie voor Podiumkunsten Aalst? Ben je ouder van leerling of leerkracht of, enz...? Ben je gewoon sympathisant van de APK Aalst? En heb je wel eens zin om het Instagram account van de APK Aalst een week te kapen?

De Zwette Maan doet alvast mee, als onze hoogstpersoonlijke Gids voor Utopia!


Wekelijks vragen we iemand om het APK-account ‘over te nemen’. Dat wil zeggen dat wekelijks iemand anders toegang krijgt tot ons account om er een week lang zijn/haar Academie-avonturen te delen. Aan het begin van de week wordt hij/zij voorgesteld aan de hand van een startfoto (telkens in dezelfde lay-out). En wie weet zien we ook jouw foto’s binnenkort op ons account verschijnen!

Wie interesse heeft, kan zich hier inschrijven:
https://goo.gl/forms/hAKGIjwHVZFjarRz2
  

Volg ons @APKaalst  



06-09-17

Literaire Creatie in Aalst... en in boekvorm!


Vanavond, om 19 uur, op het Vierde (Schoon) Verdiep van CC De Werf (Molenstraat, Aalst) gaan wij van start met een nieuwe jaargang Literaire Creatie. 

Zin om erbij te zijn? Alle info op www.aalst.be/apk 
onder de rubiek “praktisch/inschrijvingen” 

Wat wij daar zoal doen? Wel... Romans schrijven, en ze ook uitgeven, bijvoorbeeld. Zo stellen we op 17 september in Brasserie Qarfa (Stationsstraat, Aalst) het debuut van cursiste Leslie Hubrechts voor, Achtergelaten bagage.

Zin om erbij te zijn? Alle info op 


24-06-17

Literaire Creatie in Aalst: 2017-2018



Literaire Creatie in Aalst

Een goed beeld van de manier waarop de cursus in Aalst ingevuld wordt, krijg je op deze blog, waar we teksten en recensies van cursisten publiceren. Sinds enkele jaren werken we, als de cursist dat wenst, zoveel mogelijk naar een concreet resultaat toe: een publicatie in boekvorm bijvoorbeeld (we kunnen die uitgeven via “printing on demand” of als ebook). In het verleden hebben we met de cursisten ook toneel geschreven, dat dan opgevoerd werd, of een podcast gemaakt. Ieder jaar werken we bovendien een gemeenschappelijk project uit.



Hoe zit de cursus in elkaar? Wekelijks is er 3 uur les, op woensdag tussen 17.30 en 22.30 uur. We werken met twee “shiften”: een vroege die start om 17.30 en eindigt om 20.30 uur, en een late die start om 19.30 en eindigt om 22.30 uur. In principe worden de eerstejaars bij elkaar gehouden in de eerste shift, maar als dit om velerlei redenen niet lukt of niet wenselijk is, dan passen we daar een mouw aan.

Van 19.30 tot 20.30 uur is er een gezamenlijk lesuur repertoirestudie. Daaronder vallen theorie, opdrachten, voorbereidingen van lezingen die we zelf organiseren of bijwonen, het onder de loupe nemen van auteurs en hun werk, enz...  

De andere twee lesuren zijn gereserveerd voor “schrijftechnieken”: dit wil zeggen dat ikzelf, maar ook alle cursisten, het werk van de mede-cursisten “feedback” geven. Je werk wordt dan in groep besproken en geredigeerd. Ik probeer daarbij een persoonlijk traject te volgen dat de cursist zelf aangeeft: wat heb je al geschreven, wat wil je nog schrijven, waar moet vooral aan gewerkt worden... en die teksten proberen we zo goed mogelijk te maken. Bij ons geen vage algemeenheden, wij proberen praktisch & concreet te zijn. Vandaar dat ik ook moeilijk meer uitleg kan geven in algemene termen, omdat dit traject voor iedere cursist weer anders is. Sommige cursisten willen nieuwe dingen ontdekken en er achter komen welk genre ze het beste ligt; andere willen zich dan weer bekwamen in één bepaald genre. Wil je vooral poëzie gaan schrijven, dan zullen voor jou heel andere dingen aan bod komen, dan als je vooral proza wil schrijven, of toneel hebt geschreven, of televisiescenario’s, of liedjesteksten. Naargelang de voorkeuren van de cursisten kunnen al die genres aan bod komen.

De cursus literaire creatie volgt de gewone dagschoolagenda, en dus ook de daarmee samenhangende schoolvakanties. De cursus duurt drie jaar, maar kan eventueel met een vierde jaar verlengd worden. Inschrijven kan in het secretariaat van de Academie, Vrijheidstraat 65, Aalst. Meer info, ook over kostprijs, op www.aalst.be/apk onder de rubiek “praktisch/inschrijvingen” (http://apkaalst.be/praktisch/inschrijven_inschrijvingsperiode/index.html

Patrick Bernauw

24-05-17

'Voor jou' van Jojo Moyes - recensie door Jana Van Der Fraenen


Jojo Moyes (Pauline Sara Jo Moyes) werd geboren in 1969 in Londen. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze woont nu samen met haar gezin in Essex. Jojo Moyes is behalve schrijfster ook journaliste. Haar eerste boek, Paradijs op aarde, verscheen in 2002. Andere boeken van haar zijn o.a. De laatste liefdesbrief, Vier plus één, Dans met mij, Portret van een vrouw, Een week in Parijs.
Moyes won twee keer de ‘Romantic Novel of the Year Award.’ In 2004 was dat voor Verboden vruchten en in 2011 voor De laatste liefdesbrief. Haar boeken zijn in elf landen vertaald. Haar roman Voor jou was een wereldwijde bestseller en verkocht meer dan drie miljoen exemplaren.

Ik lag stil te luisteren naar zijn ademhaling, die trager en dieper werd, naar het geluid van de regen daarachter, en ik voelde zijn warme vingers verstrengeld met de mijne. Ik wilde niet meer naar huis. Ik ga hier nooit meer weg, dacht ik. Hier waren Will en ik veilig, opgesloten in ons kleine paradijs. Telkens als ik er aan dacht dat we weer terug moesten naar Engeland werd mijn maag gegrepen door een grote klauw van angst, die me steeds steviger in zijn greep kreeg.
Het komt goed. Ik probeerde Nathans woorden bij mezelf te herhalen. Het komt goed.

Will, ooit een man van de actie, is nu door een auto-ongeluk vanaf zijn nek tot over zijn hele lichaam verlamd, en is verplicht om in een rolstoel te zitten. Hij haat de blikken van de mensen, ergert zich aan de bezorgdheden van zijn ouders en mist zijn oude leven waarin hij zelf beslissingen kon nemen. Door dit alles samen ziet Will maar één uitweg: euthanasie plegen in Dignitas in Zwitserland. 
Dan ontmoet hij Louisa Clark, zijn verzorgster en gezelschapsdame. Haar vrolijkheid geeft hem na al die tijd weer vreugde. Op zijn beurt is hij Louisa’s inspiratiebron om haar grenzen te verleggen. De twee worden verliefd. Maar dan ontdekt ze zijn zelfmoordplannen. Louisa Clark heeft zes maanden de tijd om Will te overtuigen dat haar liefde belangrijk genoeg is om voor te willen blijven leven en dat, ondanks zijn beperking, er nog veel mooie momenten te wachten staan.
Voor jou is het meest emotionele boek dat ik tot nu toe heb gelezen. Ik heb op het einde echt geweend. Hoewel het verhaal een diepzinnig thema heeft, leest het heel erg vlot. De personages zijn heel geloofwaardig en herkenbaar. Vooral Will’s ergernissen rond zijn handicap en de reacties van de mensen, herkende ik heel goed.
De verschillende meningen, die er ook in het echte leven zijn, rond de vraag ‘mag je beslissen over je eigen dood?’ komen in dit boek uitgebreid aan bod. Zo heeft ieder personage er wel zijn eigen ideeën over. Je hebt Will’s moeder die hopeloos moet toekijken hoe haar zoon zich van zijn leven wil beroven; Louisa, die zoveel van Will houdt, dat ze hem niet wil laten gaan. En dan heb je nog de mensen die hem egoïstisch noemen of die vinden dat dit gelijk staat aan moord.
Voor jou heeft een heel interessant vertelperspectief. Zo is het verhaal niet geschreven om lezers te vertellen hoe vreselijk en fout euthanasie is. Het vertelt de lezers juist waarom sommige mensen dit wel overwegen. Het geeft je een heel andere kijk op het onderwerp.
Voor jou is een prachtig, emotioneel verhaal dat je recht in het hart raakt. 

Uitgeverij De Fontein
Jaar uitgave: 2013
ISBN 978 90 325 1485 3
405 pg’s.
Verfilmd als ‘Me before you.’ 

'De bekeerlinge' van Stefan Hertmans - recensie door Matthias Roggen


Na Stefan Hertmans’ alom geprezen boek Oorlog en terpentijn komt de schrijver met een nieuwe roman op de proppen. En wat voor een roman.
Het boek gaat over een jonge vrouw die rond het jaar 1100 enige tijd in Monieux, een dorpje in de Provence heeft gewoond. Hertmans heeft al jaren een vakantiehuis in hetzelfde dorp. Waar hij door een buurman via artikels op het spoor van de vrouw werd gezet.
Als jongedame wordt ze verliefd op de zoon van de joodse opperrabbijn in Frankrijk. Hamoutal, de tot het Jodendom bekeerde vrouw, vlucht samen met haar geliefde naar het dorpje Monieux. chtervolgd door de ridders van haar vader zijn ze hier enige tijd veilig. Tot de eerste kruistocht alles op zijn kop zet en de jodenhaat weer oplaait.
In Monieux vindt een pogrom plaats. Waarbij Hamoutal haar man verliest. Haar kinderen worden ontvoerd. Ze slaat op de vlucht. Wat volgt is een omzwerving die haar naar Rouen, Narbonne en zelfs Caïro brengt. De jonge vrouw is nergens veilig. Met haar verblijfplaatsen verandert ook haar naam: van Vigdis Adelaïs, Hamoutal tot haar Egyptische naam Galana.
De manier waarop Hertmans met veel details haar tragische levensverhaal schetst, doet geen afbreuk aan het verteltempo. Het boek leest lekker weg en gaat tegelijkertijd toch diep en maakt veel indruk.

Stefan Hertmans reist in dit boek zijn hoofdpersonage ook na. Hij legt dezelfde weg af als zij. Van Narbonne, Marseille, Palermo naar Caïro. Hij wisselt zijn persoonlijke reisverslag af met het verhaal van zijn protagoniste. Soms stelt hij zich vragen bij hoe het haar op bepaalde momenten in haar leven is vergaan. Andere keren laat hij zijn verbeelding de vrije loop en probeert hij zo de leemtes op te vullen. Hij beschrijft haar angsten, wanhoop, verliefdheid.

Wat ik ook heel knap vind aan het boek is dat het niet alleen iets over het verleden zegt, maar ook over onze eigen tijd.Als hij het heeft over de jihad, die een tegenreactie op de kruistochten was, heeft hij het ook over het nu. Over hoe de kiem van de hedendaagse problematiek samenhangt met een lange geschiedenis. Het boek bevat een aantal parallellen tussen de kruistochten en het terrorisme van vandaag. En Vigdis en haar man worden omschreven als vluchtelingen op zoek naar een betere plek om te leven. Dit geeft de roman een tijdloos karakter.

De schrijfstijl is poëtisch en van een hoog niveau. Je merkt als lezer dat je hier te maken hebt met een schrijver die zijn vak kent en zijn metier volledig onder de knie heeft. Het boek heeft kenmerken van een historische roman, maar door middel van het persoonlijke reisverslag wordt het ook meer dan alleen dat. Dit is een indrukwekkende roman geworden die je meeneemt naar een ver vervlogen tijd en je doet meeleven met de personages. Tegelijkertijd kan het ook als een spiegel fungeren voor onze eigen tijd.
Stefan Hertmans heeft met dit boek Oorlog en terpentijn een waardige opvolger gegeven.

'Wil' van Jeroen Olyslaegers - recensie door Matthias Roggen


In Wil, het alom geprezen vijfde boek van Jeroen Olyslaegers, leren we het hoofdpersonage Wilfried Wils kennen. Een oude man wiens kinderen en kleinkinderen zich van hem hebben afgekeerd. Zijn vrouw is gestorven en van zijn dichterscarrière schiet enkel nog een lemma in een literaire encyclopedie over. En dus gaat hij maar aan zijn kleinzoon schrijven over de oorlog, toen hij als politieagent moest meewerken aan de razzia’s en arrestaties van joden in Antwerpen.

Om die joden geeft trouwens niemand nog. ‘Om een jood geeft niemand nog een kloot’, wordt ergens in het boek gegrapt. De bevolking grijpt niet in als er joden worden opgepakt. Niemand had toch al veel op met ‘dat volk’. De enige in het boek die het daar moeilijk mee heeft is Lode, een collega en vriend van Wilfried. Tegelijkertijd heeft Wilfried ook contacten met collaborateurs die er alles aan doen om joden op te sporen. 
Jeroen Olyslaegers belicht op deze manier heel mooi de twee kanten van een geschiedenis die we al goed kennen en waar al menig boek over is verschenen. Hij doet het echter zo dat het allemaal heel nieuw aanvoelt. Het verhaal had evengoed over vandaag de dag kunnen gaan. Daardoor wordt het meer dan enkel maar een historische roman. Het biedt ook een blik op ons heden en werpt ons vragen in het gezicht zoals: zijn we wel goed bezig? Pakken we de zaken wel goed aan? Hebben we eigenlijk wel iets geleerd uit het verleden als we kijken naar hoeveel discriminatie er vandaag nog is in onze samenleving? Maar dit gebeurt zeer subtiel. Olyslaegers wijst nergens met een gebiedend vingertje. Hij is de verteller. Het enige wat hij doet is dan ook vertellen.

Wils geraakt geleidelijk aan in beide kampen verzeild. Een mooi citaat dat dit illustreert: ‘Ik zat er middenin. Ik overweeg eens het een, dan weer het ander. Wat de een tegen me zei liet ik botsen met wat een ander me had toevertrouwd.’
Wat ik dan ook zo mooi vind aan het boek is dat Olyslaegers zijn personage niet enerzijds als een opportunistische klootzak wil portretteren of anderzijds als de goedheid zelf. Wilfried Wils komt als een echt mens over op het papier. Hij is niet goed of slecht. Hij maakt soms verkeerde keuzes. Hij kan gewelddadig uit de hoek komen, maar tegelijkertijd voelt hij een diepe verliefdheid voor Yvette, de zus van Lode en Wils' latere echtgenote.
Ik vind het zelf als lezer dan ook moeilijk om een oordeel te vellen over Wils. Enerzijds is hij een slachtoffer, een mens van zijn tijd die zich laat meeslepen. Aan de andere kant is hij ook een dader die verkeerde dingen doet.

Het boek dat afwisselt tussen heden en verleden is goed gestructureerd. Ik krijg nergens het gevoel dat het te lang aansleept of dat er net ergens te vlug wordt over gegaan. Alles is mooi uitgebalanceerd. Het verhaal bezit zowel liefdesscènes als gewelddadige scènes. Toch wordt het nergens te veel, te goor of te sentimenteel. Olyslaegers verliest zijn beheersing niet en houdt alles mooi binnen het kader waarin hij besloten heeft te werken.
Het taalgebruik doet soms denken aan Louis Paul Boon. Doordat Jeroen vaak gebruik maakt van de ‘gij’- vorm. Wat goed is. De personages voelen hierdoor nog dichter en echter aan. Hun taal is spreektaal.

Voor mij is dit een van de betere romans die ik dit jaar heb gelezen.  

23-05-17

Jana Van Der Fraenen recenseert 'Haar naam was Sarah' van Tatiana de Rosnay


Tatiana de Rosnay werd geboren in 1961 in Parijs. Ze heeft een Britse moeder en een Franse vader. Tatiana woont met haar echtgenoot en twee kinderen in Parijs. Sinds 1992 heeft Tatiana de Rosnay elf romans gepubliceerd. Haar naam was Sarah is de eerste roman die Tatiana in Engels schreef. Andere verhalen van haar zijn bv. Die laatste zomer, Kwetsbaar, Het huis waar jij van hield en Het appartement.
Tatiana de Rosnay wou met Haar naam was Sarah geen historisch werk schrijven, maar een eerbetoon aan de kinderen van Vel d’Hiv. Niet alleen voor de kinderen die niet zijn teruggekomen, maar ook voor degenen die het kunnen navertellen.
Haar naam was Sarah is in veertig landen verschenen en er zijn wereldwijd ruim negen miljoen exemplaren verkocht. Ook de verfilming was een groot succes. In 2013 ging in Nederland de eerste toneelversie ter wereld van Haar naam was Sarah in première.

Ze probeerde haar moeders handen te pakken, maar de mannen duwden haar weg zodat ze op haar knieën viel. Haar moeder vocht als een bezetene en was de agenten heel even de baas, en juist op dat moment zag het meisje weer een glimp van haar echte moeder, de sterke, vurige vrouw die ze miste en bewonderde. Ze voelde haar moeders armen nog één keer om zich heen, ze voelde het dikke haar dat haar gezicht streelde. Ineens werd ze verblind door een plens koud water. Proestend en snakkend naar adem deed ze haar ogen open en zag dat de mannen haar moeder wegsleepten aan de kraag van haar doorweekte jurk.

De Amerikaanse journaliste Julia Jarmond moet voor de herdenking van 60 jaar Vel d’Hiv, waar de grote razzia in 1942 plaatsvond, een artikel schrijven. Hierdoor stuit ze op Sarah Starzinski, een 10-jarig joods meisje en tevens een slachtoffer van de Holocaust. Julia ontdekt stukje bij stukje Sarahs aangrijpende verhaal en is vastbesloten om te onderzoeken of het meisje de oorlog overleefde en zo ja, wat er daarna met haar is gebeurd.
Één van de beste dingen aan het boek, is hoe levensecht de schrijfster de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog en de reacties van de mensen erop beschrijft. Tatiana de Rosnay liet me zo met de gevoelens van Sarah en Julia meeleven, dat ik het boek niet meer kon loslaten. Ik moest gewoon verder lezen.
Ik kon zo hard de angsten, het verdriet en de pijn voelen die de personages meemaken. Vooral het verhaal van het joodse meisje Sarah is zo aangrijpend dat ik niet anders kon dan er bij stilstaan. Er hoefden geen spannende actiescènes ingelast te worden om dit verhaal spannend te vinden. Het verhaal van Sarah en Julia, dat in elk hoofdstuk afwisselend verteld wordt, is goed opgebouwd naar het moment dat beide verhalen in elkaar vloeien. Het is een sterke mengeling van fictie en geschiedenis. De personages en het verhaal op zich zijn heel geloofwaardig en boeiend. Tot het einde bleef ik op het puntje van mijn stoel zitten, omdat ik wou weten hoe het zowel met Sarah als met Julia ging aflopen. Ook te weten dat een groot deel van het verhaal waargebeurd is, raakt me heel diep. Het meisje Sarah is niet enkel een personage voor mij, ze staat voor alle joden die deze gruwel hebben moeten meemaken.

Haar naam was Sarah is een prachtig, aangrijpend verhaal dat je bij de keel grijpt. Dit boek wil je in één ruk uitlezen. 

Uitgeverij Artemis & co
Jaar uitgave: 2007
ISBN 978 90 472 0079 6
331 pg’s.

Verfilmd als ‘Sarah’s key/ Haar naam was Sarah/Elle s'appelait Sarah .


18-05-17

"Kom hier dat ik u kus" van Griet Op de Beeck en "Roosevelt" van Gie Bogaert gerecenseerd door Leslie Hubrechts


Gie Bogaert – Roosevelt

“Liegen. Wat een ontdekking.” Verhalen verzinnen en vertellen kan Gie Bogaert als geen ander, maar door het te vaak afwisselen van te veel personages slaat hij de bal mis.
Gie Bogaert zelf is charismatisch en als schrijver methodisch in zijn verhalen maken. De tien personages die worden gevolgd komen uit alle lagen van de bevolking, maar het zijn er redelijk veel. Het is moeilijk de draad terug op te pikken. Er zit te veel tijd of te veel tekst tussen de verhalen in. En dat zijn het ook, verhalen. Het zijn geen mensen, maar typetjes.
De personages symboliseren een vorm van wanhoop. Wie op wanhoop afstevent, kent vaak een fatale afloop. Jammer genoeg voelde het lezen van dit boek voor mij aan alsof er nooit een eind aan ging komen. Pas tegen het einde aan wist Bogaert mij te intrigeren en te beroeren. Om het dan enkel opnieuw te laten ontkrachten door de fataliteit van het verhaal terug in het ongewisse te laten.

Met Roosevelt weet Bogaert enkel een publiek te bekoren door erover te vertellen. Die man mag over alles vertellen en we hangen aan zijn lippen. Jammer genoeg is het volledige boek langdradig en heeft hij op het einde enkele kansen laten liggen.


Griet Op de Beeck – Kom hier dat ik u kus

Write what you know; een motto dat Griet Op de Beeck ter harte neemt. Uit het leven gegrepen, soms fragmentarisch en associatief. Hoe mensen echt denken en wat ze echt denken.
Kom hier dat ik u kus is haar tweede boek. Na Vele hemels boven de zevende slaat ze hier opnieuw de spijker op de kop.
Ze hanteert realistische monologue intérieur. De karakters uit haar boek zijn geen personages, maar échte mensen. De gedachtengangen en hoe die verschillen van wat er wel en niet gezegd wordt tussen mensen leunen enorm dicht aan bij de werkelijkheid.
Ze schrijft over zaken die proefondervindelijk zijn geweest in haar eigen leven als 10-jarig meisje, als dramaturg en als 35-jarige dochter van een doodzieke man.
Soms is er kop noch staart aan te krijgen. Ze bespeelt meerdere thema's. Haar boeken gaan over het leven in zijn rauwste vorm en toch weet ze poëtisch te verwoorden dat “boosheid binnenstebuiten gedraaid verdriet [is]”.
Kom hier dat ik u kus leest als een trein, de woorden grijpen je naar de keel en laten je sprakeloos achter. Het gaat over alles, ergens en nergens, over niemand en over iedereen. Herkenbaarheid en geloofwaardigheid zijn troef.
Als lezer kan je alleen maar denken: dit boek gaat over mij!

29-04-17

Literaire Creatie op Open Werven Dag in Utopia, Aalst

Foto Hendrik De Schrijver

Hoeveel mensen passen er in de theaterzaal van Utopia? Waar gaat mijn dansles door? Waar kan ik rustig de krant lezen? Is er in Utopia plaats voor bijeenkomsten van mijn boekenclub? Hoeveel mensen werken er aan de werf? Wanneer verhuizen we? Tijd voor antwoorden! Groep Van Roey nodigt je uit voor een kijkje achter de schermen tijdens de Open Wervendag op zondag 7 mei.

Dit is een unieke kans om de vorderingen op deze bijzondere werf persoonlijk te komen ontdekken. Laat de oude en nieuwe delen van de site op je inwerken en ervaar de grootsheid van het atrium. Voor en na kan je volop genieten van een hapje en een drankje, cultuur en animatie in het Utopiadorp op de Graanmarkt. Wie weet, eindig je wel achter de toetsen van de piano.


De Literaire Creatie (Academie voor Podiumkunsten Aalst) zal aanwezig zijn met de boeken van cursisten die wij de afgelopen jaren uitgaven. Ex-cursiste Hilde De Cock leest gedichten. Maar we stellen ook het debuut voor van Leslie Hubrechts, Achtergelaten bagage, over de gebeurtenissen van 22 maart. Meer info hier.



Over Utopia:

In het stadscentrum wordt het noordelijk deel van de school omgetoverd tot een bruisend hart van kunst & cultuur, een unieke combinatie van bibliotheek & academie voor podiumkunsten. Het hoekgebouw wordt behouden en volledig gerenoveerd. De naadloos aansluitende nieuwbouw zal de bibliotheek en de academie voor podiumkunsten als een complementair concept met elkaar verregaand verweven. Typerend voor Utopia: open architectuur waarbij ontmoeten, beleven, lezen en studeren en creëren centraal staan.


Jongens uit de wijde omgeving kregen op de site van 1859 tot 1933 een militaire opleiding. Waar vroeger een strikte discipline heerste, kan je nu al proeven van de creativiteit die Utopia zal voortbrengen. Bovendien valt er ook in het Utopiadorp op de Graanmarkt vlak naast de site heel wat te ontdekken. Naast heerlijke catering van diverse foodtrucks, word je getrakteerd op een poëtisch kapsel, grime en gezelschapsspelen. Als kers op de taart wordt er ook een vrij podium en piano voorzien.

Dit is een unieke kans om de vorderingen op deze bijzondere werf persoonlijk te komen ontdekken. Laat de oude en nieuwe delen van de site op je inwerken en ervaar de grootsheid van het atrium. Voor en na kan je volop genieten van een hapje en een drankje, cultuur en animatie in het Utopiadorp op de Graanmarkt. Je kan daar met vragen terecht bij informatiestandjes van de academie, bibliotheek, SOLVA (archeologie) en 't Gasthuys stedelijk museum Aalst. Verder staan er ook foodtrucks, grime, gezelschapsspelen en een free podium voor pianisten en andere muzikanten. Wie weet, eindig je wel achter de toetsen van de piano.





-----------------------------------

PRAKTISCH:
› zondag 7 mei 2017, van 10 tot 17 uur
› gratis toegang, reserveren niet nodig
› Graanmarkt, 9300 Aalst
› moeilijk toegankelijk voor rolstoelgebruikers
› meer info: www.utopia-aalst.be

28-04-17

Het slechte pad, van Robert Galbraith - recensie Yoline Van De Keere


Onder het pseudoniem van Robert Galbraith tast J.K. Rowling de grenzen van haar eigen schrijfmanschap af en slaat ze een andere weg in.

Het slechte pad is het derde, en tot nu toe laatste, boek in de Cormoran Strike-reeks.
Het is niet nodig om de voorgaande boeken te lezen, maar wel aangeraden. Sommige opmerkingen en handelingen van de personages worden daardoor duidelijker.

Cormoran Strike is een oud-veteraan. Een grote man, met maar 1 been en ondanks zijn ruige, en niet altijd verzorgde, uiterlijk enorm begeerd door mooie vrouwen. Na zijn legerdienst begon hij een eigen detectivebureau.
Eerst kon hij het hoofd amper boven water houden, maar door de persaandacht van zijn vorige twee zaken, loopt het nu op rolletjes. Tot er op een dag een mysterieus pakketje wordt afgeleverd, geadresseerd aan zijn assistente/partner Robin.
Cormoran verdenkt onmiddellijk vier mannen uit zijn verleden. Terwijl de politie de eerst vernoemde man onmiddellijk als hoofdverdachte beschouwt, twijfelt Cormoran meer en meer aan zijn schuld.
De nu negatieve persaandacht zorgt ervoor dat Cormoran steeds meer klanten verliest. Van zijn goede naam en zijn goed-draaiende zaak blijft amper iets over.
Maar Cormoran is geen man die van de kantlijn toeziet, samen met Robin gaat hij zelf op zoek naar de dader. Ook al schopt hij de politie daardoor opnieuw tegen de schenen. 

Door de personele verteller beleef je het verhaal zowel via Robin, Cormoran, als de dader zelf.
Als lezer krijg je het gereedschap om mee op zoek te gaan naar de dader. Een must-have die ik in elke detectiveroman zoek. Daardoor was ik ietwat teleurgesteld in de ontknoping. De oplossing, the missing-link, kwam ‘deus ex machina’ op het toneel. Een detail, daarvoor nooit vernoemd, zorgt ervoor dat Cormoran eindelijk het licht ziet.

Het verhaal komt eerst traag op gang, maar leest daarna vlot weg. Het sterkste punt van deze roman zijn de ijzersterkte, levensechte (hoofd)personages. Zij dragen het verhaal. In dit derde boek krijgen Cormoran en Robin een extra dimensie. Je ziet hen in een ander licht, plots hebben ze een verleden.

Het slechte pad is een semi-spannend boek. Je gaat er niet voor op het puntje van je stoel gaan zitten. Toch is het haast onmogelijk om het boek naast je weg te leggen…


Robert GalbraithCareer of evil
Of in het Nederlands: Het slechte pad
ISBN: 978-0-7515-6359-7
572 pagina’s

10-02-17

"De gans en zijn broer" van Bart Moeyaert, recensie door Katherine Muylaert

De gans en zijn broerDe gans en zijn broer by Bart Moeyaert
My rating: 5 of 5 stars

Het nadeel van een boek lezen van je favoriet auteur, is dat het misschien tegenvalt. Dat hij zijn gouden aureool verliest en je aanbidding rafels begint te vertonen.
Gelukkig is dat met dit 'De gans en zijn broer' niet het geval. Het zoveelste boek van Bart Moeyaert dat niet teleurstelt. Integendeel, het is het zoveelste boek van hem dat bijzonder mooi is.
In een reeks korte verhalen vertelt Moeyaert over het leven op de boerderij, met de boerin, de hond, de schapen, de kalkoenen en uiteraard de gans en zijn broer. In tegenstelling tot de anderen, wonen zij er niet altijd, in de winter trekken ze naar warmer gebieden. Of soms ook niet, soms hebben ze geen zin om zo ver te vliegen, stranden ze onderweg maar durven ze niet terug.

De gans en zijn broer zijn onafscheidelijk en leven een onbekommerd leventje op de boerderij. Meestal toch want, zoals het op de achterflap omschreven wordt, ze worden soms overvallen door een gedachte die te groot voor ze is. Waarom de wereld voortdurend verandert, bijvoorbeeld. Wanneer precies de nacht begint. En of je geluk kunt vasthouden.

In zijn eigen onnavolgbare stijl schrijft Bart Moeyaert ware pareltjes rond dergelijke grote en kleine vragen. Zijn taalgebruik is helder en eenvoudig, en daar zit nu net zijn kracht. Het lijkt simpel, maar er zit zoveel meer in dan op het eerste zicht lijkt. Hij verpakt de filosofische bedenkingen in poëtische verwoordingen en met treffende beelden, zodat ze nog lang blijven nazinderen.

Over de gans, die zich depressief voelt: 'Ik zit er doorheen,' zei de gans. Hij meende wat hij zei. Zijn hoofd hing, zijn ogen keken naar binnen, en om hem heen leek een schutting te staan, rond als een ton. (...) Het allerergste was dat hij iets had gedacht wat waarschijnlijk nog nooit iemand had gedacht: als je zwijgt, weet niemand wat er in je omgaat. Als de gans wilde dat zijn broer wist wat hij had gedacht en wat hij had meegemaakt, moest hij het hardop zeggen. Met woorden. Letterlijk.
Over de boerin die verdwijnt: Eerst waren haar schoenen zoek, en toen ook de boerin. Misschien was ze weg, misschien was ze kwijt. Niets was zeker, behalve de lege plek op de keukentafel. Daar lag voor niemand een briefje met 'zo terug', of 'tot morgen'.
Over kalkoenen die ruzie hebben: 'Luister,' zei de gans.' Je vriendin heeft haar geduld verloren. Zo eenvoudig is het. Doe alsof je haar geduld hebt teruggevonden. Breng het terug.' (...) De broer keek de gans aan en grinnikte eens. 'Ja,' zei hij. 'Hij heeft mijn geduld al pakweg duizend keer teruggevonden.'
Over de wereld die continu verandert: 'De hele dag verandert iedereen op elk moment van alles aan de wereld. De een wijst naar de hemel en maakt zijn ogen groot, de ander zegt iets nieuws, en zo gaat het maar door, heen en weer en kriskras. Dat is erg vermoeiend. Niet alleen voor iedereen, maar vooral ook voor de wereld zelf.' De broer dacht even na, en ging toen bovenop de gans liggen. Hij probeerde elk stukje van zijn lijf te bedekken, en dat lukte. Alleen de poten van de gans staken onder hem uit, maar dat was niet erg, want poten veranderen nooit veel aan de wereld.

Niet alleen zijn de teksten echte pareltjes, het boekje is bovendien ook heel mooi vormgegeven. De teksten zijn in het blauw gedrukt, de titels in het oranje. Gebruik makend van louter die twee kleuren heeft Gerda Dendooven het boek geïllustreerd met eenvoudige, maar o zo mooie tekeningen, helemaal in lijn met de verhalen.
Een fijn geheel, een boekje om te koesteren.


View all my reviews

31-01-17

"Vlaggenbrief" - roman van Ruth Lasters, recensie van Katherine Muylaert



VlaggenbriefVlaggenbrief by Ruth Lasters
My rating: 1 of 5 stars

De auteur beschouwt op de site van haar uitgever WPG schrijven als de 'verrukkelijkste variant' op piekeren. Helaas is dat ook de teneur van het boek. Veel gepieker, weinig inhoud.
De opzet biedt nochtans genoeg ruimte voor meer inhoud: een verloederd kuststadje, volgens sommigen wegens de smalle dijk, volgens anderen onder invloed van asielzoekers die hopen op een ticket richting paradijs.
Een keur aan personages passeert de revue: het hoofdpersonage Thérèse Eckaert, een oude verrimpelde dame, met ‘nekvel, dat tegenwoordig zo los zit dat het wel een stukgesprongen ballon lijkt,’ die het leven aanschouwt van op haar appartement aan de dijk, en af en toe iemand uit de wachtrij van het publieke toilet pikt om van haar toilet te komen gebruik maken. Tijdens deze bezoekjes mijmert ze er op los.
Daarnaast zijn er haar bedlegerige man Henri, waarover zowat het hele boek gaat, maar die zelf nooit aan bod komt, haar zoon Patrick, die er een rampzalig huwelijk op zitten heeft, de WC-dame met een gigantisch gebrek aan zelfvertrouwen, maar wel voorzitter van de nee-aan-de-dijkverbreding-werkgroep, de plaatselijke middenstand, de familie Verhee die zijn strandhuisje - schandaal! - openstelt voor een familie uit Ghana, ...
Helaas blijft het bij een interessant opzet, het boek zelf is een mengelmoes van uitgangspunten en verhaallijnen die steeds door mekaar lopen en nergens toe leiden. Er wordt eindeloos uitgeweid en gemijmerd zonder dat er iets gebeurt.

Het verhaal wordt verteld door een ik-figuur, Thérèse, met nu en dan een stukje in de derde persoon als het over een ander personage gaat. Op pagina 55 dient zich echter, zonder enige inleiding, een tweede ik-figuur aan. Bij het lezen over 'scheren' en 'adamsappel' denk je eerst aan een kolossale fout, maar dan blijkt het naderhand om een andere ik-figuur te gaan, wat ik evengoed heel erg fout vind. Ook hier wordt het personage uitgebreid voorgesteld, maar blijft het beperkt tot een nieuwsgierig makende intro.
Als je zo vol smerigheid bent gelopen als ik, zit er op een gegeven moment niets anders op dan iets goeds te doen, of toch iets beters dan al die shit die je tot dan toe hebt uitgevreten. Je moet uiteindelijk wel, want je voelt je goorder dan de oksel van je hond, ontstoken door een tekenbeet, of de hamerteen van je ouwe moeder, en zo kun je niet verder. Zo is de fun er echt wel af.

Het taalgebruik leest niet echt vlot, met regelmatig gekunstelde zinnen, alsof er moeite gedaan is het geheel wat allure te geven, wat mijns inziens niet gelukt is.
Hoe vaak Henri en ik ook van bankstel zijn veranderd, telkens veruitwendigde zowel zijn comfortcirkel als de mijne zich in een mum van tijd tot een zitkring in het leder. Als een afdruk van ledigheid, van nietszucht. Ik heb Joachim, toen hij hier eind juli even was, er een ogenblik naar zien kijken, naar dat verschijnsel van gegolfd, verweerd leder, waarna hij nogal bruusk wegkeek, als had hij ongewild mijn enge, loshangende buikvel gezien. Of mijn navel als een gezwollen, dichtgeperst oog, dat niets nog bewonderenswaardig of verwerpelijk genoeg acht om voor open te gaan.

Ook al kreeg Ruth Lasters voor haar eerste roman Poolijs de Vlaamse Debuutprijs, toch maakt het lezen van dit boek dat ik niet geneigd ben nog een boek van haar ter hand te nemen...

View all my reviews

27-01-17

Recensie "De campus" van Nathalie Pagie - door Yoline Van De Keere


Het verhaal begint veelbelovend met een sterke proloog.
Daarna volgen er 69 korte hoofdstukken.
Het boek is vlot geschreven en goed leesbaar, ook voor minder ervaren lezers.
Ik mistte echter wel spanning en diepgang in het verhaal. Het plot en de verhaallijn zijn voor mij iets te doorzichtig en voorspelbaar. Ik had de personages graag wat beter leren kennen, nu werd ik niet echt in het verhaal gezogen.
Het verhaal is geschreven in de personele verteller met als hoofdpersonage Cleo, Claire Van  Laerhoven uit Nederland. Doorheen het boek maak je kennis met een gezinsdrama uit Cleo's jeugd, waardoor haar vader zich de hele tijd met haar leven en dat van haar jongere zus en moeder bemoeit. Cleo verlangt naar vrijheid en besluit vijf maanden te studeren aan de University of Alberta in Canada. Eenmaal daar aangekomen volgen er verschillende beschrijvingen van zowel medestudenten, als de campus zelf. Deze beschrijvingen waren voor mij voldoende om me de setting te kunnen voorstellen.

De eerste dode valt al vrij snel in het verhaal. Zelfmoord of moord? De politie start een onderzoek en pakt niet veel later een verdachte op. Cleo gaat zelf ook op onderzoek uit, want ze kan niet geloven dat haar vriend de moord gepleegd heeft.
Tijdens haar eigen onderzoek valt een tweede dode, meer bepaald de assistente van Sex on heels. Claire wordt door de politie in het holst van de nacht meegenomen naar het politiebureau en opgesloten in een cel. Gelukkig heeft ze een sluitend alibi en wordt ze weer vrij gelaten.

Hierna had ik als lezer onmiddellijk door wie de dader was en waarom de moord gepleegd was. Ik las natuurlijk verder om zeker te zijn van mijn vermoedens, maar deze werden al snel bevestigd. Het feitelijke plot verschilde slechts een peuleschil met mijn eigen versie.

Net voor het einde kom je het hele verhaal te weten over het gezinsdrama uit Claire's jeugd en dat is wel even schrikken. Maar daar kan je als lezer, spijtig genoeg, niet lang stil bij staan, want het einde en de ontknoping is in zicht.  

Het einde zelf vond ik, persoonlijk, over the top, het lukt Cleo om tot vier keer toe aan haar belager te ontsnappen. In boeken kan natuurlijk alles.


Ik besluit dus, dat ik niet echt in het verhaal kon duiken en meeleven met het hoofdpersonage. Nu bleef alles voor mij nogal oppervlakkig. De gevoelens van Cleo werden verteld door de auteur, als een soort instructie, maar niet getoond, waardoor deze onvoldoende overkwamen op mij als lezer. Desondanks zou ik dit boek wel aanraden aan iedereen die eens iets luchtiger wil lezen met toch een vleugje spanning. Door de vlotte schrijfstijl is het boek toegankelijk voor een breed publiek. 

Nathalie Pagie - De campus
ISBN: 978-90-225-6778-4
253 pagina's

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...