29-04-17

Literaire Creatie op Open Werven Dag in Utopia, Aalst

Foto Hendrik De Schrijver

Hoeveel mensen passen er in de theaterzaal van Utopia? Waar gaat mijn dansles door? Waar kan ik rustig de krant lezen? Is er in Utopia plaats voor bijeenkomsten van mijn boekenclub? Hoeveel mensen werken er aan de werf? Wanneer verhuizen we? Tijd voor antwoorden! Groep Van Roey nodigt je uit voor een kijkje achter de schermen tijdens de Open Wervendag op zondag 7 mei.

Dit is een unieke kans om de vorderingen op deze bijzondere werf persoonlijk te komen ontdekken. Laat de oude en nieuwe delen van de site op je inwerken en ervaar de grootsheid van het atrium. Voor en na kan je volop genieten van een hapje en een drankje, cultuur en animatie in het Utopiadorp op de Graanmarkt. Wie weet, eindig je wel achter de toetsen van de piano.


De Literaire Creatie (Academie voor Podiumkunsten Aalst) zal aanwezig zijn met de boeken van cursisten die wij de afgelopen jaren uitgaven. Ex-cursiste Hilde De Cock leest gedichten. Maar we stellen ook het debuut voor van Leslie Hubrechts, Achtergelaten bagage, over de gebeurtenissen van 22 maart. Meer info hier.



Over Utopia:

In het stadscentrum wordt het noordelijk deel van de school omgetoverd tot een bruisend hart van kunst & cultuur, een unieke combinatie van bibliotheek & academie voor podiumkunsten. Het hoekgebouw wordt behouden en volledig gerenoveerd. De naadloos aansluitende nieuwbouw zal de bibliotheek en de academie voor podiumkunsten als een complementair concept met elkaar verregaand verweven. Typerend voor Utopia: open architectuur waarbij ontmoeten, beleven, lezen en studeren en creëren centraal staan.


Jongens uit de wijde omgeving kregen op de site van 1859 tot 1933 een militaire opleiding. Waar vroeger een strikte discipline heerste, kan je nu al proeven van de creativiteit die Utopia zal voortbrengen. Bovendien valt er ook in het Utopiadorp op de Graanmarkt vlak naast de site heel wat te ontdekken. Naast heerlijke catering van diverse foodtrucks, word je getrakteerd op een poëtisch kapsel, grime en gezelschapsspelen. Als kers op de taart wordt er ook een vrij podium en piano voorzien.

Dit is een unieke kans om de vorderingen op deze bijzondere werf persoonlijk te komen ontdekken. Laat de oude en nieuwe delen van de site op je inwerken en ervaar de grootsheid van het atrium. Voor en na kan je volop genieten van een hapje en een drankje, cultuur en animatie in het Utopiadorp op de Graanmarkt. Je kan daar met vragen terecht bij informatiestandjes van de academie, bibliotheek, SOLVA (archeologie) en 't Gasthuys stedelijk museum Aalst. Verder staan er ook foodtrucks, grime, gezelschapsspelen en een free podium voor pianisten en andere muzikanten. Wie weet, eindig je wel achter de toetsen van de piano.





-----------------------------------

PRAKTISCH:
› zondag 7 mei 2017, van 10 tot 17 uur
› gratis toegang, reserveren niet nodig
› Graanmarkt, 9300 Aalst
› moeilijk toegankelijk voor rolstoelgebruikers
› meer info: www.utopia-aalst.be

28-04-17

Het slechte pad, van Robert Galbraith - recensie Yoline Van De Keere


Onder het pseudoniem van Robert Galbraith tast J.K. Rowling de grenzen van haar eigen schrijfmanschap af en slaat ze een andere weg in.

Het slechte pad is het derde, en tot nu toe laatste, boek in de Cormoran Strike-reeks.
Het is niet nodig om de voorgaande boeken te lezen, maar wel aangeraden. Sommige opmerkingen en handelingen van de personages worden daardoor duidelijker.

Cormoran Strike is een oud-veteraan. Een grote man, met maar 1 been en ondanks zijn ruige, en niet altijd verzorgde, uiterlijk enorm begeerd door mooie vrouwen. Na zijn legerdienst begon hij een eigen detectivebureau.
Eerst kon hij het hoofd amper boven water houden, maar door de persaandacht van zijn vorige twee zaken, loopt het nu op rolletjes. Tot er op een dag een mysterieus pakketje wordt afgeleverd, geadresseerd aan zijn assistente/partner Robin.
Cormoran verdenkt onmiddellijk vier mannen uit zijn verleden. Terwijl de politie de eerst vernoemde man onmiddellijk als hoofdverdachte beschouwt, twijfelt Cormoran meer en meer aan zijn schuld.
De nu negatieve persaandacht zorgt ervoor dat Cormoran steeds meer klanten verliest. Van zijn goede naam en zijn goed-draaiende zaak blijft amper iets over.
Maar Cormoran is geen man die van de kantlijn toeziet, samen met Robin gaat hij zelf op zoek naar de dader. Ook al schopt hij de politie daardoor opnieuw tegen de schenen. 

Door de personele verteller beleef je het verhaal zowel via Robin, Cormoran, als de dader zelf.
Als lezer krijg je het gereedschap om mee op zoek te gaan naar de dader. Een must-have die ik in elke detectiveroman zoek. Daardoor was ik ietwat teleurgesteld in de ontknoping. De oplossing, the missing-link, kwam ‘deus ex machina’ op het toneel. Een detail, daarvoor nooit vernoemd, zorgt ervoor dat Cormoran eindelijk het licht ziet.

Het verhaal komt eerst traag op gang, maar leest daarna vlot weg. Het sterkste punt van deze roman zijn de ijzersterkte, levensechte (hoofd)personages. Zij dragen het verhaal. In dit derde boek krijgen Cormoran en Robin een extra dimensie. Je ziet hen in een ander licht, plots hebben ze een verleden.

Het slechte pad is een semi-spannend boek. Je gaat er niet voor op het puntje van je stoel gaan zitten. Toch is het haast onmogelijk om het boek naast je weg te leggen…


Robert GalbraithCareer of evil
Of in het Nederlands: Het slechte pad
ISBN: 978-0-7515-6359-7
572 pagina’s

10-02-17

"De gans en zijn broer" van Bart Moeyaert, recensie door Katherine Muylaert

De gans en zijn broerDe gans en zijn broer by Bart Moeyaert
My rating: 5 of 5 stars

Het nadeel van een boek lezen van je favoriet auteur, is dat het misschien tegenvalt. Dat hij zijn gouden aureool verliest en je aanbidding rafels begint te vertonen.
Gelukkig is dat met dit 'De gans en zijn broer' niet het geval. Het zoveelste boek van Bart Moeyaert dat niet teleurstelt. Integendeel, het is het zoveelste boek van hem dat bijzonder mooi is.
In een reeks korte verhalen vertelt Moeyaert over het leven op de boerderij, met de boerin, de hond, de schapen, de kalkoenen en uiteraard de gans en zijn broer. In tegenstelling tot de anderen, wonen zij er niet altijd, in de winter trekken ze naar warmer gebieden. Of soms ook niet, soms hebben ze geen zin om zo ver te vliegen, stranden ze onderweg maar durven ze niet terug.

De gans en zijn broer zijn onafscheidelijk en leven een onbekommerd leventje op de boerderij. Meestal toch want, zoals het op de achterflap omschreven wordt, ze worden soms overvallen door een gedachte die te groot voor ze is. Waarom de wereld voortdurend verandert, bijvoorbeeld. Wanneer precies de nacht begint. En of je geluk kunt vasthouden.

In zijn eigen onnavolgbare stijl schrijft Bart Moeyaert ware pareltjes rond dergelijke grote en kleine vragen. Zijn taalgebruik is helder en eenvoudig, en daar zit nu net zijn kracht. Het lijkt simpel, maar er zit zoveel meer in dan op het eerste zicht lijkt. Hij verpakt de filosofische bedenkingen in poëtische verwoordingen en met treffende beelden, zodat ze nog lang blijven nazinderen.

Over de gans, die zich depressief voelt: 'Ik zit er doorheen,' zei de gans. Hij meende wat hij zei. Zijn hoofd hing, zijn ogen keken naar binnen, en om hem heen leek een schutting te staan, rond als een ton. (...) Het allerergste was dat hij iets had gedacht wat waarschijnlijk nog nooit iemand had gedacht: als je zwijgt, weet niemand wat er in je omgaat. Als de gans wilde dat zijn broer wist wat hij had gedacht en wat hij had meegemaakt, moest hij het hardop zeggen. Met woorden. Letterlijk.
Over de boerin die verdwijnt: Eerst waren haar schoenen zoek, en toen ook de boerin. Misschien was ze weg, misschien was ze kwijt. Niets was zeker, behalve de lege plek op de keukentafel. Daar lag voor niemand een briefje met 'zo terug', of 'tot morgen'.
Over kalkoenen die ruzie hebben: 'Luister,' zei de gans.' Je vriendin heeft haar geduld verloren. Zo eenvoudig is het. Doe alsof je haar geduld hebt teruggevonden. Breng het terug.' (...) De broer keek de gans aan en grinnikte eens. 'Ja,' zei hij. 'Hij heeft mijn geduld al pakweg duizend keer teruggevonden.'
Over de wereld die continu verandert: 'De hele dag verandert iedereen op elk moment van alles aan de wereld. De een wijst naar de hemel en maakt zijn ogen groot, de ander zegt iets nieuws, en zo gaat het maar door, heen en weer en kriskras. Dat is erg vermoeiend. Niet alleen voor iedereen, maar vooral ook voor de wereld zelf.' De broer dacht even na, en ging toen bovenop de gans liggen. Hij probeerde elk stukje van zijn lijf te bedekken, en dat lukte. Alleen de poten van de gans staken onder hem uit, maar dat was niet erg, want poten veranderen nooit veel aan de wereld.

Niet alleen zijn de teksten echte pareltjes, het boekje is bovendien ook heel mooi vormgegeven. De teksten zijn in het blauw gedrukt, de titels in het oranje. Gebruik makend van louter die twee kleuren heeft Gerda Dendooven het boek geïllustreerd met eenvoudige, maar o zo mooie tekeningen, helemaal in lijn met de verhalen.
Een fijn geheel, een boekje om te koesteren.


View all my reviews

31-01-17

"Vlaggenbrief" - roman van Ruth Lasters, recensie van Katherine Muylaert



VlaggenbriefVlaggenbrief by Ruth Lasters
My rating: 1 of 5 stars

De auteur beschouwt op de site van haar uitgever WPG schrijven als de 'verrukkelijkste variant' op piekeren. Helaas is dat ook de teneur van het boek. Veel gepieker, weinig inhoud.
De opzet biedt nochtans genoeg ruimte voor meer inhoud: een verloederd kuststadje, volgens sommigen wegens de smalle dijk, volgens anderen onder invloed van asielzoekers die hopen op een ticket richting paradijs.
Een keur aan personages passeert de revue: het hoofdpersonage Thérèse Eckaert, een oude verrimpelde dame, met ‘nekvel, dat tegenwoordig zo los zit dat het wel een stukgesprongen ballon lijkt,’ die het leven aanschouwt van op haar appartement aan de dijk, en af en toe iemand uit de wachtrij van het publieke toilet pikt om van haar toilet te komen gebruik maken. Tijdens deze bezoekjes mijmert ze er op los.
Daarnaast zijn er haar bedlegerige man Henri, waarover zowat het hele boek gaat, maar die zelf nooit aan bod komt, haar zoon Patrick, die er een rampzalig huwelijk op zitten heeft, de WC-dame met een gigantisch gebrek aan zelfvertrouwen, maar wel voorzitter van de nee-aan-de-dijkverbreding-werkgroep, de plaatselijke middenstand, de familie Verhee die zijn strandhuisje - schandaal! - openstelt voor een familie uit Ghana, ...
Helaas blijft het bij een interessant opzet, het boek zelf is een mengelmoes van uitgangspunten en verhaallijnen die steeds door mekaar lopen en nergens toe leiden. Er wordt eindeloos uitgeweid en gemijmerd zonder dat er iets gebeurt.

Het verhaal wordt verteld door een ik-figuur, Thérèse, met nu en dan een stukje in de derde persoon als het over een ander personage gaat. Op pagina 55 dient zich echter, zonder enige inleiding, een tweede ik-figuur aan. Bij het lezen over 'scheren' en 'adamsappel' denk je eerst aan een kolossale fout, maar dan blijkt het naderhand om een andere ik-figuur te gaan, wat ik evengoed heel erg fout vind. Ook hier wordt het personage uitgebreid voorgesteld, maar blijft het beperkt tot een nieuwsgierig makende intro.
Als je zo vol smerigheid bent gelopen als ik, zit er op een gegeven moment niets anders op dan iets goeds te doen, of toch iets beters dan al die shit die je tot dan toe hebt uitgevreten. Je moet uiteindelijk wel, want je voelt je goorder dan de oksel van je hond, ontstoken door een tekenbeet, of de hamerteen van je ouwe moeder, en zo kun je niet verder. Zo is de fun er echt wel af.

Het taalgebruik leest niet echt vlot, met regelmatig gekunstelde zinnen, alsof er moeite gedaan is het geheel wat allure te geven, wat mijns inziens niet gelukt is.
Hoe vaak Henri en ik ook van bankstel zijn veranderd, telkens veruitwendigde zowel zijn comfortcirkel als de mijne zich in een mum van tijd tot een zitkring in het leder. Als een afdruk van ledigheid, van nietszucht. Ik heb Joachim, toen hij hier eind juli even was, er een ogenblik naar zien kijken, naar dat verschijnsel van gegolfd, verweerd leder, waarna hij nogal bruusk wegkeek, als had hij ongewild mijn enge, loshangende buikvel gezien. Of mijn navel als een gezwollen, dichtgeperst oog, dat niets nog bewonderenswaardig of verwerpelijk genoeg acht om voor open te gaan.

Ook al kreeg Ruth Lasters voor haar eerste roman Poolijs de Vlaamse Debuutprijs, toch maakt het lezen van dit boek dat ik niet geneigd ben nog een boek van haar ter hand te nemen...

View all my reviews

27-01-17

Recensie "De campus" van Nathalie Pagie - door Yoline Van De Keere


Het verhaal begint veelbelovend met een sterke proloog.
Daarna volgen er 69 korte hoofdstukken.
Het boek is vlot geschreven en goed leesbaar, ook voor minder ervaren lezers.
Ik mistte echter wel spanning en diepgang in het verhaal. Het plot en de verhaallijn zijn voor mij iets te doorzichtig en voorspelbaar. Ik had de personages graag wat beter leren kennen, nu werd ik niet echt in het verhaal gezogen.
Het verhaal is geschreven in de personele verteller met als hoofdpersonage Cleo, Claire Van  Laerhoven uit Nederland. Doorheen het boek maak je kennis met een gezinsdrama uit Cleo's jeugd, waardoor haar vader zich de hele tijd met haar leven en dat van haar jongere zus en moeder bemoeit. Cleo verlangt naar vrijheid en besluit vijf maanden te studeren aan de University of Alberta in Canada. Eenmaal daar aangekomen volgen er verschillende beschrijvingen van zowel medestudenten, als de campus zelf. Deze beschrijvingen waren voor mij voldoende om me de setting te kunnen voorstellen.

De eerste dode valt al vrij snel in het verhaal. Zelfmoord of moord? De politie start een onderzoek en pakt niet veel later een verdachte op. Cleo gaat zelf ook op onderzoek uit, want ze kan niet geloven dat haar vriend de moord gepleegd heeft.
Tijdens haar eigen onderzoek valt een tweede dode, meer bepaald de assistente van Sex on heels. Claire wordt door de politie in het holst van de nacht meegenomen naar het politiebureau en opgesloten in een cel. Gelukkig heeft ze een sluitend alibi en wordt ze weer vrij gelaten.

Hierna had ik als lezer onmiddellijk door wie de dader was en waarom de moord gepleegd was. Ik las natuurlijk verder om zeker te zijn van mijn vermoedens, maar deze werden al snel bevestigd. Het feitelijke plot verschilde slechts een peuleschil met mijn eigen versie.

Net voor het einde kom je het hele verhaal te weten over het gezinsdrama uit Claire's jeugd en dat is wel even schrikken. Maar daar kan je als lezer, spijtig genoeg, niet lang stil bij staan, want het einde en de ontknoping is in zicht.  

Het einde zelf vond ik, persoonlijk, over the top, het lukt Cleo om tot vier keer toe aan haar belager te ontsnappen. In boeken kan natuurlijk alles.


Ik besluit dus, dat ik niet echt in het verhaal kon duiken en meeleven met het hoofdpersonage. Nu bleef alles voor mij nogal oppervlakkig. De gevoelens van Cleo werden verteld door de auteur, als een soort instructie, maar niet getoond, waardoor deze onvoldoende overkwamen op mij als lezer. Desondanks zou ik dit boek wel aanraden aan iedereen die eens iets luchtiger wil lezen met toch een vleugje spanning. Door de vlotte schrijfstijl is het boek toegankelijk voor een breed publiek. 

Nathalie Pagie - De campus
ISBN: 978-90-225-6778-4
253 pagina's

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...