26-04-16

Zet jij een originele flashmob op met deze 3 anti-utopische gedichten van Els Vermeir?


Els Vermeir schreef een kleine trilogie van poëtisch-pamflettaire kritieken op Utopia van Thomas More. De drie gedichten - Het pleidooi, De klaagzang en De aanklacht - werden door leerlingen van de Academie voor Podiumkunsten Aalst gebracht in een preekstoel (acteursregie: Mirjam Van Lith). Wij richten graag een wedstrijd in voor toneelspelers (& andere komedianten), scholen en verenigingen om een flashmob te organiseren met een van de drie teksten. 

Volgens Wikipedia is een flashmob (Nederlands: 'flitsmeute') 'een (grote) groep mensen die plotseling op een openbare plek samenkomt, iets ongebruikelijks doet en daarna weer snel uiteenvalt.  

Opdracht is dus een van de drie teksten op een zo origineel mogelijke wijze in scène te zetten op een publieke plaats in Aalst, als in een speaker's corner, op een zeepkist, enz... Van het resultaat maak je een video, die je op Youtube zet, en waarvan je ons de link toestuurt (eutopia@teambuildings.eu). De winnaar zal naar het eind van het (E)Utopisch Jaar 2016, al dan niet virtueel/figuurlijk, in de bloemetjes gezet worden - maar ontvangt ook een zeer reëel utopisch boekenpakket... en verdient uiteraard eeuwige roem. Deadline inzendingen: 11 november 2016.

Teksten Flashmobs & video: http://www.teambuildings.eu/p/utopische-flashmobs.html
Muziek: www.naami.be
Montage & realisatie: Patrick Bernauw


   

17-04-16

Recensie: Kon ik de stilte maar wat harder zetten (Leo Fijen) door Rita Saeys


Ik ken Leo Fijen uit de serie “Kruispunt” die hij maakte voor de Nederlandse omroep, KRO. Jarenlang zocht hij Nederlandstalige kloosterlingen op. Hij reisde door Europa en bezocht abdijen tussen Denemarken en Italië. Als unicum werd hij zelfs toegelaten in de Kartuizerabdij van “La Grande Chartreuse” in de bergen bij Grenoble. Daar leven kluizenaars in totale afzondering, in wat waarschijnlijk vandaag  de dag de strengste orde is. Leo Fijen liet monniken, “Godszoekers” noemt hij hen, aan het woord over hun bezieling om te kiezen voor dit leven. De boodschap die hij brengt, is wonderlijk hedendaags. Ze biedt een antwoord op vragen waar zowat elke mens tegenwoordig mee worstelt: hoe kom ik nog tot mezelf en tot rust in deze wereld? Hoe blijf ik gemotiveerd mijn werk doen terwijl ik ervaar dat er geen appreciatie is en de druk alsmaar hoger wordt?
We lijken wel continu beschikbaar te moeten zijn. Er is zoveel te doen, en zo weinig tijd. En toch hadden we nooit eerder zoveel verlof en sociale rechten. Wat kan je doen om toch bezield en gelukkig te leven en werken?

Leo Fijen schreef over zijn ontmoetingen boeken die populair zijn in Nederland en Vlaanderen.
Toen ik ontdekte dat hij de lezing “Zoek de monnik in jezelf” zou geven in Gent, was ik er dan ook als de kippen bij. Ik kocht het boek maar kwam er niet direct toe het te lezen. Ook ik heb een druk leven…
Enkele maanden later besloten we om enkele dagen door te brengen in de abdij van de trappisten van Westvleteren. In deze abdij wordt de stilte bewaard: je praat er niet tot de andere gasten of monniken. Wil je toch een babbeltje, dan zoek je de gastenzaal op waar dat wel kan.
 Ik nam het boekje mee, en kon meteen ervaren wat geschreven staat. In de abdij wordt alles eenvoudig en duidelijk gehouden: de tijdsindeling ligt vast en staat opgeschreven in je gastenboekje samen met de gedragsregels en uitleg over de plek.
Die duidelijkheid en eenvoud vallen meteen ook op in het boekje van Leo Fijen. Hij schrijft in een journalistieke stijl die makkelijk toegankelijk is. Ook de structuur van het boek ademt ruimte: elk hoofdstuk toont en benoemt een beeld dat symbool staat voor wat later besproken wordt in korte verhalen. Hij deelt er persoonlijke ervaringen en getuigenissen van monniken. Dat maakt de inhoud levensecht en herkenbaar, en zo toepasbaar voor de lezer. De verhalen blijven beknopt en hij laat ruimte voor beelden tussen de hoofdstukken in. Op deze manier creëert hij ook rust en stilte in het boek zelf. Er staat geen woord teveel. Inhoud en stijl zijn op elkaar afgestemd. Hij reikt eenvoudige handvatten aan de lezer om stilte en toegang  te vinden tot de eigen bron.

Toen ik het boek eenmaal aan het lezen was, kon ik moeilijk stoppen.
Omdat ik in een abdij verbleef en er deelnam aan de gebedsmomenten – tot zeven maal per dag – moest ik wel onderbreken en wachten. Zo nam ik tijd voor stilte tussen de hoofdstukken in. Het boek lezen maakte dat de abdij ervaring dieper doordrong en betekenis kreeg. Ik begon te begrijpen waarover het gaat in dat monnikenleven en wat ik mis en oversla in mijn dagelijkse leven. Het is alsof het benoemen van waar we niet meer stil voor staan, de innerlijke rust zijn plaats terug geeft. Fladderende gedachten landen in het aanwezig zijn in de abdij, in de stille ruimte. Dit geeft de auteur ook aan: wat je buiten ervaart, helpt om innerlijk hetzelfde te creëren.
In zijn boek toont de auteur wat het verschil maakt. Hoe kom je terug bij jezelf – dat is “bij de monnik in jezelf”, zoals te titel weergeeft. Je kan altijd de vrede vinden in die ruimte die alleen van jou is, en waar niemand anders kan komen. Maar je dient er wel bewust tijd voor te nemen om naar die ruimte terug te keren, best enkele keren per dag. De auteur gebruikt de metafoor van zijn eenvoudig vakantiehuisje op een heuvel in Limburg. Hij zegt dat je een hal nodig hebt om te kunnen wachten en geduld te hebben, zodat het verlangen kan rijpen. Er is de vloer van de stilte die maakt dat je niet meegesleurd wordt in de gebeurtenissen van de dag en bij jezelf kan blijven. Aan de keukentafel kan je bij de mensen rondom je, ervaren dat elk worstelt en dat je ook goed genoeg bent als het wel eens mis gaat. De ruimte die de natuur en de schepping biedt, brengt je dichter bij jezelf en anderen. En af toe moet je wel eens afdalen in de gierput. In  een moeilijke ervaring, door existentiële eenzaamheid gaan die jij alleen kan dragen. Daar kom je tegen wat je niet wil zien in jezelf. Vaak ontmoet je dan anderen die je helpen en ervaar je dat er voor je gezorgd wordt. Dat kan gebeuren als je ziek bent.
Dit boek nodigt uit om thuis te komen in de stille ruimte van je hart. Het vertelt je in persoonlijke verhalen hoe je daar kan komen in het leven van elke dag, en zonder teveel moeite. Geen cursussen time management, geen wellness of dringend vakantie nodig, als je maar elke dag een beetje leeft zoals de monnik in jezelf. Ik kan alleen maar aanraden de ervaring aan te gaan door het te lezen in een abdij.



16-04-16

Gedichten, liedjes, gratis app - met o.a. werk van Els Vermeir, Hilde De Cock en Rita Saeys


Gratis Game App kindergedichten:

Deel 1 Podcast:



Deel 2 Podcast:




Deel 3 Podcast:



Het Utopisch Museum
is een artistiek jongerenproject, in een samenwerking tussen het Kunstonderwijs en de Poëziewerkgroep van Herzele, de klassen Literaire Creatie & Woord van de Academie voor Podiumkunsten van Aalst, en vzw de Scriptomanen met muziek van Fernand Bernauw (www.naami.be) en teksten van jeugdauteurs als Guy Didelez (www.guydidelez.be) en Patrick Bernauw (www.bernauw.com). Met hun kunstwerken, gedichten en liedjes rond het thema "utopische verzamelingen" kan er in de gratis game app van Ojoo (vr)olijk gespeeld worden!


04-04-16

De perfecte verzameling, een mini thriller van Katherine Muylaert, maakt deel uit van de Verbeeldingsroute van Herzele



Elke bokaal heeft zijn eigen verhaal, je denkt er met weemoed aan terug. Je ogen blijven hangen bij het begin van de rij en je voelt meteen weer die opwinding van toen, je eerste keer. Je was nog jong toen, nauwelijks ouder dan het meisje dat om je heen draaide. Maar wat had je genoten. Het beest in jou, wiens bestaan je zelfs niet had vermoed, was ontwaakt. Het zou nooit meer opnieuw inslapen.

De perfecte verzameling is een mini griezel thriller van en met Katherine Muylaert, gerealiseerd door Patrick Bernauw en de afdeling Literaire Creatie van de Academie voor Podiumkunsten, Aalst.


Audio:




Video:





Verbeeldingsroute
vrijdag 15 april 19.30u


De perfecte verzameling maakt deel uit van de “Verbeeldingsroute”, die Herzele in de tweede helft van april in het teken zet van beeldende kunst en poëzie. De organisatoren nodigen u graag uit om op vrijdagavond 15 april samen de route vrolijk in te wandelen.

Het kunstonderwijs Herzele, de klas literaire creatie van de Academie voor Podiumkunsten  en de Herzeelse poëziewerkgroep sloegen de voorbije maand de handen in elkaar. Het resultaat? De Verbeeldingsroute: een wandeling langsheen stukjes kakelverse beeldende kunst telkens opgefleurd met versgebakken proza en poëzie.

Op vrijdagavond 15 april wordt de Verbeeldingsroute vrolijk geopend met een geanimeerde groepswandeling. De leerlingen van de afdeling Woord van de Academie gidsen u die avond graag langsheen de Herzeelse middenstanders die hun vitrine wilden lenen voor dit project. Ze brengen u bovendien telkens vol overgave de geselecteerde teksten.

Wie een avond mee wil wegdromen bij stukjes artistiek plezier, is omstreeks 19.30u welkom aan de Wattenfabriek (Solleveld 35, Herzele) waar de wandeling zal starten.

Werken en poëzie van de Verbeeldingsroute blijven hierna nog tot 1 mei te bezichtigen in het centrum van Herzele.


Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...