19-10-16

Ex-cursiste literaire creatie Els Vermeir publiceert nieuw boek: Parijs Onderhuids



Parijs. Twintig arrondissementen. Twintig mysterieuze verhalen, balancerend op de dunne grens tussen heden en verleden, tussen historische feiten en fictie. In een meeslepende vertelstijl voert de auteur u mee naar de verborgen kant van de Franse hoofdstad. Een ideaal boek om een originele citytrip mee voor te bereiden.

‘Dit is Bruges-la-Morte , maar dan in Parijs. Elk verhaal is op zich al meer dan de moeite waard.’ (Anton Cogen)

Els Vermeir (1966) publiceert sinds 2009 kortverhalen in het literair maga­zine Toverberg. In 2015 verscheen haar eerste boek, De Geest van Pee Klak, rond het leven van een volksfiguur uit de streek van Aalst. Met Parijs Onderhuids keert ze terug naar haar roots als Romaniste, met een caleidoscopisch beeld van de Parijse geschiedenis.

Parijs Onderhuids verscheen bij uitgeverij vzw de Scriptomanen en is verkrijgbaar in elke plaatselijke boekhandel (ISBN 978-94-6266-212-4) en uiteraard ook online:



12-10-16

New Digital Storytelling - Shauni De Gussem



Hoe verhoudt new (digital) storytelling zich tot het 'klassieke vertellen'? Shauni De Gussem verzorgde de keynote op de Mobile Storytelling Day van OJOO, en vertelt er je alles over.

De Literaire Creatie werkt dit jaar ook rond digital storytelling en werkte mee aan twee Game Apps: Utopia in Aalst en Een Geest in 't Gasthuys. Meer info hier!







30-08-16

Schrijf jij je ook in voor het nieuwe Literaire Creatief Schrijfseizoen in Aalst?


"Schrijven is Schrappen!" volgens docent Patrick Bernauw.


Wekelijks verdiepen de cursisten zich onder begeleiding gedurende drie uren intensief in alles wat met het schrijven van gedichten, verhalen en toneel te maken heeft. Intussen weten zij dat schrijven niet enkel een kwestie van inspiratie, maar – en zelfs vooral – van transpiratie is. Van schrijven en herschrijven, van schrijven en schrappen. Tot overblijft wat nodig is, sterk gefundeerd, stevig gestructureerd. Gebald én gelaagd. Gevleugeld én gegrond.

Literaire creatievelingen krijgen opdrachten en goede raad. Hun teksten worden gewikt en gewogen, gekneed en besproken. Zij buigen zich over prangende vragen, zoals:
- Welke technieken zorgen ervoor dat de lezer je tekst  ‘meeslepend’ zal noemen?
- Waarom is het zo belangrijk je protagonist te kennen en te weten wat zijn/haar dramatisch doel is?
 - Wat bedoelt men met: ‘Show! Don’t tell!’

Literaire creatie is ook een cursus diefstal. Is bij je collega’s én bij Bekende Schrijvers leren zien wat jij zelf kunt gebruiken, en zo je eigen inhoud een eigen vorm geven. Officieel heten de vakonderdelen ‘repertoirestudie’ en ‘schrijftechnieken’, maar de insiders weten beter.
Huiswerk? Natuurlijk: lezen én schrijven. Fanatiek. Elke week opnieuw. Drie jaar lang. Want schrijver word je door te schrijven, een waarheid als een koe van een goed jaar. Uiteraard.

Wekelijkse lessen op woensdagavond 17.30 – 20.30 uur van september tot en met juni. Eerste les: 7 september, start 19.00 uur, CC De Werf (Molenstraat, Aalst), vierde verdieping.
Alle verdere info & inschrijvingen hier!

19-05-16

De Literaire Creatie stelt boek voor: "Berichten uit Utopia" - 10 juni, 20 uur, Stedelijk Museum ‘t Gasthuys, Oude Vismarkt 13, Aalst




In 2016 was het 500 jaar geleden dat Dirk Martens, drukker in Aalst, de Utopia van Thomas More op zijn drukpers in Leuven legde. Dat wordt in Aalst onder meer herdacht met de Podcast (E)Utopia en de uitgave van dit boek. Het bevat zeer diverse (e)utopische schrifturen - verhalen, gedichten, een essay en ook al eens een stukje drama - gepleegd door de cursisten literaire creatie van Patrick Bernauw aan de Academie voor Podiumkunsten: Ludo Constant, Hilde De Cock, Magali De Vlaeminck, Katherine Muylaert, Matthias Roggen, Rita Saeys, Jana Van Der Fraenen en Els Vermeir.




Utopia is in deze tijden van terrorisme en vluchtelingencrises weer brandend actueel. Ook na de publicatie van dit boek is het evenwel nog een groot mysterie waar de Weg naar (E)Utopia precies heen leidt. Misschien verdwalen we onderweg wel in de vierde dimensie...



Nog in dezelfde context verscheen Eutopia/Blackout van Patrick Bernauw, waarin de Aalsterse auteur dezelfde problematiek behandel in een essay over blackout poetry (stiftgedichten)... En hoe je daarmee ook literair creatief aan spiritistische 'channeling' kunt gaan doen, om in contact te treden met Hogere Geesten als die van Dirk Martens of Thomas More... of whatever.





Boekvoorstelling / Voorintekening:

In de boekhandel kost het boek Berichten uit Utopia €20 en Utopia/Blackout €18, maar u kunt genieten van de vriendenprijs:
* van €18 voor Berichten Uit Utopia 
* van €15 voor Eutopia/Blackout
* van €30 voor Berichten uit Utopia én Eutopia/Blackout (in dat geval krijgt u er nog geheel gratis een uniek stiftgedicht bovenop!)

Er is een voorwaarde aan verbonden: u komt de boeken ophalen op de boekvoorstelling-met-receptie van vrijdag 10 juni, om 20 uur, in het Stedelijk Museum ‘t Gasthuys, Oude Vismarkt 13 te Aalst of na afspraak met Patrick Bernauw of één van de auteurs.

Voorintekenen doet u door een mailtje te sturen naar vriendenprijsje@teambuildings.eu met duidelijke vermelding van uw naam, postadres en telefoon of mobiel nummer. En door €18 of €15 of €30 over te schrijven op het rekeningnummer van uitgeverij vzw de Scriptomanen:
IBAN: BE 43 001693620101.

Zodra u een mailtje hebt gestuurd en de betaling hebt gedaan, reserveren wij voor u een exemplaar. U zult op uw mailtje ook een automatisch antwoord ontvangen dat de voorintekening bevestigt. Let wel, deze wordt pas van kracht als de betaling is gebeurd vóór 21 mei 2016. Graag ook melden of u het boek al dan niet komt ophalen op de boekvoorstelling van 10 juni of na afspraak met de auteur.

02-05-16

Oudstrijder, een luisterspel monoloog van Matthias Roggen, gebracht door Patrick Bernauw





Oudstrijder
is een luisterspel monoloog geschreven door Matthias Roggen en gespeeld door Patrick Bernauw met muziek van www.naami.be. Het enige dat August nog wil, is niets doen. Een 
hele dag in de zetel bij het raam in het verre niets staren... Maar dan rukt Sofie, de dochter van zijn zus, hem uit zijn lethargie:

Waarom, o waarom heeft hij in godsnaam toegezegd, hij weet het zelf niet. Hij wil helemaal geen oorlogsslachtoffers herdenken. Hij is er verdomme zelf een, en dat is al erg genoeg. Toch heeft hij beslist om te gaan, hij weet niet waarom. Het waarom van de dingen... het is hem in die 70 jaar allemaal een beetje ontgaan. Hij houdt zich niet bezig met dergelijke zaken. Hij wil niets doen, niets denken en vooral niet voelen. God, wat is dat moeilijk.




In Berichten uit Utopia vindt u nog twee andere verhalen van Matthias: Eutopia en Gilles. Het boek is verkrijgbaar bij Standaard Boekhandel Aalst en kan in elke online boekhandel besteld worden, zoals ook bij Bol.com: http://winkel.bol.com/winkel/utopia_boekhandel/0/0/product/9200000057873012

In de boekhandel kost het boek 20 euro, maar u kunt genieten van de vriendenprijs van 18 euro als u het komt ophalen op de boekvoorstelling-met-receptie van vrijdag 10 juni, om 20 uur, in het Stedelijk Museum ‘t Gasthuys, Oude Vismarkt 13 te Aalst. Wenst u het na de voorstelling maar voor eind juni met de post bij u thuis te ontvangen, dan kan dat ook nog, aan de prijs van 20 euro, verzendkosten inbegrepen.

Voorintekenen doet u door een mailtje te sturen naar boeken@teambuildings.eu met duidelijke vermelding van uw naam, postadres en telefoon of mobiel nummer. En door 18 of 20 euro over te schrijven op het rekeningnummer van uitgeverij vzw de Scriptomanen:
IBAN: BE 43 001693620101.

Zodra u een mailtje hebt gestuurd en de betaling hebt gedaan, reserveren wij voor u een exemplaar. U zult op uw mailtje ook een automatisch antwoord ontvangen dat de voorintekening bevestigt. Let wel, deze wordt pas van kracht als de betaling is gebeurd vóór 21 mei 2016. Graag ook melden of u het boek al dan niet komt ophalen op de boekvoorstelling van 10 juni.



26-04-16

Zet jij een originele flashmob op met deze 3 anti-utopische gedichten van Els Vermeir?


Els Vermeir schreef een kleine trilogie van poëtisch-pamflettaire kritieken op Utopia van Thomas More. De drie gedichten - Het pleidooi, De klaagzang en De aanklacht - werden door leerlingen van de Academie voor Podiumkunsten Aalst gebracht in een preekstoel (acteursregie: Mirjam Van Lith). Wij richten graag een wedstrijd in voor toneelspelers (& andere komedianten), scholen en verenigingen om een flashmob te organiseren met een van de drie teksten. 

Volgens Wikipedia is een flashmob (Nederlands: 'flitsmeute') 'een (grote) groep mensen die plotseling op een openbare plek samenkomt, iets ongebruikelijks doet en daarna weer snel uiteenvalt.  

Opdracht is dus een van de drie teksten op een zo origineel mogelijke wijze in scène te zetten op een publieke plaats in Aalst, als in een speaker's corner, op een zeepkist, enz... Van het resultaat maak je een video, die je op Youtube zet, en waarvan je ons de link toestuurt (eutopia@teambuildings.eu). De winnaar zal naar het eind van het (E)Utopisch Jaar 2016, al dan niet virtueel/figuurlijk, in de bloemetjes gezet worden - maar ontvangt ook een zeer reëel utopisch boekenpakket... en verdient uiteraard eeuwige roem. Deadline inzendingen: 11 november 2016.

Teksten Flashmobs & video: http://www.teambuildings.eu/p/utopische-flashmobs.html
Muziek: www.naami.be
Montage & realisatie: Patrick Bernauw


   

17-04-16

Recensie: Kon ik de stilte maar wat harder zetten (Leo Fijen) door Rita Saeys


Ik ken Leo Fijen uit de serie “Kruispunt” die hij maakte voor de Nederlandse omroep, KRO. Jarenlang zocht hij Nederlandstalige kloosterlingen op. Hij reisde door Europa en bezocht abdijen tussen Denemarken en Italië. Als unicum werd hij zelfs toegelaten in de Kartuizerabdij van “La Grande Chartreuse” in de bergen bij Grenoble. Daar leven kluizenaars in totale afzondering, in wat waarschijnlijk vandaag  de dag de strengste orde is. Leo Fijen liet monniken, “Godszoekers” noemt hij hen, aan het woord over hun bezieling om te kiezen voor dit leven. De boodschap die hij brengt, is wonderlijk hedendaags. Ze biedt een antwoord op vragen waar zowat elke mens tegenwoordig mee worstelt: hoe kom ik nog tot mezelf en tot rust in deze wereld? Hoe blijf ik gemotiveerd mijn werk doen terwijl ik ervaar dat er geen appreciatie is en de druk alsmaar hoger wordt?
We lijken wel continu beschikbaar te moeten zijn. Er is zoveel te doen, en zo weinig tijd. En toch hadden we nooit eerder zoveel verlof en sociale rechten. Wat kan je doen om toch bezield en gelukkig te leven en werken?

Leo Fijen schreef over zijn ontmoetingen boeken die populair zijn in Nederland en Vlaanderen.
Toen ik ontdekte dat hij de lezing “Zoek de monnik in jezelf” zou geven in Gent, was ik er dan ook als de kippen bij. Ik kocht het boek maar kwam er niet direct toe het te lezen. Ook ik heb een druk leven…
Enkele maanden later besloten we om enkele dagen door te brengen in de abdij van de trappisten van Westvleteren. In deze abdij wordt de stilte bewaard: je praat er niet tot de andere gasten of monniken. Wil je toch een babbeltje, dan zoek je de gastenzaal op waar dat wel kan.
 Ik nam het boekje mee, en kon meteen ervaren wat geschreven staat. In de abdij wordt alles eenvoudig en duidelijk gehouden: de tijdsindeling ligt vast en staat opgeschreven in je gastenboekje samen met de gedragsregels en uitleg over de plek.
Die duidelijkheid en eenvoud vallen meteen ook op in het boekje van Leo Fijen. Hij schrijft in een journalistieke stijl die makkelijk toegankelijk is. Ook de structuur van het boek ademt ruimte: elk hoofdstuk toont en benoemt een beeld dat symbool staat voor wat later besproken wordt in korte verhalen. Hij deelt er persoonlijke ervaringen en getuigenissen van monniken. Dat maakt de inhoud levensecht en herkenbaar, en zo toepasbaar voor de lezer. De verhalen blijven beknopt en hij laat ruimte voor beelden tussen de hoofdstukken in. Op deze manier creëert hij ook rust en stilte in het boek zelf. Er staat geen woord teveel. Inhoud en stijl zijn op elkaar afgestemd. Hij reikt eenvoudige handvatten aan de lezer om stilte en toegang  te vinden tot de eigen bron.

Toen ik het boek eenmaal aan het lezen was, kon ik moeilijk stoppen.
Omdat ik in een abdij verbleef en er deelnam aan de gebedsmomenten – tot zeven maal per dag – moest ik wel onderbreken en wachten. Zo nam ik tijd voor stilte tussen de hoofdstukken in. Het boek lezen maakte dat de abdij ervaring dieper doordrong en betekenis kreeg. Ik begon te begrijpen waarover het gaat in dat monnikenleven en wat ik mis en oversla in mijn dagelijkse leven. Het is alsof het benoemen van waar we niet meer stil voor staan, de innerlijke rust zijn plaats terug geeft. Fladderende gedachten landen in het aanwezig zijn in de abdij, in de stille ruimte. Dit geeft de auteur ook aan: wat je buiten ervaart, helpt om innerlijk hetzelfde te creëren.
In zijn boek toont de auteur wat het verschil maakt. Hoe kom je terug bij jezelf – dat is “bij de monnik in jezelf”, zoals te titel weergeeft. Je kan altijd de vrede vinden in die ruimte die alleen van jou is, en waar niemand anders kan komen. Maar je dient er wel bewust tijd voor te nemen om naar die ruimte terug te keren, best enkele keren per dag. De auteur gebruikt de metafoor van zijn eenvoudig vakantiehuisje op een heuvel in Limburg. Hij zegt dat je een hal nodig hebt om te kunnen wachten en geduld te hebben, zodat het verlangen kan rijpen. Er is de vloer van de stilte die maakt dat je niet meegesleurd wordt in de gebeurtenissen van de dag en bij jezelf kan blijven. Aan de keukentafel kan je bij de mensen rondom je, ervaren dat elk worstelt en dat je ook goed genoeg bent als het wel eens mis gaat. De ruimte die de natuur en de schepping biedt, brengt je dichter bij jezelf en anderen. En af toe moet je wel eens afdalen in de gierput. In  een moeilijke ervaring, door existentiële eenzaamheid gaan die jij alleen kan dragen. Daar kom je tegen wat je niet wil zien in jezelf. Vaak ontmoet je dan anderen die je helpen en ervaar je dat er voor je gezorgd wordt. Dat kan gebeuren als je ziek bent.
Dit boek nodigt uit om thuis te komen in de stille ruimte van je hart. Het vertelt je in persoonlijke verhalen hoe je daar kan komen in het leven van elke dag, en zonder teveel moeite. Geen cursussen time management, geen wellness of dringend vakantie nodig, als je maar elke dag een beetje leeft zoals de monnik in jezelf. Ik kan alleen maar aanraden de ervaring aan te gaan door het te lezen in een abdij.



16-04-16

Gedichten, liedjes, gratis app - met o.a. werk van Els Vermeir, Hilde De Cock en Rita Saeys


Gratis Game App kindergedichten:

Deel 1 Podcast:



Deel 2 Podcast:




Deel 3 Podcast:



Het Utopisch Museum
is een artistiek jongerenproject, in een samenwerking tussen het Kunstonderwijs en de Poëziewerkgroep van Herzele, de klassen Literaire Creatie & Woord van de Academie voor Podiumkunsten van Aalst, en vzw de Scriptomanen met muziek van Fernand Bernauw (www.naami.be) en teksten van jeugdauteurs als Guy Didelez (www.guydidelez.be) en Patrick Bernauw (www.bernauw.com). Met hun kunstwerken, gedichten en liedjes rond het thema "utopische verzamelingen" kan er in de gratis game app van Ojoo (vr)olijk gespeeld worden!


04-04-16

De perfecte verzameling, een mini thriller van Katherine Muylaert, maakt deel uit van de Verbeeldingsroute van Herzele



Elke bokaal heeft zijn eigen verhaal, je denkt er met weemoed aan terug. Je ogen blijven hangen bij het begin van de rij en je voelt meteen weer die opwinding van toen, je eerste keer. Je was nog jong toen, nauwelijks ouder dan het meisje dat om je heen draaide. Maar wat had je genoten. Het beest in jou, wiens bestaan je zelfs niet had vermoed, was ontwaakt. Het zou nooit meer opnieuw inslapen.

De perfecte verzameling is een mini griezel thriller van en met Katherine Muylaert, gerealiseerd door Patrick Bernauw en de afdeling Literaire Creatie van de Academie voor Podiumkunsten, Aalst.


Audio:




Video:





Verbeeldingsroute
vrijdag 15 april 19.30u


De perfecte verzameling maakt deel uit van de “Verbeeldingsroute”, die Herzele in de tweede helft van april in het teken zet van beeldende kunst en poëzie. De organisatoren nodigen u graag uit om op vrijdagavond 15 april samen de route vrolijk in te wandelen.

Het kunstonderwijs Herzele, de klas literaire creatie van de Academie voor Podiumkunsten  en de Herzeelse poëziewerkgroep sloegen de voorbije maand de handen in elkaar. Het resultaat? De Verbeeldingsroute: een wandeling langsheen stukjes kakelverse beeldende kunst telkens opgefleurd met versgebakken proza en poëzie.

Op vrijdagavond 15 april wordt de Verbeeldingsroute vrolijk geopend met een geanimeerde groepswandeling. De leerlingen van de afdeling Woord van de Academie gidsen u die avond graag langsheen de Herzeelse middenstanders die hun vitrine wilden lenen voor dit project. Ze brengen u bovendien telkens vol overgave de geselecteerde teksten.

Wie een avond mee wil wegdromen bij stukjes artistiek plezier, is omstreeks 19.30u welkom aan de Wattenfabriek (Solleveld 35, Herzele) waar de wandeling zal starten.

Werken en poëzie van de Verbeeldingsroute blijven hierna nog tot 1 mei te bezichtigen in het centrum van Herzele.


29-03-16

Eutopia / No War - gedichten van Hilde De Cock

(klik op de foto voor een groter beeld)


Een poëtische reflectie op de thema's van deze tijd: asielzoekers, vluchtelingencrisis, Syrië, terrorisme, de aanslagen van 13 november in Parijs, van 22 maart in Brussel.

Vier eutopische gedichten van Hilde De Cock: achtereenvolgens Zandkasteel, Eutopia / No War, Gesù Klooster en Kwantum.  

Muziek van Naami: The Sea And Me, Zariadres en Herders, hij is geboren. 

Montage & artwork poëzieposters: Patrick Bernauw.

Deze productie kwam tot stand met de steun van de Erfgoedcel Denderland en de Vlaamse overheid.

(klik op de foto voor een groter beeld)



21-03-16

De Keuze - een hoorspel van Jana Van Der Fraenen


Op de vijfde verdieping van CC De Werf in Aalst, bijgenaamd 'het Schoon Verdiep', wordt in het grootste geheim een congres georganiseerd van Utopiërs. Uiteraard brengt de PodCast Utopia live verslag uit van het gebeuren. Achter de microfoon neemt een merkwaardige Utopiër plaats: de Engel van God, wiens opdracht het is 'mensen te verleiden'. Maar dan loopt een en ander uit de hand, want ook uitgenodigd is Lauren - het meisje dat zich niet liet verleiden door de Engel van God... en nog een rekening heeft open staan.



De Keuze is een hoorspel van Jana Van Der Fraenen, in een regie van Patrick Bernauw, met Matthias Roggen als de presentator, Patrick Bernauw als de Engel van God en Jana Van Der Fraenen als Lauren. Een creatie van de afdeling Literaire Creatie, Academie voor Podiumkunsten, Aalst  De muziek is van www.naami.be


18-03-16

Recensie door Rita Saeys van Duizend-en-één-dromen, een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn, van Ann De Craemer met foto’s van Pieter-Jan De Pu


Dit is het eerste boek van schrijfster Ann De Craemer waarin ze het verhaal doet van haar bezoek aan Iran, het land van haar dromen.
Het bijzondere aan dit werk is dat ze reist door Iran op het moment dat er verkiezingen plaatsvinden, in juni 2009. In de aanloop naar die langverwachte verkiezingen uiten gewone mensen hun hoop en  dromen over een beter bestaan en over het losrukken van het juk van de islamitische dictatuur. Ook aanhangers van het regime komen aan het woord.
Op haar weg komt ze bij historische monumenten die  herinneren aan de “duizend-en-één-dromen” van het Perzië van weleer, met zijn roemrijk verleden. De geciteerde verzen van geliefde Perzische dichters vertolken de romantische inborst  van een oud volk.
De foto’s pogen een beeld te geven van het echte Iran zoals het er in deze tijd uitziet. Op de omslagfoto houdt een militair onder een versleten parasol de wacht bij het 2500 jaar oude graf van de roemrijke koning Cyrus de Grote, de stichter van het Perzische Rijk. Tussen de kiezels groeit het  onkruid, een symbool van verval.

Deze verhaallijnen dragen het boek. Ze worden verweven als in een verfijnd, zijden Perzisch tapijt zodat je ook de patronen in de geschiedenis gaat zien.
Ann De Craemer raakte geboeid door Iran tijdens haar studies Germaanse talen. Ze maakte haar scriptie over het werk van de Perzisch-Nederlandse schrijver Kader Abdolah. Later verdiepte ze zich in het Farsi, de taal die in Perzië gesproken wordt en die verschilt van het Arabisch.
Juist omdat ze de taal beheerst, kan ze contact maken met de gewone mensen in de straat, hoewel heel wat Iraniërs ook Engels spreken. Zowat 40% van de inwoners beschikt over een – illegale - schotelantenne waarmee ze gretig buitenlandse posten ontvangen.

De structuur van het boek is eenvoudig: elke hoofdstuk gaat over een stad die ze aandoet. Ze vertelt het verhaal van de mensen die ze ontmoet. Tegelijkertijd geeft de schrijfster meer achtergrondinformatie over de geschiedenis verbonden met die stad of met schrijvers of staatslui die de cultuur beïnvloedden. Zo bezoekt ze de grafmonumenten van bekende dichters die als het ware een bedevaartsoord zijn voor heel wat Iraniërs. “Poëzie is het fundament van dit land”, drukt een inwoner het uit.

Wanneer Ann en Pieter-Jan landen in Teheran worden ze meteen geconfronteerd met de controle op de persvrijheid die uitgeoefend wordt door het religieus conservatieve regime van Ahmadinejad die op dat moment president is.
Ze krijgen een “gids” mee die hen moet begeleiden op hun route. In Teheran blijken er bedrijfjes te bestaan die gespecialiseerd zijn in deze activiteit. Onverwacht blijkt de man uiteindelijk een aanhanger te zijn van de nieuwe, groene beweging rond de oppositieleider Mousavi, die meer toenadering tot de internationale gemeenschap zoekt. Iran lijdt al jaren onder de economische boycot geleid door de Verenigde Staten.
Dit verschijnsel komen ze vaker tegen op hun reis: niets is wat het lijkt. De gewone Iraniër leeft in leugens: “een dubbele identiteit is de kern van het leven in Iran”. Naar buiten toe doet het gros van de bevolking zich voor als meeplooiend met de regels van het regime. Maar achter de muren, thuis, doet men het tegenovergestelde. Onder de zwarte chador dragen vrouwen hippe sneekers, spannende jeans en sexy lingerie. Soms blijken modern geklede jonge mannen dan net aanhanger te zijn van het islamitische regime.

In Teheran nemen Ann en Pieter-Jan de trein naar Qom, het religieuze centrum van Iran. Vrijwel meteen worden ze “opgepakt” eerst door een religieuze leider die na de eerste preek rond het weldoen van de islam hen hartelijk ontvangt en vervolgens van leer trekt tegen extremisme en de Taliban. Even later worden ze opnieuw opgepakt door wat een militie lijkt en later door de politie. De “manteau” en sluier die voldoende waren in Teheran, blijken hier de minachting van mannen op te wekken. In Qom is de chador verplichte kledij voor vrouwen. Het wordt nu ook duidelijk dat de rol van de “gids” erin bestaat hen te beschermen en te onderhandelen met lokale overheden en politie.
Uiteindelijk vluchten ze naar de volgende  stad op de Trans-Iraanse spoorlijn, Arak. Onderweg bezoeken ze het royale geboortehuis van Ayatollah Khomeini, die in 1979 de opstand tegen de shah en de Iraanse  Revolutie leidde. Hij blijkt afkomstig uit een welgestelde familie.
Stilaan wordt de sluier gelicht van de schijn en de ware motivaties van de Iraanse Revolutie komen aan het licht. De shah leefde op grote voet en was een vazal van Amerika. Maar hij wou ook het land moderniseren en grondbezit  herverdelen. Dat was tegen de belangen van de sjiitische geestelijkheid in, die als grootgrondbezitter inkomsten dreigde te verliezen.

Als westerlingen op reis door het binnenland, in de aanloop naar de verkiezingen wordt de schrijfster spontaan aangesproken en aangeklampt door mensen die hun voor- of afkeer tegenover Ahmadinejad en de ayatollahs, soms zelfs tegenover de islam, ventileren. Het is alsof ze met de persbelangstelling die er is, hun boodschap de wereld willen insturen.
Tijdens hun meestal toevallige ontmoetingen komt stilaan de ziel bloot te liggen van het volk.

Ik koos dit boek omdat ik graag exploreer en dit verhaal er één is van een ontdekkingsreis door een door het islamitische regime, gesloten land. En het gaat over ontmoetingen met gewone mensen die vertellen over hoe ze leven.
In de verhalen van de eerste steden, bleef ik soms even op mijn honger zitten: even leek het of het telkens om dezelfde vluchtige ontmoetingen ging en het bleef bij het uiten van de voorkeur voor Mousavi en de afkeer van het heersende regime. Ofwel ging het juist om eenvoudige mensen die geloven in de goede daden van Ahmadinejad die wat wil doen voor de armen. Naarmate het verhaal vordert, worden de emoties in het verhaal sterker en voelde ik me dieper geraakt.

Tegelijkertijd groeide mijn besef dat onderhuids een veel diepere boodschap meegegeven wordt. En dat besef is te danken aan de historische kadering die Ann ontwikkelt in het verhaal.
In parallel met wat nu gebeurt met IS in Syrië en Irak, kreeg ik het gevoel van een déjà vu. Het is alsof tijdens de Iraanse revolutie in  1979 een omwenteling plaatsvond die zich nu gelijkaardig maar gewelddadiger doordrukt in de omringende landen. De drijfveer is macht verantwoord door religieus fundamentalisme.
Oudere mannen die Ann ontmoet, spreken over hoe de geestelijkheid alles wat fijn is in het leven verbiedt en hoe dit indruist tegen de aard van de Perzische cultuur. Zoals een man het uitdrukt: Cyrus de Grote was 500 jaar voor Christus toleranter en beschaafder dan het huidige religieuze regime. Een andere man herinnert aan de eigen religie van de Perzen: het zoroastrisme dat spreekt over één God en goed en kwaad. Toen de Arabieren Perzië binnenvielen in de 7e eeuw, verplichtten ze de Perzen zich te bekeren tot de Islam.
Sinds de Iraanse Revolutie worden de historische monumenten verwaarloosd en volgelingen van het zoroastrisme worden verhinderd van hun religie te beleven. Een aanhanger stelt het als volgt: “de islam is tegen alle religies, de islam is tegen vrouwen, de islam is tegen genot. De islam is, kortom, tegen  het leven”. De man zegt dat zijn vaderland daar in de fout ging.

Het schrijnende is dat Ahmadinejad zich voordoet als weldoener voor de armen. In realiteit is een groot deel van de bevolking werkloos en heerst er armoede. Er blijkt wel veel geld te gaan naar het onderhouden van moskeeën en naar het ontwikkelen van kernenergie. Door de vele strikte regels en controle en de economische boycot is het moeilijk activiteiten te ontwikkelen die werkgelegenheid kunnen creëren.
Eén van de meest aangrijpende verhalen is dat van een vrouw die hen uitnodigt in haar huis: ze was een briljante studente en werd psychologe. Omdat ze make-up droeg werd ze ontslagen en kon ze geen werk meer vinden. Ze werd lastig gevallen door de religieuze politie en belandde in een depressie. Als de politie opnieuw binnenvalt na het gesprek met Ann en Pieter-Jan, komt ze hen nog na om te vragen dat haar verhaal toch zou verteld worden aan de wereld.

Op hun rondreis doen Ann en Pieter-Jan Isfahan aan, de stad van de Perzische koningen met prachtige pleinen en paleizen. Ze zijn getuige van een verkiezingssamenkomst voor hervormer Mousavi. De volgende dag vinden de verkiezingen plaats. Het land ontwaakt uit zijn groene droomroes gedragen door de hoop op de overwinning van Mousavi. De autoriteiten kondigen echter de klinkende overwinning van Ahmadinejad aan.
In de grote steden ontstaan protesten die met geweld onderdrukt worden. Er vallen doden. In Teheran worden alle buitenlandse journalisten het land uitgezet.
Ann en Pieter-Jan verlaten de stad Isfahan en gaan richting binnenland waar het rustig blijft.  Na een urenlange treinreis samen met een gezin, komen ze aan in de woestijnstad Yazd, één van de oudste steden van Iran en een bolwerk van het zoroastrisme. Ook hier blijkt het regime andersdenkenden te discrimineren.
Erna belanden ze in de havenstad Bandar Abbas, de grootste haven van Iran aan de Perzische Golf.
Shiraz is de laatste halte, de stad van de dichters en van Cyrus de Grote.  De graven van Saadi en Hafez, geroemde dichters uit de 13e en 14e eeuw trekken nog steeds Iraniërs uit het hele land aan.
“Het graf van Saadi zal naar de liefde ruiken, zelfs duizend jaar na zijn dood”, luidt het grafschrift van de dichter. Hafez was nog meer uitgesproken. Hij schreef zonder schroom het volgende over de grote liefde: “Verwarde haren, bezweet, een dronken glimlach om de mond,/ het hemd gescheurd, een ghazal zingend, een fles in de hand,…”. Iraniërs komen huilen bij het graf na wat algemeen gezegd wordt over de verkiezingsuitslag: “onze stem werd gestolen”.

Als Ann en Pieter-Jan aankomen in Teheran worden ze aangemaand zo snel mogelijk het land te verlaten. Ze zijn getuige van het geweld in de straat en de opstand tegen het regime.
Na de hoop volgt het ongeloof.

Het duurt even voor dit boek op gang komt. Ook voor de schrijfster was dit een ontdekkingsreis. Ik vroeg me wel eens af bij het lezen: wat als de schrijfster op plekken als Qom een chador had aangetrokken? Was ze dan niet dieper kunnen doordringen in de cultuur? Waarom het niet zien als een undercover actie? Maar het is ook een statement van waardigheid. Gewoon leven en werken wordt vrouwen, zelfs een buitenlandse vrouw, moeilijk gemaakt door een boel regels over wat niet mag.
Bij sommige verhalen had ik meer foto’s verwacht, zoals van het dorpje in het binnenland waar nog oudere mensen wonen die het zoroastrisme aanhangen. Vrouwen lopen er zonder sluier en in kleren met bloemen prints rond. Maar misschien wil de fotograaf weergeven hoe Iran er werkelijk aan toe is: al wat afwijkt van de islamitische traditie raakt in verval.

Het samenbrengen van de Perzische poëzie, de geschiedenis en de gesprekken met gewone mensen in een klimaat waar de politie of religieuze milities altijd op de loer liggen om te betrappen op “wat niet kan”, blijft een mooie realisatie. Nu extremistische islam verstrengeld met machtswellust zich ook in Europa uit, zet dit verhaal aan tot nadenken. 

14-03-16

Recensies van Elisa Verdo: o.a. De Steppenwolf (Herman Hesse) - Hotel du Nord (Remco Campert) - Winterlicht, een vergeetboek (Jeroen Brouwers) - Nathan Meyer (Gie Bogaert) - Woesten (Kris Van Steenberge)


























De Steppewolf by Hermann Hesse

My rating: 5 of 5 stars

Wow!! Hoe is dit boek zo lang aan mijn aandacht ontsnapt? Ik heb even geaarzeld om het boek een 5 te geven, want dat is zo absoluut, zo maximaal, zo perfect... Maar minder zou zo'n schromelijke onderwaardering zijn!
Het begin van het boek gaf me het gevoel van thuiskomen na een lange, lange reis. Het einde liet me sprakeloos achter, in beate bewondering, compleet van mijn sokken geblazen...
Hoewel het boek bijna een eeuw geleden geschreven werd, klinkt alles zo vertrouwd, zo herkenbaar, zo modern. Het is de eeuwige strijd van het individu tegen de wereld waarin hij niet thuishoort, het eeuwige zoeken naar zingeving, naar liefde, naar zichzelf...
Voelen we dit niet allemaal:
"Maar precies zo was het als Harry zich als wolf voelde en gedroeg, als hij anderen zijn tanden liet zien, als hij haat en dodelijke vijandschap voor alle mensen en hun leugenachtige en ontaarde manieren en zeden voelde"
En ook dit:
"Geen gedachte was lelijker en verschrikkelijker voor hem dan de gedachte een betrekking te hebben, een dag- en jaarindeling te hebben, anderen te moeten gehoorzamen."
Of kort samengevat: "Intensief leven kan men alleen ten koste van het Ik"
En hopen we anderzijds niet allemaal dat dit ons overkomt: "...ik had toch een groet gekregen uit de andere wereld, een paar kleurige letters hadden gedanst en in mijn ziel gespeeld en verborgen akkoorden aangeraakt, een sprankje van het gouden spoor was weer zichtbaar geweest."
Aan wie nog meer sprankjes van dat gouden spoor wil ontdekken kan ik maar één advies geven: zelf lezen hoe het De Steppewolf verder vergaat.

View all my reviews Hotel du NordHotel du Nord by Remco Campert
My rating: 3 of 5 stars

Ik twijfel of ik nu een 3 of een 4 zou geven... Ergens tussenin dus. Want ja, het is zeker vlot geschreven en een ander is heel erg herkenbaar. Maar misschien zit nou net daar het probleem: een gevoel van déjà vu... De zoveelste schrijver die (indirect) zijn ervaringen als schrijver in een verhaaltje giet... alsof hij niks anders meer te vertellen heeft.
En wat natuurlijk het ergst ontgoochelde, was de flater op vlak van research, want het Hotel du Nord in Parijs, van de gelijknamige film, dat staat er wel degelijk... Toegegeven, het is nu een bar, en ja, de film werd eigenlijk in de studio gedraaid. Maar het Hotel du Nord is er en je kan er niet naast kijken, vanaf de brug. Dus als "Walter" op die brug staat en het hotel niet vindt, dan gaat voor mij de geloofwaardigheid van het boek de mist in. Van een grote mijnheer als Remco Campert had ik dit soort nonchalance niet verwacht.
Maar goed: op zich is het boek zeker niet slecht.

View all my reviews Winterlicht: een vergeetboekWinterlicht: een vergeetboek by Jeroen Brouwers
My rating: 4 of 5 stars

Meesterlijk! Een boek over dromen en verlangens, angst en vergetelheid, ingenieus in elkaar geweven als een kostbaar tapijt. Hier en daar duiken onooglijke en schijnbaar onbelangrijke beschrijvingen op, die later terugkeren om dan essentieel te blijken: als minuscule details op een reusachtig schilderij, onzichtbaar van op afstand, maar ongelooflijk verfijnd als je ze onder de loep bekijkt.
Brouwers schrijft in een heerlijke taal, die velen barok zullen noemen, maar die zo'n warm en vertrouwd gevoel geeft, als thuiskomen bij een brandend haardvuur na een lange tocht door barre winterkou. De Voorlandt die hij beschrijft is een stukje van de ziel van elk van ons, of in elk geval van iedereen die op een of andere manier een beetje schrijfgen in zich draagt.

View all my reviews Nathan Meyer: Vrouwenwandelaar (Ontboezemingen van een lelijke jongen)Nathan Meyer: Vrouwenwandelaar by Gie Bogaert
My rating: 2 of 5 stars

De 'vrouwenwandelaar' lijkt een mix tussen een jeugdroman en een jaaroverzicht. Gie Bogaert profiteert van zijn ervaring als leraar om een geloofwaardig beeld te scheppen van de leefwereld van 18-jarigen. Met zijn bijna inventariserende opsomming van feiten en gebeurtenissen, maakt hij tevens een tijdsdocument dat latere generaties een goed beeld zal geven van het leven anno 2000.
Het boek is veeleer 'Spielerei' dan hoogstaande literatuur, maar als ontspannend en vermakelijk tussendoortje valt het best te smaken.

View all my reviews WoestenWoesten by Kris Van Steenberge
My rating: 4 of 5 stars

Heerlijk! Het was alweer een tijdje geleden dat een boek nog zo gesmeekt had om in één ruk uitgelezen te worden. Kris Van Steenberghe schildert op meesterlijke wijze en tot in de fijnste details de karakters van de vier nochtans heel verschillende hoofdpersonages. En ik ben dolblij dat hij daarbij (in een deel van het boek) ook de gangbare theorie ontkracht als zou het perspectief van de alwetende verteller "minderwaardig" en niet literair verantwoord zijn. Wel integendeel, blijkt hier!
Indrukwekkend is ook hoe hij de verschillende gebeurtenissen in het leven van de personages telkens op een andere manier weet te verweven, met verfijnde details en herkenbare patronen, als een delicaat kantwerk.
Dat de auteur ten slotte een diepe sympathie heeft ontwikkeld voor zijn personage Guillaume en hem zelfs als zijn vriend is gaan beschouwen, begrijp ik volkomen. Ook ik zou dit personage het liefst in mijn armen sluiten en lang en teder knuffelen!
Een prachtig boek met een slechts heel op het einde lichtjes voorspelbaar, maar hartverwarmend slot.

View all my reviews Christus wordt weer gekruisigdChristus wordt weer gekruisigd by Nikos Kazantzakis
My rating: 4 of 5 stars

Je leest deze vierhonderd-en-zoveel pagina's niet eventjes snel uit, maar wat een prachtig, tijdloos werk!! Je zou het zo kunnen "copy-pasten" op eender welk hedendaags Europees dorp waar plots een groep vluchtelingen toestroomt. Een confronterende spiegel van de kleinmenselijke kantjes waar we allemaal aan ten prooi zijn. De diep-christelijke inspiratie van sommige personages lijkt dezer dagen niet meer van toepassing op onze maatschappij, maar net zo goed worden de enkelingen die vechten voor rechtvaardigheid als snel als paria's beschouwd en nestelen we ons in onze vertrouwde zekerheden uit angst onze materiële welstand, macht en privileges te verliezen.
Kazantzakis toont zich een meester in het analyseren van de menselijke gevoelens en weet die met de nodige humor en relativering te schilderen. Een boek dat zeker niet mag ontbreken op ieders lijstje van "absoluut te lezen boeken"!

View all my reviews


13-03-16

Eutopie/Utopie - een audio essay van Rita Saeys


'Wherfore not Utopie, but rather rightely my name is Eutopie, a place of felicitie' 

Zo verhelderde Thomas More 'Utopie', uitgesproken in het Engels als 'Eutopie', in een bijlage bij zijn werk: een plek van geluk. 
Maar wat maakt een mens gelukkig, en bestaat er een universele vorm hiervoor?
Is het een specifieke plek  of een plek die wij vorm geven? Of is het een innerlijk verlangen dat we idealiseren?
(...)
Als ik nu Homs google krijg ik enkel nog foto’s van een platgeschoten stad. 
Ik denk dat het Utopia dat mijn Syrische vrienden en ik deelden er één was van vrede, vriendelijke gastvrijheid onder de Syrische zon, en dat alles gedragen door een kleurig verleden.
We leefden ook als geestesgenoten in Frankrijk, de godsdienstverschillen waren van geen belang. We deelden soms maaltijden en voelden ons allen gelijkwaardig, als buitenlandse studenten in Frankrijk. We waren even rijk, of eerder, even arm. De kleine dingen deelden we, en die waren heel menselijk en universeel. 


Eutopie/Utopie is een audio essay van Rita Saeys, met de stemmen van Rita Saeys, Katherine Muylaert en Els Vermeir - Literaire Creatie, Academie voor Podiumkunsten Aalst.

Montage, muziek en geluid: www.naami.be

Productie: www.teambuildings.eu



28-02-16

Terug naar Utopia - een hoorspel van Els Vermeir


"Dus jij wil naar Utopia? Ha! Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb! De reis lijkt onschuldig, maar pas jaren later dringt het tot je door. Onverwachts. Met een besef dat even ontstellend is als overweldigend: ER IS IETS MET DAT LAND!"


Een hoorspel van Els Vermeir, met de stem van Patrick Bernauw (www.bernauw.com), in een soundscape en met artwork van Naami (www.naami.be) op basis van het kunstwerk "Voil Jeanet" van Hendrik Muylaert (www.standbeelden.be/standbeeld/969).
Tip: deze beluister je best met een hoofdtelefoon.

03-02-16

Doet jouw basisschool mee aan de Jeugdboekenweek Wedstrijd van de Eutopia Podcast?


Ter gelegenheid van de Jeugdboekenweek, die liep van 5 tot 20 maart 2016 met als thema Weg van de Stad, richtte de (E)Utopia Podcast een wedstrijd in voor basisscholen. De opdracht? Maak bij het verhaal Ik ga op reis en neem mee van Katherine Muylaert met de hele klas een (foto)stripverhaal: zet dus de foto's in scène of teken de plaatjes die horen bij de tekst.

De wedstrijd werd gewonnen door ...

En er was een eervolle vermelding voor: ...

(Laureaat en eervolle vermelding worden bekend gemaakt op 10 juni 2016.)

Spannend! Morgen is het zover. Dan gaan we EINDELIJK op reis. Mama en papa vertellen er al zo lang over en nu gaan we echt vertrekken. Naar Europa...
Mama heeft beloofd dat ik zelf mag inpakken. Wat zal ik meenemen?


Ik ga op reis en neem mee...


Mijn koffertje! Vorig jaar kreeg ik het van oma, voor het Suikerfeest. Het is het mooiste koffertje dat er bestaat! Mama heeft er al kleren ingelegd, een lange broek en 3 t-shirts. En een warme pull, want ze zegt dat het daar altijd koud is. 


Het zit al bijna vol, maar ik mag zelf nog speelgoed uitkiezen om er bij te stoppen. Oh! En koekjes! Er moeten ook koekjes in. Voor onderweg. En stiekem heb ik ook een pakje tussen mijn onderbroeken verstopt. Want stel dat ze daar geen koekjes hebben? Papa zegt wel dat ze in Europa alles hebben. Maar hij is er toch nog nooit geweest? Hoe kan hij dat dan weten?



Ik ga op reis en neem mee...


Mijn zwembroek! We gaan in een boot over het water! Ik ben nog nooit aan zee geweest, ik zou willen dat we er nu al waren. Papa zegt dat het lijkt op het water in die oase niet ver van Palmyra, die keer toen we daar op vakantie waren, maar dan véél groter. Zo groot dat je de overkant niet kan zien. Maar misschien is dat omdat papa een bril heeft en niet zo goed ziet. Ik kan wel heel goed kijken, dus ik zie die overkant vast wel. Als het niet te diep is, mag ik misschien eens uit die boot, om in het water te spelen. Dat zou tof zijn, samen met mijn broers. Behalve Salah, die niet, die is nog te klein. En Rima ook niet, meisjes durven dat toch niet.

Ik ga op reis en neem mee...


Mijn Supermancape! Met mijn cape aan, ben ik de sterkste man op aarde! Als we dan rovers tegenkomen, of piraten, verjaag ik die meteen. Zo zorg ik ervoor dat we veilig in dat Europa aankomen. Papa zegt dat ginder alles goed is en er alleen maar vriendelijke mensen zijn. Ik krijg daar een eigen bed, en lekker eten. En als we toch een stoute meneer tegenkomen, zal ik hem wel eens een lesje leren, met mijn supermancape aan.

Maar...
Maar dat valiesje is veel te klein! Hoe moet het nu met alles wat er niet in kan?


Ik ga op reis en laat achter...
Azmik! Hoe moet het met de poes? Wie zal haar eten geven? Waar zal ze slapen wanneer wij weg zijn? Ik moet papa zeggen dat hij de deur open laat, zodat ze binnen en buiten kan.
Zouden ze in Europa ook poezen hebben? En zouden wij er dan eentje krijgen? Wie moet er anders onder tafel opeten wat ik niet lust?


Ik ga op reis en laat achter...
Mijn kraan. Ik kreeg haar vorig jaar voor mijn verjaardag, dus ze is helemaal van mij alleen. Je kan er stenen mee optillen, en torens bouwen, hoger dan de minaret van de moskee.
Mama zegt dat ze te groot is, en niet mee kan.
Ik heb het geprobeerd, ze past echt niet in mijn koffertje. Mama had gelijk. Dat vind ik niet leuk.
Wat moeten we nu gebruiken als we ginder in Europa een nieuw huis willen bouwen?

Ik ga op reis en laat achter...



Mustafa... Hij is mijn beste vriend. Ik wou zo graag dat hij mee kon. Maar ze hebben geen geld genoeg zegt hij.
Zonder hem wordt het maar saai. Hij kan de leukste verhalen verzinnen, dan moet ik altijd heel hard lachen.
Wie zal er daar naast mij zitten op school?
Weet je wat ik doe? Ik ga al mijn zakgeld sparen. Als ik genoeg heb, kan Mustafa ook komen en kunnen we weer samen spelen!

Mama zegt dat ik niet verdrietig mag zijn, dat voor alle dingen die we achterlaten, er nieuwe in de plaats zullen komen.

Ik ga op reis en kijk uit naar...



Sneeuw! Op school hebben we geleerd dat, als het heel erg koud is, regen in vlokken naar beneden komt. De juf vertelde dat het bij ons ook af en toe sneeuwt, maar ik heb het nog nooit gezien.
In Europa sneeuwt het veel vaker, zegt ze. Ik ga die sneeuw opvangen in een potje. Dat zet ik dan naast mijn bed, dan kan ik er elke avond naar kijken.


Ik ga op reis en kijk uit naar...
Voetballen! In Europa kunnen alle jongens voetballen, en ik ga dat ook leren. Later als ik groot ben, word ik een sterspeler. Dan maak ik veel goals en dragen ze me op handen het veld rond.
Hier spelen we ook wel eens met de bal, maar met al die stenen gaat dat toch niet goed. In Europa zijn er overal voetbalvelden van gras. Dat heb ik wel eens op tv gezien.
Ik vraag me af wie daar elke dag dat gras giet. En waarom er geen bloemen tussen staan?

Ik ga op reis en kijk uit naar...
Stilte...
Vroeger ging ik met papa vaak wandelen buiten het dorp. Soms gingen we zo ver dat je niets meer kon horen. Dan gingen we naast elkaar op de grond liggen, en luisterden naar de stilte. Papa leerde me hoe bijzonder dat is, als je alleen blaadjes hoort die fluisteren, of vogels die zingen. 


's Nachts, als iedereen sliep, was het even stil als tijdens die wandelingen. Dan kroop ik soms stiekem uit bed, om door het raam naar de sterren te kijken. Als je een ster ziet vallen, mag je een wens doen. Zo kreeg ik mijn kraan.


Maar nu zijn de gordijnen zelfs overdag dicht. En altijd is er lawaai, van geweren, en van bommen. Ik duw mijn handen op mijn oren om het niet te horen. Maar het helpt niet, ik hoor het toch. Dan word ik bang, en kruip ik onder het bed.



Papa zegt dat er in Europa geen geweren zijn. Dat ik daar rustig zal kunnen slapen, zonder bang te zijn. 

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...