14-09-15

De barbaren, van Alessandro Baricco - een recensie door Ludo Constant


Er is een nieuw paradigma werkbaar dat zich steeds dieper ingraaft in het weefsel van onze samenleving. Dit paradigma wordt gekenmerkt door: technologische vernieuwingen die de privileges van een kaste beknotten en het speelveld opentrekken, een uit zijn voegentredende commercialisering, een gerichtheid op snelheid, oppervlakkigheid, een hang naar spektakel en het nieuwe verbijsterende idee dat iets maar betekenis kan hebben als het in een grotere sequentie van ervaringen kan ingeschreven worden.

Een voorbeeld om te verduidelijken. Men zegt soms dat de mensen niet meer lezen. Dit is niet waar. Er wordt meer gelezen dan voorheen. Maar wel steeds op een andere manier. Weg is het boek als een aan zichzelf refererende literaire tocht die soms wat inspanning kan vergen. In plaats daarvan is er het boek gekomen als een soort van ‘doorgangsgebied’. Het zijn boeken die geen ‘boeken’ meer zijn. ‘Het zijn boeken waarvan een film is gemaakt, of romans geschreven door tv-persoonlijkheden, of verhalen van mensen die op een of andere manier beroemd zijn.’ (p.77). Baricco spreekt van een productoverstijgende sequentie. Hoe je deze boeken moet lezen, wordt uitgelegd op plaatsen die geen boeken zijn (series, films, tijdschriften, dagbladen, radio, facebookpagina’s…) Het komt tegemoet aan de eis dat alles tegenwoordig ‘snel’ moet zijn (flashmobs, speeddating, twitter, …) De barbaren zijn op zoek naar betekenis die snel kan verworven worden, op doorgangsgebieden, in systemen die beweging genereren. Ze surfen op de oppervlakte van de dingen om betekenis op te nemen en kunnen zo in een omvattende ‘multitaskende’ beweging, ervaring opdoen die ze niet meer willen uit de diepte halen. Weg is het idee dat ervaring en kennis inspanning moeten vergen. De volledige romantische notie van de ‘arbeid’ om de ‘ziel’ te kunnen verheffen wordt radicaal afgewezen. Andere voorbeelden vinden we terug in de zoekalgoritmes van Google, de moderne politiek waar het aantal stemmen een metafoor is voor het aantal ‘hyperlinks’, de journalistieke bedrijvigheid, meer gericht op de spektakelwaarde van het ‘verschil’ ten opzichte van de vorige dag, de pas ‘zijwaarts’ die de barbaar kenmerkt maar ook op het gebied van de wijnbouw en de ploegopstellingen in het voetbal? Geïnteresseerd? Je zou het moeten zijn.

Een tweede idee is dat deze mutatie in feite niet nieuw is. Baricco haalt een muziekcriticus aan die in 1824 het volgende schreef over Beethovens Negende: ‘Elegantie, puurheid en maat, die de basisprincipes van onze kunst vormden, maken geleidelijk plaats voor een nieuwe frivole en pompeuze stijl die wordt gehanteerd door de oppervlakkige talenten van onze tijd.’ (p.18)
Er is een tijd geweest waarin de Negende Symfonie gezien werd als muziek voor barbaren!

Er is dus veel meer aan de hand. In een aantal essays onderzoekt hij ook wat de diepere oorzaken kunnen zijn van deze zich steeds herhalende en ontsluitende beweging naar een groter publiek, het (her)leggen van een directe pijp (met hoger debiet) naar een diluerend en uitdijend kennisreservoir.
Baricco vermoedt ook dat het wantrouwen van de ‘romantische’ noties van het zelf en de ziel (althans die negentiende eeuwse heruitvinding van deze ideeën, die uiteindelijk heeft geleid tot de grote wereldoorlogen, dixit Baricco) aan de basis ligt van de verwerping van dit begrip bij de barbaar die daardoor een wissel op een betere toekomst voor ons allen probeert te trekken.

Tenslotte lezen we in het boek dat deze mutatie niet moet leiden tot cultureel doemdenken of intellectueel nihilisme. We zijn trouwens allen in meer of mindere mate barbaar. We kunnen beslissen wat we van de oude wereld willen behouden en misschien wordt het wel in een andere vorm meegenomen maar dat hoeft geen verlies te zijn.


Dit boek staat vol ideeën die samen een interessant referentiekader vormen om de snel veranderende wereld rondom ons te bekijken/interpeteren. Het is dan nog eens geschreven in een bloemrijke inventieve taal. Dus lezen die hap!

12-09-15

schoon in zijn dood - stiftgedicht van hilde de cock (9/9/15 - joost zwagerman)



'...zag jij misschien' schudt mij wakker
en laat mij zwart kleuren in volle zon
- black poetry -

schoon in zijn dood
wisselt abstractie van been
een puur geluid
in de schoot van de wereld
een kortverhaal
zuiver getimed
in een notendop

hilde de cock
(9/9/15 - joost zwagerman)


10-09-15

De nachtegaal (Kristin Hannah) - recensie door Katherine Muylaert

De nachtegaalDe nachtegaal by Kristin Hannah
My rating: 4 of 5 stars

Ze doet het weer, Kristin Hannah. Zoals in alle boeken die ik al van haar las, sleurt ze je nu ook weer vanaf pagina 1 mee het verhaal in, om je niet meer los te laten tot de laatste pagina, waarna je nog even gaat zoeken of er na de achterflap toch niet nog wat pagina's zitten. Omdat de personages je vrienden geworden zijn en je ze nog niet wilt loslaten. Omdat er nog een hoop vragen onbeantwoord blijven. Omdat je liever nog niet meteen ingaat op de vragen die het boek oproept over jezelf.
Maar helaas zaten er na de achterflap geen extra pagina's verborgen. Dus kan je niet anders dan gaan nadenken over 'Wat zou ik doen?'
Een boek dat zoiets kan, dat je laat nadenken over je eigen leven en wie je zelf bent, over de wereld en jouw rol er in, een boek dat meer is dan alleen maar een mooi verhaal, dat vind ik steeds weer iets moois en krachtigs.
En toch is het 'maar' een 'gewoon' verhaal. Een verhaal over gewone mensen tijdens de oorlog, twee zussen die elk hun eigen oorlog beleven. Een verhaal van gewone mensen die ongewone dingen doen. Het verhaal van duizenden mensen tijdens de oorlog.
Net het feit dat 'De Nachtegaal' een zeer realistisch beeld schetst, is zo sterk aan dit boek. Het leest weg als een trein, en geeft je daarbij een bijzondere inkijk in het dagdagelijkse leven in die tijd. Je krijgt zicht op wat mensen dreef om zich te verzetten, of begrijpt waarom ze dat net niet deden.
Het leven is immers nooit zwart of wit. En in complexe grijszones schetsen is Kristin Hannah voor mij een meester.


View all my reviews

08-09-15

De grote stilte (John Boyne) - recensie door Katherine Muylaert

De grote stilteDe grote stilte by John Boyne
My rating: 5 of 5 stars

Als er één boek is over misbruik in de kerk dat je moet gelezen hebben, is het volgens mij dit wel. Eerst denk je nog 'neen, niet nog een boek over misbruik'. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het verschrikkelijk en absoluut niet kunnen wat er allemaal is gebeurd. Maar het onderwerp is wel heel erg in. Denken we maar aan 'Het Hout' van Jeroen Brouwers, waar zowat elke priester aan niets anders dacht dan zoveel mogelijk kinderen molesteren.
En laat ons eerlijk zijn, er zaten veel te veel foute priesters tussen, maar er zaten er evengoed tussen die nooit een vinger naar een kind uitgestoken hebben.

Juist met die veralgemening maakt 'De Grote Stilte' korte metten door zijn keuze van de protagonist, zelf priester, die hooguit kan verweten worden dat hij 'niet wilde zien'. Odran Yates verliest op jonge leeftijd zijn vader en jongere broertje. Als gevolg daarvan wordt zijn tot dan toe eerder liberale moeder een ware godsdienstfanaat. Ze besluit dat Odran een roeping heeft en priester moet worden. Bij zijn aankomst op het seminarie, als 17-jarige, blijkt dat hij lang niet de enige is die door ouders of familie gedwongen wordt om priester te worden. Daar raakt Boyne mijns inziens ook een groot maatschappelijk probleem aan. Mannen die niet geschikt zijn voor het beroep, en al helemaal niet voor het celibaat, worden in een keurslijf gedwongen dat hen niet past.
Zo is daar het voorbeeld van Tom, Odrans kamergenoot, die wegloopt van het seminarie, maar bont en blauw geslagen terug gebracht wordt door zijn vader, door wie hij als kind zelf misbruikt werd. Hij is immers de jongste van het gezin en moet dus willens nillens priester worden.
Doorheen het boek leren we Pater Yates kennen gedurende de verschillende periodes in zijn leven, waartussen Boyne steeds heen en weer springt: zijn jeugd, waarin hij zijn vader en broertje verloor, zijn tijd op het seminarie en als jonge priester en tot slot op latere leeftijd waarin hij door de naar buiten gekomen schandalen gedwongen wordt zichzelf in de ogen te kijken.

Het boek vergoelijkt geenszins kindermisbruik, maar het laat wel een ander licht schijnen op de eenzijdige verhalen zoals we ze zo vaak te lezen krijgen of zoals de media ze bericht. En dat is net de kracht van 'De Grote Stilte', het insinueert, het fluistert je toe en het nodigt je uit om verder te kijken. Buiten het kader van de Ierse priesters, verder dan de grote schandalen, over de randen van de pagina's heen, naar de maatschappij waarin we leven, en naar de rol die elk van ons daarin speelt. En dus naar je eigen leven.


View all my reviews

01-09-15

En daar gaat de Cursus Literaire Creatie (van Eigenzinnige Schoonheid) in de Academie voor Podiumkunsten Aalst weer van start...

 

Wekelijks verdiepen de cursisten zich onder begeleiding gedurende drie uren intensief in alles wat met het schrijven van gedichten, verhalen en toneel te maken heeft. Intussen weten zij dat schrijven niet enkel een kwestie van inspiratie, maar – en zelfs vooral – van transpiratie is. Van schrijven en herschrijven, van schrijven en schrappen. Tot overblijft wat nodig is, sterk gefundeerd, stevig gestructureerd. Gebald én gelaagd. Gevleugeld én gegrond.

Literaire creatievelingen krijgen opdrachten en goede raad. Hun teksten worden gewikt en gewogen, gekneed en besproken. Zij buigen zich over prangende vragen, zoals:
- Welke technieken zorgen ervoor dat de lezer je tekst  ‘meeslepend’ zal noemen?
- Waarom is het zo belangrijk je protagonist te kennen en te weten wat zijn/haar dramatisch doel is?
 - Wat bedoelt men met: ‘Show! Don’t tell!’
- Wat is Google Poetry? Hoe maak ik een Black-Out of Stiftgedicht?

Literaire creatie is ook een cursus diefstal. Is bij je collega’s én bij Bekende Schrijvers leren zien wat jij zelf kunt gebruiken, en zo je eigen inhoud een eigen vorm geven. Officieel heten de vakonderdelen ‘repertoirestudie’ en ‘schrijftechnieken’, maar de insiders weten beter.
Uw docent? Patrick Bernauw.
Huiswerk? Natuurlijk: lezen én schrijven. Fanatiek. Elke week opnieuw. Drie jaar lang. Want schrijver word je door te schrijven, een waarheid als een koe van een goed jaar. Uiteraard.



Wekelijkse lessen op woensdagavond 17.30 – 20.30 uur van september tot en met juni. 
De eerste les gaat van start op woensdag 2 september.
Inschrijven kan nog even op het secretariaat van de Academie.  

Meer informatie over literaire creatie? bel, schrijf of mail ons.
Academie voor Podiumkunsten
Vrijheidstraat 65
9300  Aalst
info: 053 73 24 85    www.aalst.be/apk

academiepodiumkunsten@aalst.be

02-06-15

Hoe ver is veilig hiervandaan? - Prijswinnende gedichten van Laurens Hoevenaren (recensie: Patrick Bernauw)




Eind 2014 organiseerde vzw de Scriptomanen in samenwerking met de Afdeling Literaire Creatie van de Academie voor Podiumkunsten Aalst een poëziewedstrijd, naar aanleiding van 100 Jaar Kerstbestand Eerste Wereldoorlog, en met als thema ‘Oorlog & Vrede’. Werden verwacht: maximum drie ongepubliceerde gedichten. De jury bestond uit mijn cursisten Literaire Creatie, ik was niet-stemgerechtigd voorzitter en had twee uitgesproken favoriete gedichten van dezelfde – toen nog anonieme – auteur: Hoe ver is veilig hiervandaan? en Soldaatje spelen. Tot mijn grote – zij het toen nog stiekeme – vreugde vertolkten mijn cursisten al gauw ook mijn probleem: dat zij niet konden kiezen welke van beide gedichten ze de prijs gunden. We hebben toen gezamenlijk besloten de Gordiaanse Knoop niet door te hakken, en ze allebei te bekronen.
Het bleken allerminst toevalstreffers, want korte tijd later had Laurens Hoevenaren weer prijs. Dat mag ook geen verwondering wekken. Hij schrijft heel toegankelijke, schijnbaar eenvoudige gedichten waarvoor je geen jaren moet gestudeerd hebben om ze te snappen, maar die toch heel vaak een zeker mysterie behouden. En hij doet dat met een benijdenswaardig métier, gekenmerkt door verrassende en originele beeldspraak, doordenkers en oneliners, met veel gevoel voor de ritmes en klankkleuren die ook de Nederlandse taal kunnen doen zingen. Hoevenaren maakt handig gebruik van enjambementen, van alliteratie, van vaak onnadrukkelijk maar daardoor des te effectiever binnen- en eindrijm. Soms lijkt hij wel een klassiek dichter, al zijn de thema’s modern en vaak ‘out of the box’ gedacht. Want wie haalt het tegenwoordig nog in zijn hoofd epische gedichten te schrijven, of een poëtisch-historisch portret over een gekke Belgische prinses die ooit keizerin van Mexico was? Hoevenaren komt er moeiteloos mee weg. Zoals hij ook – nog zoiets dat men al eens ‘not done’ vindt – de romantiek niet schuwt.
Wat ik bovendien zo sterk vind aan het werk van deze dichter, is de manier waarop hij een persoonlijke anecdotiek of problematiek een universeel karakter verleent. Zo geeft hij het oer-klassieke (en zeer romantische) motief van de twee koningskinderen in de cyclus Koningskinderen een heel eigen, doorleefde invulling. Maar door de persoonlijke thematiek te enten op de mythe – of andersom – creëert hij bij de lezer een gevoel van herkenning. Dit gaat ook over jou.
Al deze ingrediënten samen zorgen ervoor dat hier een dichter spreekt met een heel eigen, herkenbaar stemgeluid, waarin ‘vrijen’ rijmt op ‘zwerfkeien’ en ‘angorageit’ op ‘penisnijd’ en ‘zelfverwijt’. Maar waar iemand ook ‘in een kerkhofbaan’ gebracht wordt, of waar de dichter zich afvraagt: ‘Wat nut heeft nog een beul/als wij onszelf verhangen?’
Alleen het oog van de ware dichter ziet het soort dingen dat in ‘Moederband’ beschreven wordt, en alleen de ware dichter slaagt erin ze onder woorden te brengen: ‘Want onze navel is de eerste wond/die zich wel sluit, maar nooit geneest:/ je kan niet hechten zonder schade.’


Patrick Bernauw


28-05-15

Zimra Deugd... en dat heeft niets met een taalfout te maken!


Zimra is de naam van een Izegems dameskoor o.l.v. de immer flamboyante Wouter Dubois.  U denkt misschien: een dameskoor, is dat niet iets om in slaap van te vallen?  Ik antwoord dan graag: nee, helemaal niet.
Zimra is een deugd om naar te luisteren! En wat meer is: Zimra zal in duel gaan met mezelf. Of liever: met mijn poëzie

Op zaterdag 13 juni gaat Zimra namelijk op reis met 'Over deugd en andere mankementen' (mijn eerste poëziebundel) in een concert dat u moet gezien hebben: Zimra zal er zowel klassieke als hedendaagse stukken brengen, zelf lees ik er mijn gedichten voor, in een heerlijke samenspraak.

Wie er graag bij is, kan kaarten bestellen via www.zimra.be.

Ellen Lanckman



26-05-15

Recensies door Els Vermeir / Boeken van Mieke Vanpol, Griet Op de Beeck en Karel Capek



Ben je betoeterd, opa! by Mieke Vanpol
My rating: 4 of 5 stars

De tijd dat ik kinderverhalen moest voorlezen ligt al even achter de rug, dus het is niet zo evident om dit boek te evalueren. Een ding mis ik alvast (in de digitale versie althans): tekeningen. Want niks is zo erg als een kinderboek zonder tekeningen. Waar ik het als volwassene ook wat moeilijk mee heb, is dat de lijn van het verhaal niet altijd even duidelijk naar voor komt, sommige hoofdstukjes lijken er een beetje bij gesleurd.
Ten slotte nog één puntje van kritiek: de opzettelijk fout geschreven woorden (verschrikkelijk, skool...) zou ik cursief zetten zodat het ook voor beginnende lezertjes duidelijk is dat hier wat fout mee is. Want je neemt als kind zo makkelijk fouten over.
Maar afgezien van die muggenzifterij is het een heel erg leuk boekje dat supervlot leest en heel herkenbaar is. Niet altijd didactisch verantwoord, zoals die opa met zijn kleinzoon omgaat, maar het soort opa dat iedereen zou willen (hebben of zijn). Best wel een aanrader dus, al weet ik niet goed voor welke leeftijd... Het ziet er nog een beetje moeilijk uit voor 1ste/2de leerjaar terwijl het voor die leeftijd bedoeld lijkt. Maar voorlezen lukt het natuurlijk altijd.

View all my reviews Vele hemels boven de zevendeVele hemels boven de zevende by Griet Op de Beeck
My rating: 3 of 5 stars

Torenhoge verwachtingen zijn moeilijk in te lossen, daar is dit boek het zoveelste bewijs van. Want torenhoog waren ze, mijn verwachtingen, zowel door de veelbelovende titel als door de vele lofzangen in de pers en daarbuiten. En ja, dan blijf je dus op je honger zitten. Misschien was het beter geweest als ik het boek onbevangen had kunnen lezen en als ik niet al drie jaar lang getraind was geweest om als een forensisch dokter onder de huid van een boek te gaan zitten speuren naar wat niet in het plaatje klopt.
Ik moet toegeven dat het boek vlot leest. De vertellende delen zijn doorgaans ook best wel mooi, herkenbaar vaak, soms heel doorleefd en raak beschreven. Vooral naar het einde toe gaat het de goeie kant op. Jammer dat je tegen die tijd al zo vaak gestruikeld bent over kleine hindernissen. Heel kleine soms, foutjes waar je zelf al zo vaak op gewezen bent dat ze er nu loeihard uitspringen. Maar soms ook grotere. Vooral met de dialogen heb ik het vaak moeilijk. Die klinken zo artificieel en zijn soms ronduit ongeloofwaardig. En dan dat eeuwige gebruik van fuck en sure en al dat andere Engels: het wordt intussen zo vaak gedaan, dat het een ellendig cliché is geworden, en sorry, ik ben er allergisch aan. Situeer je tekst in Engeland en gebruik hier en daar een paar prachtige Engelse zinssneden om sfeer te scheppen: prima! Maar haal niet beide talen tegelijk naar beneden door dit soort verkrachting.
En dan zit ik bij de taal, en ook daar mis ik iets: te weinig mooie zinswendingen, te weinig mooie beelden, te veel bladvulling ook, dingen die ik echt niet hoefde te weten. Vooral in het eerste deel van het boek heb ik vaak het gevoel dat het door een puber geschreven is. Behalve dan bij het tweede hoofdstuk, dat dan weer net veel te volwassen klinkt voor een twaalfjarige.
Enfin, om kort te gaan: het is best wel een goed verhaal, dat mooi en teder eindigt, maar het doet me niet naar adem happen, het blaast me niet van mijn sokken. En misschien helpt deze commentaar iemand die het boek nog moet lezen om vooraf de nodige reserves op te bouwen, zodat hij of zij wél ten volle kan genieten.

View all my reviews Oorlog met de SalamandersOorlog met de Salamanders by Karel Čapek
My rating: 5 of 5 stars

Principieel geef ik nooit een vijf als quotering, omdat alles wel nog ergens beter kan. Ongetwijfeld geldt dat ook voor dit boek. Zo maakte ik me in het begin wel eens de bedenking "kan dit wel vanuit het gekozen vertelperspectief?" Of "oei, vier zinnen die op dezelfde manier beginnen". (Bij dat laatste was het dan wel de vraag of dat de schuld was van de auteur of van de vertaalster.)
Toch maak ik hier een uitzondering op mijn eigen regel, omdat ik het boek nu eenmaal zo geniaal en zo grappig vond, dat het boven alle andere uit verheven mag worden. Je wordt al gauw zozeer meegezogen in het verhaal, dat je niet meer let op pietluttige details als stijl- of constructiefouten. Het boek is gewoon hilarisch (en tegelijkerheid in-tragisch). Het verbaasde me overigens ontzettend dat het boek al in 1936 verscheen: het is actueler dan ooit en zelfs de stijl lijkt heel erg modern. Wat begint als een doorsnee avonturenroman, vloeit naadloos over in een reportage, een historisch verslag, een wetenschappelijk werk, een krantenartikel... Als een literaire stand-up comedian drijft Capek de spot met zowat alle aspecten van onze maatschappij, de literatuur inbegrepen. Tegelijkertijd houdt hij ons een pijnlijk scherpe spiegel voor. Via de Salamanders wordt de mens zelf te kijk gezet in al zijn kleinheid: racisme, seksisme, egoïsme, materialisme, heerzucht... Niets ontsnapt aan het alziend oog van de auteur, die op het einde weliswaar zelf ter verantwoording wordt geroepen.
Kortom, het boek is een absolute aanrader, voor dierenvrienden en amphibiofoben, voor filantropen en misantropen, voor politici en historici, voor creatievelingen en wetenschapslui...

View all my reviews

11-05-15

Grote Prijs voor Sportpoëzie zoekt de beste sportgedichten



Met de Grote Prijs voor Sportpoëzie gaat de Stad Ninove, gedurende veertig jaar aankomstplaats van de Ronde van Vlaanderen, op zoek naar wieler- en andere sportgedichten.

Elk Nederlandstalig gedicht dat thematisch aan het onderwerp ‘sport’ gelinkt is, komt in aanmerking voor deze nieuwe poëziewedstrijd. Deelnemende gedichten mogen niet eerder gepubliceerd zijn, noch digitaal, noch in gedrukte vorm. Iedereen die op 1 januari 2015 16 jaar of ouder was, kan aan de wedstrijd deelnemen. Elke deelnemer mag maximum drie gedichten indienen. De wedstrijd loopt tot 1 september 2015. Alle werken moeten uiterlijk op die dag ingediend zijn. Dit kan zowel met de levende postbode als per e-mail.
De beoordeling van de ingestuurde gedichten gebeurt door een jury onder voorzitterschap van Willie Verhegghe, stadsdichter van Ninove en Vlaanderens Schoonste Wielerdichter. De jury selecteert maximum 30 gedichten voor een eventuele publicatie. Aan de wedstrijd is een prijzenbedrag verbonden van 2000 euro: de Grote Prijs voor het Beste Sportgedicht ter waarde van 1250 euro, twee aanmoedigingsprijzen ter waarde van 250 euro en een jongerenprijs (-25 jaar) ter waarde van 250 euro.


Wedstrijdreglement & Inlichtingen: www.ninove.be, cultuur@ninove.be of 054 313287 

30-04-15

witte veren - hilde de cock

Uit 681 inzendingen werden 46 gedichten geselecteerd voor de gedichtenbundel Leven als LijfMotief. Het gedicht 'witte veren' van Hilde De Cock behoorde tot de selectie... Proficiat alweer, Hilde!




witte veren



de nacht gaat neer tussen mijn slapen

witte veren sluiten ogen trillen na
laten woorden zachter klinken
kruipen stiller in elkaar


de droom die je wil verder slapen
breekt de winter in mijn naam
ik waan me veilig in jouw ogen
witte vlucht uit dit bestaan




hilde de cock




26-03-15

(Ex-)Cursistes Literaire Creaties stellen dichtbundels voor: Ellen Lanckman, Anke Verleysen



Dagen van Glas, de tweede poëziebundel van huidig cursiste Literaire Creatie Ellen Lanckman in samenwerking met fotograaf Hendrik Boxy, wordt op zaterdag 28 maart 2015 voorgesteld in Sint-Martens-Latem (Brouwerijschuur, Dorp 24) in combinatie met een tentoonstelling en voordracht.

Dagen van Glas zal ENKEL en ALLEEN in beperkte oplage van 200 exemplaren verschijnen (dit betekent dat de bundel in geen enkele fysieke noch online boekhandel zal worden verkocht) en elk exemplaar wordt genummerd. Je kan een exemplaar bestellen via dagenvanglas2015@gmail.com. Let wel: het boek is pas beschikbaar vanaf 28 maart.


"Hendrik Boxy en Ellen Lanckman troffen elkaar voor het eerst toen zij in de zomer van 2014 zijn tentoonstelling ging inleiden. Later schreef Ellen in een opwelling een gedicht bij een van Hendriks foto’s, plaatste de combinatie online en beiden waren aangenaam verrast door de vele enthousiaste reacties.
Hun werk blijkt algauw complementair te zijn: de melancholie en weemoed in de fotografie van Hendrik vertaalt zich perfect in de poëzie van Ellen en omgekeerd. Toch zijn zowel foto’s als gedichten sterk genoeg om op zichzelf te staan. Wanneer je ze bij elkaar plaatst, voegen ze een extra dimensie toe.
‘Dagen van glas’ is het resultaat van een impulsieve beslissing om een samenwerking in boekvorm te gieten."






'Haar van Anke Verleysen is een bundel zoals mijn eigen kapsel: wie goed kijkt, merkt dat er meer staat dan er op het eerste gezicht lijkt te staan,' merkte Frank Pollet al op.

En ook: 'Haar van Anke Verleysen is dus Echte Poëzie en verdient bijgevolg gekocht, gelezen én vele malen herlezen te worden!'

Anke Verleysen is veterane Literaire Creatie Aalst en Sint-Niklaas - docent: Frank Pollet.



Haar werd rijkelijk geïllustreerd met installaties van Magali De Vlaeminck, fotografisch bewerkt door Patrick Bernauw.

Haar wordt voorgesteld op zondag 29 maart 2015 om 15 uur, in de parketzaal van 't Kasteeltje, Stationsstraat 7 te 9470 Denderleeuw. 

Haar zal daar verkrijgbaar zijn aan 17,50 €, maar ook door een mailtje te sturen naar ankeverleysen@inter-actief.be - en via de website van Anke of in alle online boekhandels. 

07-03-15

Omdat een mens niet met of zonder kan - gedichten Jan Van Olmen

Als ik er niet ben
bestaat de wereld dan nog?
Dat is de vraag.
***
Als jij er niet bent
dan bestaat de liefde nog
steeds met koffie en ochtendgloren
als deken voor ons tere Zijn.
(En ja, ook het zijne, en ja jij lust enkel thee.)
***
Ja, ik weet het,
dat is geen antwoord.
Maar het volstaat meer
dan genoeg.


Nu heb ik anderen te gast
in het huis genaamd gedachten
zet ik stoelen bij
voor haat, woede, angst:
met broos bekende gezichten.
Wat zouden zij zonder mensen zijn?


03-02-15

Recensies Jan Van Olmen: "Ongeduld" (Stefan Van Den Broeck) en "Tuinfeest" (Gyorgi Konrad)


1. Stefaan Van Den Broeck, Ongeduld.

De cover van dit boek roept direct vragen op en geeft aanleiding tot een zekere controverse: men ziet een foto van een naakt tienermeisje vergezeld van de titel ‘Ongeduld”.
Gezien een mens op een bomvolle boekenbeurs niet graag als een viezerik  afgeschilderd wil worden, besloot ik dan maar snel om het boek te kopen en veilig op te bergen in mijn tas. 5 EURO is namelijk geen geld en tot op de dag van vandaag twijfel ik nog steeds of het een promotiestunt was of een wanhopige poging de rekken te zuiveren van dit … ja van wat eigenlijk? Na het lezen van de achterflap wordt een mens nooit echt wijzer wat betreft de inhoud van een boek, laat staan de subtekst.
Kort samengevat gaat de plot als volgt: een onderwijzer wordt tijdens een kerstfeestje plagerig toegedicht perverse neigingen te hebben als hij vol overtuiging beweert dat niet elke pedofiel een gewetenloze misdadiger is. Gezien de twijfels blijven knagen, begint hij na enkele weken een psycholoog op te zoeken en houdt hij dagboeksgewijs zijn ervaringen en gedachten bij.
Na verloop van tijd wordt duidelijk dat de schijnbaar brave en plichtsgetrouwe echtgenoot-onderwijzer er een aantal delicate (lees redelijk foute) jeugdherinneringen op nahoudt die zijn seksualiteitsbeleving meer beïnvloeden dan hij zelf wil. Wanneer hij door schijnbaar toeval één van zijn leerlingen redt van een ontvoerder en het meisje in kwestie een ongezonde belangstelling toont voor haar ‘redder’, wordt zijn geweten danig op de proef gesteld.
Ik heb genoten van dit boek en niet enkel omdat het spotgoedkoop was. Het verhaal wordt verteld in de stijl van ‘Le manuscrit trouvé’ De auteur laat ons voortdurend in de waan dat hij slechts de vinder  is van een verzameling teksten die hij op één of andere obscure blog heeft gevonden. Een soort literaire versie van The Blair Witch Project als het ware. Trouwens, eigenlijk vond ik dit verhaal nog best passen binnen het genre horror: het hoofdpersonage wordt geconfronteerd met zijn eigen demonen, driften en twijfels daarover. Dat is wat hem richting zijn ondergang drijft. De huisvriend die de bal aan het rollen brengt en het tienermeisje dat hem als het object van haar eigen ontluikende seksualiteit gebruikt, zijn slechts middelen om een doel te bereiken, namelijk het antwoord op de vraag: Is hij een pedofiel of niet?
Tussen alle leesgenot en morele brainteasers door, toch nog enige bemerkingen: het gulzig genoegen waarmee de auteur (wie dat dan ook moge zijn …) zijn bewondering voor ‘kale meisjeskutjes’ en ander pre-puberaal schoon uit, doet op zijn minst wat bevreemdend aan. En wanneer er in het boek wordt verteld hoe de hoofdfiguur en zijn 12-jarige dochter een doucheritueel hebben waarbij ze om beurten elkaars lichaamsdelen wassen, was het voor mij toch even in sneltempo diagonaal lezen en verder bladeren want die bewuste passages vond ik naast heel realistisch dus ook heel vies …
Aan de andere kant: het roept wel vragen op bij de lezer. Het boek is niet enkel een psychologisch horrorverhaal maar het bevat ook een morele laag: waar ligt de grens tussen normaal en grensoverschrijdend gedrag? Zijn kinderen zich bewust van hun seksualiteit? Zijn pubermeisjes in staat om grensoverschrijdend gedrag bewust uit te lokken? Waarom worden bepaalde perversies beter aanvaard dan andere? Zijn we als individuen uiteindelijk allemaal een beetje het slachtoffer van een Zeitgeist die zonder verpinken het ene taboe vervangt door het andere?
Van Den Broeck heeft grote moeite gedaan verschillende genres en schrijfdoelen te mixen. Het eindresultaat is op sommige vlakken helaas vis noch vlees. De verhaallijn van de man in gewetensnood doet soms onder voor het morele gedeelte en het feit dat de Lolita in dit verhaal ook nog eens Tunesische roots heeft (Moord! Brand! Racisme! Islamofobie!) , maakt dat het geheel een onnodige subplot krijgt en de kern van het verhaal een beetje verstikt onder een overdaad aan morele mierenneukerij.
Samengevat kan ik stellen dat ‘Ongeduld’ toch een boeiend boek is dat op meerdere manieren kan worden geïnterpreteerd: als psychologische horror, als maatschappijkritiek en als morele aanklacht tegen een geseksualiseerde maar anderzijds repressieve maatschappij. U kan dus alle richtingen uit met dit boek maar moest het gebeuren dat u tijdens bepaalde passages seksueel opgewonden raakt, dan raad ik u dringend aan medische begeleiding te zoeken …



2. Gyrgi Konrad, Tuinfeest

Dit boek heeft een aparte voorgeschiedenis: om één of andere reden is het een van de weinige boeken van mijn vader die ik me duidelijk herinner. Na jarenlang te hebben rondgeslingerd in mijn onderbewuste, was het tijd om het lijvige werk zelf ter hand te nemen en te lezen.
Tuinfeest is het eerste boek van Konrad dat ik heb gelezen en ik moet toegeven dat ik het een geweldige schrijver vind. Hij slaagt erin om autobiografie, fictie en historische roman naadloos samen te smeden tot een ijzersterk geheel.
Kern van de roman vormt het lot van joodse families tijdens en na de oorlog. Het verhaal wordt gelardeerd met bespiegelingen over godsdienst, vrijheid, politiek en erotiek. De non-conformistische joodse auteur stelt in zijn lijvige roman bovendien de positie van de dissidente intellectueel in Hongarije aan de orde. Het boek heeft een autobiografisch karakter en is geschreven in een fragmentarische, zakelijke en ironische stijl, kenmerkend voor een generatie in het Oostblok zonder illusies.
Tegen het decor van de geschiedenis van zijn vaderland Hongarije en de lotgevallen van de Hongaarse joden, trekt een stroom aan herinneringen en gedachten aan de ik-figuur voorbij. Nu eens in het heden, dan weer in een (soms gefantaseerd) verleden wordt de schrijver geconfronteerd met zichzelf, de wereld en trekt daarin ook de lezer mee. Zowel het innerlijke als het uiterlijke worden in deze roman zeer gedetailleerd beschreven maar tegelijk slaagt Konrad er ook in elke vorm van kunstmatigheid te vermijden.
Konrads’ woorden zijn simpel maar stevig en getuigen van een rijke, spirituele kijk op het leven. Omdat hij zijn gedachten en herinneringen vasthaakt aan allerlei fictieve locaties, waarbij soms de grens tussen fictie en realiteit vervaagt, voelt men zich als lezer zeer snel thuis in deze vreemde maar daarom niet minder herkenbare wereld.
Het boek telt ruim 400 pagina’s en is uitgesmeerd over 31 hoofdstukken. Elk hoofdstuk is apart op zich te lezen maar in verband met andere hoofdstukken ontstaat er een prachtige caleidoscoop van ervaringen, emoties en gedachten. Het is geen gemakkelijk boek en enige achtergrond in filosofie en spiritualiteit zijn mooi meegenomen voor de lezer die hieraan begint. Toch zou ik het boek aan iedereen aanraden want het is prachtig.
Dan zou ik nu nog heelder essays kunnen schrijven over hoe en waarom dit boek prachtig is maar dat ga ik niet doen. Laat ik besluiten met volgende opdracht: zoek het boek, lees het, proef elk woord, contempleer en geniet.


30-01-15

Hilde De Cock laureate van "Gedicht van de stad Ronse 2015" én van de 13e editie van de Poëziewedstrijd Wattenfabriek, Herzele



Ons aller Hilde De Cock, Literair Creatieve Madam aan de Academie voor Podiumkunsten in Aalst, sloeg op 1 & dezelfde Gedichtendag een dubbelslag: én laureaat in Ronse, én laureaat in Herzele! Dubbele proficiat, Hilde... twee kussen & twee banken vooruit van de Meester!


Hilde De Cock schrijft het nieuwe "Gedicht van de stad Ronse 2015"


Naar aanleiding van "Gedichtendag" organiseert de stad Ronse elk jaar een gedichtenwedstrijd. Dit jaar was het thema "Met zingen is de liefde begonnen". Uit de bekroonde inzendingen wordt ook het "Gedicht van de stad Ronse" gekozen.
Dit jaar ging Hilde De Cock (uit Aspelare) als winnares bij de volwassenen, met de eer lopen. Haar gedicht "Liefste" kon de jury het meest bekoren en mag een jaar lang met de titel "Gedicht van de stad Ronse 2015" pronken! In het juryrapport staat te lezen: "Dit gedicht verwoordt op een pretentieloze manier een sereen, ademloos geluksmoment, vervat in twee ritmisch goed-lopende zinnen. De eenvoudige opbouw en zegging wist de jury beslist te bekoren." Maar oordeel vooral zelf... 
  

Gedicht van de stad Ronse 2015


Liefste

Liefste
wij kruisen hier
geen messen
meer
maar leggen
in de gloed van
rode wijn
de lepels voor
de ochtend neer
zie dan hoe
liever nog dan lief
de maan
fragiel volmaakt
mijn hemel kleurt
waarbij ik
ademloos
mijn pen neerleg en
zwijg

Hilde De Cock 
Winnend gedicht cat. volwassenen
Lees meer hier.
En hier vindt u de erelijst Herzele.

27-01-15

Bhakti-poëzie - Jan Van Olmen



Zie de vrouw (Ecce femina!)
die zegt dat hoop
een scheur is
in realiteit
is hoop de druppel
door het plafond
van ons bestaan.

Lijden
leid(t) ons tot de kern.
Van de zaak
tot het hart.

***

Lijden leid mij
naar vrede
zoals nacht naar dag.


Blijf wakker
Slapen
in je droom
***  en ik
vind je lief.


Verlaat
de hiërarchische weg.
Zweef boven
de weg van het leven
in liefde!

***

Verlaat
Zweef boven
de weg van het leven
in liefde!

Verlaat
de weg van het leven
in liefde!
***
Verlaat
in liefde!
***
Verlaat
 ***
 In liefde!




LIEFDE IS HEILIG IS LIEFDE IS HEILIG IS LIEFDE IS HEILIG IS LIEFDE IS HEILIG IS LIEFDE IS HEILIG IS LIEFDE IS HEILIG is liefde is heilig is liefde is heilig is liefde is heilig is liefde is heilig is liefde is heilig is liefde is heilig is liefde is heilig is liefde

Elke dag
is een geschenk
een kostbaar boek, de ervaring
die nu streelt ,dan steekt
tot zweepslag en kus verenigd.
Elke adem
bewijst Uw liefde
een kus uit eeuwigheid -
geboren
-uit Nu
en straks weer samen
in tedere omhelzing
versmolten met  Niets
tot AL.

***

Vader der vaders!
Moeder der moeders!
Schrijver van Eind en Begin!
Wie U niet kent,
niet hoort in ruisen, de stilte
niet ziet door sluiers, het licht
niet voelt de traagheid, in stromen
zal zwijgend zoekend zeggen

dat water en ijs nooit samen bestaan.

21-01-15

Els Vermeir laat de Geest van Pee Klak herleven!

PERSBERICHT:

Moorselse schrijfster Els Vermeir publiceert boek over haar legendarische dorpsgenoot.


Op 31 januari aanstaande verschijnt “De Geest van Pee Klak”, het eerste boek van Els Vermeir.
Het boek wordt voorgesteld in “De Zwette Zoal” te Moorsel tijdens een Volks Café-Chantant, georganiseerd door de vzw De Scriptomanen in samenwerking met de muziekgroep Tantris en tractortroubadour AnToon.




Het was Patrick Bernauw die in juni 2014 een cultureel erfgoedproject lanceerde rond Domien Camiel De Rop, de volksfiguur uit Moorsel die ook ruimere bekendheid verwierf als Pee Klak.
Vzw De Scriptomanen kreeg hiervoor de steun van de Erfgoedcel Aalst.
Els Vermeir voelde zich onmiddellijk aangesproken en verdiepte zich in de biografie van De Rop die kort na diens dood werd geschreven door Ben Putteman. Naast een beknopte woordenschatlijst en een routebeschrijving voor een vertelwandeling in de streek, bevat het boek een aantal “interviews” met Pee Klak en teksten voor volksliedjes, gebaseerd op zijn leven.
Vzw De Scriptomanen plant dit jaar nog andere activiteiten rond Pee Klak, in de aard van het Volks Café-Chantant op 31 januari in “De Zwette Zoal” te Moorsel, waarbij ook het boek zal voorgesteld worden. Dit evenement was 14 dagen op voorhand al uitverkocht.  Indien u bij de toekomstige activiteiten rond Pee Klak aanwezig wil zijn, houdt u best de website www.peeklak.be in de gaten. U kunt zich daar ook inschrijven om op de hoogte gehouden te worden via de mail.

Els Vermeir werd geboren te Aalst en studeerde Romaanse Filologie. Van kindsbeen af zat schrijven in haar bloed. Nadat ze in 2004 de tweede prijs behaalde in de wedstrijd voor kortverhalen van de Werkgroep Literatuur en Media van de universiteit Leuven, kreeg ze een eigen rubriek in het cultureel magazine “Toverberg” van bevriend auteur Bart Madou.
Via de cursus literaire creatie van de Academie voor Podiumkunsten kwam ze in contact met Patrick Bernauw en de Scriptomanen, die nu haar eerste boek publiceren. Meer info: www.scriptomanen.org Het boek zal verkrijgbaar zijn op diverse verkooppunten in Aalst, op de websites en in alle online boekhandels.

14-01-15

Groot-Aalsterse Poëzieweek: Met Zingen is de Liefde Begonnen!




De poëzieweek 2015 komt eraan en het Aalsters Literair BonTgenootschap stelt een gezamenlijke affiche voor, van diverse Groot-Aalsterse alternatieven, want...

"De slogan ‘Met zingen is de liefde begonnen’ klonk ons als muziek in de oren. Het laat ons toe om nog een keer te doen wat we graag doen: een combinatie te maken van verschillende kunstdisciplines, en met onze partners de handen in elkaar te slaan voor een literaire, muzikale, gezellige, fenomenaal interessante Poëzieweek.
Daarom bevat ons ‘literaturelure’ programma van de poëzieweek dit jaar zowel film, muziek, beeld, poëzie, en kleinkunst. Schrijf nu in uw agenda op 29 januari, 31 januari, 1 februari, 2 februari en 3 februari in DIKKE kunstige letters ‘ALB Poëzieweek’."
Wilt u voor ons wat reclame maken? Deel onze website of onze Tweets van @AalstLitBont. Contacteer ons via mail of telefonisch op 0494 15 70 77.

Alle info vindt u op onze website!
Hopelijk zien we u op de Poëzieweek in Aalst...

Met hartelijke groeten

Het Aalsters Literair BonTgenootschap

08-01-15

Omdat inkt moet vloeien... geen bloed!


In samenwerking met de Academie voor Podiumkunsten, Literaire Creatie & Voordracht organiseerde vzw de Scriptomanen een poëziewedstrijd, naar aanleiding van de herdenking(en) van de Groote Oorlog. Laurens Hoevenaren werd met 2 gedichten uitgeroepen tot laureaat. Zijn gedicht Hoe ver is veilig hier vandaan? is vandaag actueler dan ooit. 

Omdat het inkt die is die moet vloeien, geen bloed:





De ijsvogel die dagelijks bij het ven
zich horen liet, was bij het eerst gerucht
van staal in blauw gevlogen,
ver voor kanon en lijkenlucht 
en lang voordat wij onze vlucht
naar elders overwogen. 

Was het voor vluchten niet te vroeg?
Op welk moment besluit je om te gaan,
hoe ver van vaders huis
moeten de bommen vallen? 

We moesten gaan, er werd met scherp geschoten,
geen tijd voor koffers of voor eten.
We zeiden tot het jongste kind
dat het vakantie is en wie niet weg is wordt gezien
en baden dat hij alles zou vergeten
tot waar we veilig waren. 

Hij zei: ‘Ze zien de vogels en de hemel niet
zolang ze helmen dragen.’
Na vele uren kon hij niet meer staan,
we droegen hem. Zijn laatste woorden:
‘Hoe ver is veilig hier vandaan?’



Voordracht: Jake Piron - Regie Mirjam Van Lith & Patrick Bernauw


03-01-15

Verraderlijke voetstappen - een kort verhaal van Katherine Muylaert



De schittering op het water verblindt hem. Hij knijpt de ogen dicht, in zijn hoofd blijft het flikkeren. Aan-uit-aan-uit. Honderden gedachten springen haasje-over. Geen enkele raakt helemaal uitgedacht. Hoe had dit kunnen...? Wist ze...? Hoe moest hij...? Wou ze...?
Hij draait zich om, ziet in het zand zijn eigen voetafdrukken naar zich toe lopen. Ze leggen de lelijke waarheid bloot. Hij is weggelopen. Eén enkele zin bleek voldoende om kortsluiting te veroorzaken tussen zijn gevoel en zijn verstand.
Hij kijkt langs zijn voetstappen terug, tot voorbij het rulle zand. Daar staat ze, ineengedoken, verslagen. Haar blik, strak en onafgebroken op hem gericht, doet hem ineenkrimpen en herleidt hem tot een klein, onbenullig, laf jongetje. Hij richt zich op. Hij zet een stap. En nog een. Traag, voet voor voet, gaat hij terug, tot hij opnieuw voor haar staat. Tentakels knijpen zijn keel dicht en houden zijn hart in een wurggreep.

'Je bent zwanger?' Ongeloof klinkt in zijn stem.
De vraag hangt als een verwijt tussen hen in. Ze buigt het hoofd, laat de schouders hangen. Als ze opkijkt staan er tranen in haar ogen. Toch klinkt haar stem vast en helder. 'Ja, ik ben zwanger. En ik wil het houden.'
Hij neemt haar bij de hand en trekt haar mee naar een bank wat verderop. 'Eva, lieve Eva, zwanger... Hoe is dat kunnen gebeuren? Je neemt toch de pil?'
'Je weet dat die geen 100% garantie biedt.'
'Toch bijna! Heb je ze elke dag genomen? Je bent wel vaker slordig.'
'Matthieu, kalmeer nu, ik heb mijn pil steeds genomen zoals het hoort. Dit soort ongelukjes gebeurt nu eenmaal. Ik draag jouw kind, Matthieu. Jouw kind! Is dat niet geweldig?'
Hij kijkt haar in de ogen, die glanzen. Geweldig? Voor haar duidelijk wel. Maar hoe zit het met hem? In zijn leven is geen plaats voor een kind. Voor een minnares, ja. Een kind? Neen. Zo ruimdenkend is zijn vrouw nu ook weer niet.
'Eva, je weet dat ik getrouwd ben. Je moet het laten weghalen. Er is geen andere mogelijkheid.'
Kwaad staat ze op. 'Nooit! Ik wil dit kind liever dan wat ook in de wereld. Ik hou het, wat jij er ook van vindt. Als het moet, voed ik het in mijn eentje op. Maar liever doe ik dat samen met jou. Alsjeblief Matthieu, denk er over na, dit is ons moment, een kans voor ons...'
Hij schudt zijn hoofd. 'Geef me wat tijd, ik ben overweldigd, maar ja, het is geweldig. Een kind van ons twee! Als ze op jou lijkt wordt het een prachtmeisje. Of een jongen. Liefst een meisje, een jij in het klein.' Hij lacht en springt op. 'Kom, laten we gaan zwemmen. Naakt zwemmen. Niemand kan ons zien. Ik wil je dicht tegen mij aan voelen. Jou en mijn kind.'
Ze kijkt opgelucht en lacht. 'O Matthieu, ik wist wel dat je zou bijdraaien, dat je blij zou zijn. Ik hou zoveel van jou. En van jouw kind.'
Hij trekt haar mee naar de rand van het water en kleedt haar traag uit. Haar buik is nog even glad als anders. Nu nog, straks zal hij zich in al zijn glorie tonen.
Als kleine kinderen lopen ze het water in, opgewonden. Het koude water beneemt hen de adem, maar ze gaan door, steeds dieper de zee in. Waar zij niet meer kan staan neemt hij haar in de armen, en voert haar verder het water in, tot ook hij op de  tippen van zijn tenen staat. Hij kust haar diep en intens.
Als ze tegen hem aanleunt, maakt hij zachtjes haar armen los. Hij verdrinkt nog eenmaal in haar ogen en duwt haar dan onder water. Dieper en dieper.





Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...