18-02-14

Lezing Rudy Soetewey - 26 februari, 19 uur (De Werf, Aalst)



woensdag   26 februari 2014 
19 uur
lezing door

  Rudy Soetewey 


Altijd al willen weten hoe een thriller ontstaat? Deze winnaar van de Hercule Poirotprijs 2011 vertelt er alles over.
Rudy Soetewey is auteur van o.a. Getuigen (Kramat 2011), Vrienden (Kramat 2009), Moord (Kramat 2007), Bedriegelijke eenvoud (verhalen, Manteau 1992)
(Bron: Stichting Lezen)    
  Studio (verdieping  -1 )
 cultuurcentrum  De Werf - Molenstraat 51 - 9300 Aalst

Inkom:  5 ,- EUR


16-02-14

"Het Gouden Ei", een boek van Tim Krabbé, een recensie van Jeroen Bernaer






Een mysterieuze verdwijning van een jonge vrouw, de radeloosheid van haar vriend Rex - die er zelfs jaren later nog steeds niet in slaagt de herinnering aan haar los te laten - en een man die minutieus een gruwelijke misdaad voorbereidt, simpelweg omdat de gedachte bij hem is opgekomen: meer had Tim Krabbé niet nodig om een van de meest intrigerende boeken in zijn soort te schrijven.

Het verhaal begint wanneer het hoofdpersonage, Rex Hofman, en zijn vriendin Saskia op weg zijn naar hun vakantiehuisje in Zuid-Frankrijk. De toon is aanvankelijk licht, maar al gauw worden de kleine, onderhuidse spanningen in hun relatie duidelijk. Saskia maakt tijdens een rustmoment bij een tankstation gebruik om even naar het toilet te gaan, maar keert niet terug. Waar Rex ook zoekt, ze blijft onvindbaar. Jaren later is Rex op vakantie in Italië, met zijn nieuwe vriendin Lieneke. Maar nog steeds hangt Saskia's verdwijning als een zwarte sluier over hem. Rex probeert nog steeds uit alle macht te begrijpen wat er toen gebeurd is en start zelfs een advertentiecampagne in de Franse media.

De wereld die Krabbé in zijn roman schetst is zo rauw realistisch, dat hij tegelijk een surrealistische kant krijgt. Krabbé doet dat in een bedrieglijk eenvoudige taal, vol subtiliteit, waarmee hij zijn meesterschap als schrijver duidelijk maakt. Al vanaf de eerste zin hangt er iets unheimlichs over het boek, een soort dreiging die steeds sterker wordt, af en toe heel even wegebt, blijft sluimeren en vervolgens dubbel zo hard terugkeert. Auto's glijden 'gelijkmatig als ruimteschepen (...) over de lange brede weg naar het zuiden', het water van een inham is 'blauw als op een kindertekening', stoelen slaan 'een ijselijke gil' als je ze verschuift, het zeewater maakt Rex haast gewichtloos 'alsof hij eeuwig door zou kunnen zweven'...

Elk woord in het boek is uitgebalanceerd en vol betekenis. Het laat Krabbé toe een vernuftig spel te spelen met de lezer. Voortdurend strooit hij - bijna achteloos - met subtiele hints die een voorbode vormen van wat er te gebeuren staat. Tegelijk zet hij je tot tweemaal toe met één enkel woord op het verkeerde been of houdt hij informatie achter die hij pas later met mondjesmaat vrijgeeft. Zo versnelt of vertraagt hij het tempo, creëert hij de spanning van een nachtmerrie, even ondraaglijk als in de nachtmerrie van het Gouden Ei die Saskia als kind had en waar de titel naar verwijst. In de droom zat ze opgesloten in een gigantisch gouden ei en was ze gedoemd om voor eeuwig door het heelal te zweven, tot er net zo'n gouden ei tegen haar zou opbotsen en ze allebei vernietigd zouden worden. Niet verwonderlijk dat net die droom het alfa en omega vormt van Krabbés geraffineerde vertelling.

Krabbé biedt je een blik in de afgrond van het leven, de duistere krachten die spelen. Rex en Raymond, Saskia's ontvoerder, lijken meer op elkaar dan ze beseffen. Rex mag dan veel van Saskia houden, tegelijk zit er iets ongrijpbaars in zijn karakter, dat op het eerste gezicht alleen ingegeven lijkt door vrij onschuldig machogedrag, maar eigenlijk dieper reikt. Zo schept hij er een duivels plezier in om Saskia te 'testen' en te treiteren.

Toch valt Rex niet gewetenloos te noemen. Saskia's verdwijning laat hem radeloos achter en bepaalt heel zijn verdere leven. Saskia's lot wordt een obsessie voor hem, alsof hij pas na haar verdwijning beseft hoeveel hij van haar houdt: Het was alsof hij voelde wat zij nu voelde - de angst en de eenzaamheid van het Gouden Ei, en alsof daarmee zijn wens eindelijk in vervulling was gegaan: één met haar worden.

Anders is het gesteld met Raymond Lemorne, Saskia's ontvoerder. Ook hij schept genoegen in zijn slechtheid, maar waar Rex ingetoomd wordt door zijn geweten, slaagt Lemorne er zonder enige moeite in zijn eigen geweten uit te schakelen. Lemorne is ogenschijnlijk warm en joviaal, een scheikundeleraar en goede huisvader, maar achter het masker van de modelburger schuilt een ijskoude, berekenende persoonlijkheid, die zijn misdaad akelig nauwkeurig voorbereidt. Met een gelijkaardige precisie - de precisie van een hersenchirurg - dissecteert Krabbé de geest van de psychopaat.

Tim Krabbé heeft een ijzersterk verhaal afgeleverd. Of je het nu wil of niet, Het Gouden Ei kruipt onder je huid. Wie dit boek leest en zich volgende zomer in een tankstation langs de Autoroute du soleil bevindt, kijkt vast eens extra waakzaam om zich heen.

14-02-14

"Ik denk dat het liefde was" - een boek van Kathleen Vereecken, een recensie van Donnie De Neef

Ik denk dat het liefde wasIk denk dat het liefde was by Kathleen Vereecken
My rating: 5 of 5 stars

‘Zonder Méline had ik nooit geweten wat het betekent lief te hebben. Zij nam me in haar armen toen ik twee dagen oud was en liet me niet meer los tot ik negen was. Toen ging ze dood en liet me achter met een veel te zacht hart in een wereld die ik niet kende.’

Léon groeit op als vondeling in de Morvan. Het leven is hard voor hem. Zijn ouders kent hij niet, hij moet vechten om te overleven, maar ding weet hij zeker: hij wil schrijver worden. En, als het even kan, de gekte die liefde heet begrijpen.

‘Ik denk dat het liefde was’ is een meeslepend verhaal, teer en kwetsbaar maar ook hard en kil tegelijkertijd. De zin die me het meest opviel in dit boek is: ‘Dus sleep ik mijn woorden en zinnen tot fijn kristal’. Dat is precies wat Kathleen Vereecken doet in dit boek. En waarvoor ze dan ook terecht een Boekenleeuw won.

Jean-Jacques Rousseau schreef in 1762 Emile ou de l’éducation, een baanbrekend werk over opvoeding, terwijl hij zijn eigen vijf kinderen op de eerste dag van hun geboorte naar het vondelingenhuis bracht. Dit boek vertelt het verhaal van zijn oudste zoon: hoe het had kunnen zijn.


View all my reviews

11-02-14

De Schuilkelders van de Poëzie, 22 februari 2014




Cursisten Literaire Creatie pakken uit met uniek project
Literatuur in de schuilkelder

Een unieke locatie voor een bijzonder poëzieproject. Dat is wat de cursisten Literaire Creatie uit Aalst zochten én vonden. Op zaterdag 22 februari nemen zij je tijdens De Schuilkelders van de Poëzie mee voor een literaire tocht door de schuilkelders die onder de Academie voor Podiumkunsten verborgen liggen.

Al decennia lang staan de schuilkelders onder de Academie voor Podiumkunsten in Aalst te verkommeren. De sirenes van het luchtalarm uit de Tweede Wereldoorlog zijn al lang verstomd en ook de nucleaire dreiging uit het Oostblok is verdwenen. Tijd dus om de deuren van deze bijzondere locatie opnieuw open te gooien, vonden de cursisten Literaire Creatie van de Academie.

Op zaterdag 22 februari brengen zij de sfeer van de oude kelders weer tot leven. Onder leiding van docent Patrick Bernauw ontbinden ze er hun literaire duivels en engelen. Ze bieden je een blik in de bergtoppen én afgronden van de menselijke emoties, laten je genieten van de schoonheid en kracht van literaire teksten. De cursisten maken er een echt poëziehol van, in woord, beeld én geluid, met verrassende, literaire objecten en ietwat mysterieuze, begeesterde bewoners die je, onafhankelijk van je stemming, een instantportie geluk, troost en bevlogenheid brengen.

De Schuilkelders van de Poëzie worden een warm nest, een plek waar literatuur en literatuurliefhebbers kunnen schuilen, in alle geborgenheid, vol verwondering.

De Schuilkelders van de Poëzie
·         Waar? Academie voor Podiumkunsten (Schuilkelders), Vrijheidstraat 65, 9300 Aalst
·         Wanneer? Zaterdag 22 februari om 15.00, 15.30, 19.00 en 19.30 uur (vooraf inschrijven is wenselijk en kan via patrick.bernauw@gmail.com). De Schuilkelders van de Poëzie zullen van 16.00 uur tot 18.00 uur ook geopend blijven en toegankelijk voor het publiek.  
·         Toegang: € 5 (1 gratis consumptie inbegrepen)
·         Met werk van: Patrick Bernauw, Katherine Muylaert, Els Vermeir, Katrien Dierick,
Jeroen Bernaer, Magali De Vlaeminck, Ellen Lanckman, Marc Troch, Jan Van Olmen,
Hilde De Cock, Sarah Melis, Nathalie Segers

Meer info:
·         Patrick Bernauw, patrick.bernauw@gmail.com, 053 78 30 10

·         Jeroen Bernaer, jeroenbernaer@hotmail.com, 0479 53 07 21

07-02-14

"Onder vrienden" van Paul Baeten Gronda, recensie door Ellen Lanckman

Onder vriendenOnder vrienden by Paul Baeten Gronda
My rating: 4 of 5 stars

Ik ken P.B. Gronda van de columns die hij wekelijks schrijft voor Knack. Ik hou wel van zijn schrijfstijl: gevat en doorspekt met een flinke dosis zelfrelativering.
Zijn boek 'Onder vrienden' kocht ik op de Boekenbeurs vorig jaar.

Het is een dun boekje, van 125 pagina's, wat ik na een aantal bladzijden al jammer vond: het zou veel te snel uit zijn naar mijn zin. Ik deed er twee dagen over en dat is alleen maar omdat ik het boek af en toe bewust weglegde, zodat ik het niet in één ruk uitlas.

Je bent meteen mee in het verhaal, ook al is het hoofdpersonage een man (en ik dus duidelijk een vrouw). Zonder aan beschrijvingen te doen, slaagt Gronda er in een excellente sfeerschepping neer te pennen. Je ziet het huis en de vrienden zo voor jou, je zit mee met hen aan tafel, je loopt mee met hen door de tuin.
Op bijzonder relativerende wijze zet hij de werkelijkheid neer van een man die 30 jaar is geworden en die niet goed weet hoe hij is terechtgekomen in de situatie waarin hij nu zit. Het enige wat me een beetje stoort aan het verhaal, is dat het bijna onwaarschijnlijk is dat het om dertigers gaat (of mensen die eind de 20 zijn). Je zou - op basis van de beschrijving van hun jobs, relaties, successen en falen - hen minstens 40 jaar schatten. Ze hebben net iets teveel succes en geld op die leeftijd naar mijn zin, maar het kan best natuurlijk. Het maakt dat de personages op dat vlak net iets verder van je afstaan, dat hun werkelijkheid niet helemaal de jouwe is. Tenzij ik de enige bijna veertiger ben die geen Porsche heeft of een degoutant duur horloge van de vrienden kreeg op mijn vijfentwintigste of zowel in België als in Italië een huis heeft...

Op gevoelsvlak zitten de personages echt op je vel. Gronda snijdt onderwerpen aan die je direct herkent. Doorspekt met humor, zelfs sarcasme en ik herhaal: vooral zelfrelativering. Zelfs in de meest bittere situaties tussen de vrienden (want ook die worden blootgelegd) komen er nog een gedachten van het hoofdpersonage die je zelf ook zou denken. (Het hoofdpersonage is trouwens een ik-personage waardoor het boek vrij autobiografisch lijkt, al twijfel ik er aan of het helemaal naar waarheid is geschreven. Allicht niet, een goed schrijver geeft altijd een beeld van de werkelijkheid weer en niet de werkelijkheid zoals die zich aandient).

Het taalgebruik is eenvoudig, geen lange, moeilijke zinnen. Rechttoe rechtaan. Wat geweldig goed werkt in dit verhaal. Ik herken de Gronda in het boek zoals ik hem 'ken' uit zijn columns. Knap werk! Alleen jammer dat het zo snel uit was.

View all my reviews

03-02-14

Misschien wisten zij alles - een boek van Toon Tellegen, een recensie van Katherine Muylaert

Lieve eekhoorn, mier, olifant, vuurvliegje, snoek, en alle andere dieren in het grote bos en ver daarbuiten, ik zal jullie missen. Een jaar lang lagen jullie naast mijn bed. Een zalig ritueel voor het slapengaan: een verhaaltje voor mezelf.
In een onvergelijkbare schrijfstijl weet Toon Tellegen in een kort verhaaltje toch steeds heel wat in te steken. Soms ontroering, soms verbazing, soms een glimlach, soms wat levenswijsheid. Vaak een beetje van alles.
Ik moet toegeven dat het even duurde eer ik mee was met deze wereld. Pas als je je klassieke visie op dieren en een bos achterlaat, sta je helemaal open voor Tellegen's totaal eigen wereld, met dieren die allemaal even groot zijn, die in iets van een huis wonen, met elk hun eigen karakter en hun favoriete eten.
Het lijken me geen verhalen om aan kleine kinderen voor te lezen, daarvoor zijn er te veel lagen, en is de eerste lag niet fascinerend genoeg. Maar als je er als volwassene in slaagt jezelf te vergeten, je over te geven aan de verhalen en je fantasie op hol laat slaan, dan herleeft het kind in jou.
Helaas. Het is uit. De laatste pagina omslaan, het voelt als je beste vrienden achterlaten, je afvragend hoe het hun vergaat, dromend van alweer een verjaardagsfeest waar je geen bevoorrecht toeschouwer meer van zal zijn.
Maar het grote voordeel van een heerlijk dik boek, met allemaal korte verhalen, waar je lang over doet: je kan eigenlijk gewoon herbeginnen :-)



https://www.goodreads.com/review/show/841969076

02-02-14

Poëzieweek 2014 in Aalst - met de Marktkramers van de Poëzie


Na een geslaagde WoordAanslag in Zottegem (voorprogramma Jazz On Sunday) maakten de Marktkramers van de Poëzie ook de Grote Markt van Aalst onveilig, meer bepaald ter gelegenheid van de Poëzieweek 2014. Ze brachten een "Ode aan de Zwètte Maan", serveerden onder leiding van het Marktwijf dichterlijke koffie met snoepjes, evenals diverse kwakzalvingen door Dokter Quack & Sister Happiness. 

Klik op de foto voor een groter beeld.

De Marktkramers van de Poëzie gaven ook een serie van 8 poëtische postkaarten uit, organiseren ludiek-poëtische workshops en leggen dito huisbezoeken af. De WoordAanslag op de Grote Markt ontsproot aan het brein van en werd gepleegd door de Academie voor Podiumkunsten, afdeling Literaire Creatie - met Patrick Bernauw, Mi, Hilde De Cock, Jeroen Bernaer, Katrien Dierick, Jan van Olmen, Ellen Lanckman en Katherine Muylaert.




Alle infomatie over de Marktkramers: www.dichterinmijnzetel.org / www.woordaanslag.blogspot.be

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...