29-01-14

"Ver weg" ("As Far As It Gets") - een boek van Alon Hilu, een recensie van Katherine Muylaert

Dit. Boek. Is. Een. Juweeltje.
Zo simpel kan het zijn om een boek te omschrijven. Zo zelden kom je ze tegen, zo'n echte pareltjes.

Ver Weg neemt je mee in de wereld van een Israëlische dienstplichtige, een wereld waar ik nu niet direct affiniteit mee heb, maar die zo goed gebracht wordt, dat het lijkt alsof ik er zelf nog rondgelopen heb.
Een kersvers recruut, Nadav, van onder mama's rokken recht naar de kazerne gebracht, loopt tegen het een na het andere dilemma aan.
Aan de andere kant is er Michaël, een oudere oom, die wat geld geërfd heeft, en daarmee het "zot in zijn hoofd" najaagt. Het brengt hem in vreemde situaties over heel de wereld brengt, waarbij hij een heuse spirituele ontdekkingstocht doormaakt.

Het boek bestaat uitsluitend uit de mails en brieven die ze elkaar schrijven. Deze opzet heeft op zich wel wat beperkingen, maar toch gaan de personages al heel snel echt leven in je verbeelding.
Michaël heeft zijn saaie leventje als jurist vaarwel gezegd, en ontdekt op zijn eigen ietwat bizarre manier dat het leven heel veel verschillende kanten kan hebben, als je er maar voor openstaat.
Al is Nadav toch wel wat een verwend nest, toch slaagt ook hij er in je sympathie te winnen. In je eentje twee jaar lang een antenne in een of andere woestijn bewaken, tja, er zijn indaad wel leukere dingen. Maar dankzij de goeie raad van zijn oom Michaël leert hij heel wat over het leven en zichzelf, en vormt hij zich een stevige basis voor zijn verdere leven.
Het boek zit dan ook vol met duidelijke en verborgen levenswijsheden. Ze laten je even stilstaan, zonder te vervelen of zonder een cynisch of sceptisch gevoel op te wekken.

Net op het moment dat je je gaat afvragen of alles niet min of meer in zijn plooien gevallen is, en of het dan toch met een sisser gaat aflopen, op dat moment komt er een subliem einde.
Onverwacht wordt de cirkel rond.

https://www.goodreads.com/review/show/837386065

25-01-14

Nergens glijdt een wolk zo mooi... - poëzie postkaart van Jeroen Bernaer (tekst) / Jan Van Olmen (foto)




Nergens glijdt een wolk zo mooi
of ze brengt regen

zoals die middag
boven wit zand

toen God de Vader de hemel brak
en ik dacht: ik heb je lief

Nergens glijdt een wolk zo mooi
of ze brengt regen

misschien niet dan, maar
later
in een kamer
te klein voor gedachten
te groot voor woorden

druppels tikten op het raam
in de verte luidde een klok

en jij,
jij kleedde je uit
ontdeed je van mijn blik
omgordde je lichaam met stilte

de tijd keerde ons om, tussen
spiegels van onvermogen, angsten van porselein,
breekbaar als de olifant in onze kamer, want

Nergens gleed een wolk zo mooi
of ze bracht regen

Jaren later sta ik
op datzelfde, witte strand

waar de wolken verglijden
en de zee nog steeds geen antwoord weet

en ik denk aan een meisje en het tafeltje in de hoek
te klein voor elke herinnering
te groot voor haar alleen

Nergens glijdt een wolk zo mooi
als in een mijmering
over het begin van het verleden.



Het gedicht Nergens glijdt een wolk zo mooi van Jeroen Bernaer, met een foto van Jan Van Olmen, verscheen in een set van 8 poëziekaarten op postkaartformaat, samen met werk van Patrick Bernauw, Hilde De Cock, Marion Duchesse, Ellen Lanckman, Mi, Katherine Muylaert en Jan Van Olmen. 

De 8 poëziekaarten werden uitgegeven door vzw de Scriptomanen (www.scriptomanen.org) en vormen de eerste publicatie van het literair creatief collectief PAF! (= Poëtisch Actie Front, zie ook www.dichterinmijnzetel.org). Ze kosten 10 euro, verzending inbegrepen, en kunnen besteld worden via info@inter-actief.be

Het Poëtisch Actie Front plant trouwens een eerste WoordAanslag op 26 januari om 19 uur, ter gelegenheid van Jazz On Sunday, in Zaal de Blauwe Wolk, Grotstraat 22, Zottegem (www.jazzonsunday.be).


   

14-01-14

"Nacht" - een boek van Edgar Hilsenrath, een recensie van Elisa Verdo

NachtNacht by Edgar Hilsenrath
My rating: 5 of 5 stars

Jammer dat ik maar 5 sterren kan toekennen, dit boek is er zoveel meer waard...
In eenvoudige taal, zonder oordeel te vellen, zonder overdreven pathetiek, bijna zonder emoties beschrijft Hilsenrath het dagelijkse leven in het getto. Een leven dat nog nauwelijks leven te noemen is: haast als wilde dieren strijden de mensen om te overleven. Alle normen lijken daarbij te vervagen, en Hilsenrath bespaart ons niets... Mensen stelen, vechten, verkrachten en doen hun behoefte zonder enige vorm van schaamte... of lijkt het maar zo?
Hoe rauw de werkelijkheid ook is, Hilsenrath weet ze zo te beschrijven dat je bijna 500 bladzijden lang de adem inhoudt. Het verhaal grijpt je bij de keel en houdt je in de ban, als een betovering. Je kan niet stoppen met lezen, en klampt je net als de mensen in het getto vast aan elke strohalm, elk sprankeltje hoop op een happy end -tegen beter weten in-.
Hilsenrath's eerste uitgever schrijft in een nawoord dat het om een "hard en onsentimenteel boek gaat". Maar dan heeft hij het boek toch niet goed gelezen. Want ondanks de wrede wereld die het beschrijft, straalt het een ongelooflijke tederheid uit, en een onwrikbaar geloof in de inherente goedheid van de mens, die toch steeds weer komt bovendrijven, hoe diep ze ook verdrongen werd. Het hele verhaal lijkt wel een gebed. Het stukje dat mij het meest heeft geraakt, illustreert dat ook:
"Ik weet niet of hij je verhoord heeft," zei Ranek glimlachend, "maar één ding weet ik: jij hebt hem ervaren. Dat is al heel veel, Debora... weet je... dat je God kunt ervaren... wie kan dat nog."

View all my reviews

13-01-14

"De laatkomer" van Dimitri Verhulst - recensie door Katherine Muylaert

De laatkomer
My rating:









Nu ik dit boek gelezen heb, vraag ik me vooral af waarom ik nooit eerder iets van Dimitri Verhulst las?!
Het boek leest als een trein, met een simpel en toch indrukwekkend taalgebruik, continue spelend met woorden en er pakkende beelden mee tevoorschijn toverend.
Het idee is even simpel als virtuoos.
Een oude man, Désiré, heeft genoeg van zijn leven, en vooral van zijn huwelijk met Monique. Hij beslist dan maar te doen alsof hij dement is om zo te ontsnappen naar een tehuis.
Het plan wordt langzaam opgebouwd, met na een lange voorbereiding, zijn eerste acte d'existance: thuiskomen met een broodrooster in plaats van met een taart. Om verder te gaan met rare kleren kopen, op pantoffels in de trein stappen richting nergens, enzovoort.
Goed gevonden, herkenbaar voor iedereen die iemand kent met dementie. En toch klinkt het nooit zielig of afgezaagd, maar wel grappig en onderhoudend, met een hoog hoe-komt-hij-erbij-gehalte. De personages zijn vlijmscherp uitgebeeld, waardoor je steeds meer begrip krijgt voor de ultieme verzetsdaad van Désiré.
Hoe goed het boek ook is, toch had het nog sterker gekund. Er zijn een paar verhaallijnen die je benieuwd maken, maar dan teleurstellend weinig uitgewerkt worden: de ontmaskering door een mede-pseudo-demente, de ontmoeting met Rosa, zijn jeugdliefde. Vooral bij dit laatste zat ik toch stiekem te wachten op wat er ging gebeuren. Ach, voor romantiek zijn er andere boeken.
Dit boek slaagt er in je te laten lezen met een glimlach op de lippen, en dat is lang niet alle boeken gegeven.


https://www.goodreads.com/review/list/24147024-katherine-muylaert%22%3EView all my reviews

11-01-14

"Bellen blazen in de violentuin" van Paul de Moor - recensie door Donnie De Neef

Bellen blazen in de violentuinBellen blazen in de violentuin by Paul de Moor
My rating: 5 of 5 stars

Dit boek, het laatste deel van een drieluik, vertelt het verhaal van buurman Erasmus en zijn buurmeisje. Via deze twee hoofdpersonages probeert de schrijver in elk boek de jonge lezer iets bij te brengen. In dit gedeelte behandelt hij Mozart.

Het verhaal wordt vanuit een naamloze ik-figuur verteld. Een jong meisje, wiens moeder naar Spanje is verhuisd (om bij de ezels te gaan wonen), en een vader die het altijd drukdrukdruk heeft. Het meisje praat niet, noch gaat ze naar school. Enkel de boekenwurm van een buurman, Erasmus, lijkt haar te begrijpen. Erasmus is een warhoofd, leeft tussen torens van boeken, en springt enkel voor de postbode op. Er is ook nog Felix, de kat bij de maan aan het raam, met wie ze haar diepste gevoelens kan delen. En het monster onder het bed, enkel te sussen met het geheime woord.

Paul de Moor is een bijzondere schrijver. Hij bouwt zinnen op in laagjes, verzint woorden, maakt hersensprongen waar ik groen van jaloezie van word. Hij gebruikt een erg poëtische, originele maar wonderbaarlijk mooie taal. Zijn verhalen vragen om herlezen te worden, om elke keer nét dat beetje extra te ontdekken.

Of het boek geschikt is voor het doelpubliek, tienplussers, daar durf ik mij niet over uit te spreken. Het is in ieder geval fantasierijk genoeg. De informatieve stukken over Mozart worden er speels in verwerkt. Het boek heeft mij, als volwassene, van het begin tot het einde in de ban gehouden.

‘In zijn pink zit meer verbale originaliteit dan in het hele lijf van talloze vlijtige pennenridders’. Dit is wat Ed Franck over Paul de Moor in de Standaard der Letteren laat neerschrijven. En ik kan dat alleen maar beamen.


View all my reviews

05-01-14

"Dit is van mij" van Saskia De Coster - recensie door Katherine Muylaert

Dit is van mij
My rating:



"Dit is van mij" begint heel erg sterk, met de ene knappe verwoording na de ander. Tussen de lijnen door vormde zich regelmatig een bewonderend "wow" in mijn hoofd.

Het verhaal begint heel herkenbaar: een man (Jakob) wil stoppen met zijn relatie met Jade, maar dat lijkt maar niet te lukken. Het gevecht tussen emotie en verstand wordt gevoerd met woorden en zinsconstructies als wapens.

Helaas zijn knappe bewoordingen en een herkenbaar onderwerp niet voldoende om het een heel boek lang mee te doen. Er zit vrij weinig evolutie in het verhaal. En als er dan evolutie in zit, lijkt het er met de haren bij gesleurd. Zij wil een meisje uit een armoedig land een vakantie lang opvangen, maar op de luchthaven blijkt het om een jongen te gaan. En met jongens kan ze niet om, dus dumpt ze de jongen bij Jakob. Tot zover het realiteitsgehalte van het boek.

Het boek kabbelt verder, en op een gegeven moment wordt het een opgave om te blijven doorlezen. Uiteindelijk heb ik er mij dan maar eens aangezet. Om er van af te zijn.

Jammer dat een boek, waarvan het begin mij zo kon bekoren, moet eindigen met een zucht. Eindelijk uit.

Ondanks alles beviel de verfrissende en directe schrijfstijl mij wel. Ik ben dan ook vast van plan het volgende boek van Saskia De Coster te lezen, in de hoop dat daar ook de inhoud goed zal zitten.
Want dan wordt het een fantastisch boek.

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...