23-11-13

Roodkapje? - Een kort verhaal van Katherine Muylaert



Al sinds mijn geboorte vond mijn moeder het bijzonder geestig om haar obsessie met sprookjes op mij en mijn kledij uit te leven. En toen Ket kwam was het hek helemaal van de dam.
Ik had het eerst niet in de gaten. Hoe zou ik ook? Ik was nog maar een klein meisje, amper acht geworden, en we kregen een hond. Een hond!
Ik had een aftelkalender gemaakt. Elke morgen streepte ik een dag weg, en telde nog maar eens hoeveel er nog restten tot hij bij ons zou komen. Uiteindelijk was het zover. Papa vertrok 's morgens, en kwam drie oneindig lange uren later terug. Op en neer stuiterend van verwachting liep ik naar de auto. En daaruit sprong …
Een gigantisch grote harige wolfshond.

Maar wel een hele lieve, bleek toen hij mij omver liep, mij kriebelde met zijn poot en een lik over mijn neus gaf.
Ik was in de wolken, sloeg mijn armen rond zijn nek en gaf een zoen op zijn oor.

Helaas had mama een cadeautje. Speciaal om Kets komst te vieren. Ik dacht nietsvermoedend aan een mooie riem of een megagroot been. Maar neen.
Een wit kleedje en een rode cape.
Ik zag de taferelen op school zo voor me. Het was niet het eerste personage dat de revue passeerde. Ik was al ganzenhoedster geweest, Assepoester in haar vuile versleten outfit, een tinnen soldaatje, ja, zelfs een lelijk eendje met een pluimen overgooiertje.
Ik haatte mijn moeder, ik haatte haar, uit het diepste van mijn hart.

Ze had geen idee. Hoe het was om telkens weer in zo een belachelijke plunje naar school te moeten. Hoe idioot ik me voelde. Hoe het voelde om elke dag uitgelachen te worden.
Vaak verstopte ik me in een hoekje van de speelplaats, maar dan kwamen ze toch met z'n allen in een kring rond mij staan, wijzend en lachend. Het liefst wou ik onzichtbaar worden, of wegkruipen, heel diep onder de tegels van de koer.  
Maar dat kon natuurlijk niet, dus deed ik alsof het me niet raakte.
En vervloekte mijn moeder en haar stomme sprookjes.

Ket werd mijn beste vriend. Eindelijk had ik een vriend. Telkens ik thuiskwam uit school danste hij uitbundig om me heen. Het kon hem niets schelen welke kleren ik droeg.
Als ik toch nog eens stilletjes zat te wenen, likte hij mijn hand en mijn hele arm tot ik weer kon lachen. Hij werd mijn Alles.

Ik was dolgelukkig toen de zomervakantie begon, met zeeën van tijd voor Ket en mij. Elke dag trokken we er samen op uit. Met Ket aan mijn zij mocht ik immers overal heen waar ik vroeger nooit mocht komen, hij zou me wel beschermen.

Op een dag waren we op verkenning in een bos een eindje buiten het dorp. Langs een klein smal paadje wandelden we voorbij een huis dat ik nog nooit had gezien. Het leek helemaal verlaten.
Ineens weerklonk een angstige stem. Iemand schreeuwde doodsbenauwd "neen mijnheer, alstublieft mijnheer, neen, toe, neen!"
Was dat de stem van Marijke??

Ik wou me omdraaien en zo vlug mogelijk weglopen. Marijke was van alle kinderen op school wel de ergste. Zelfs als ik "normale" kleren droeg, vond ze nog iets om me te pesten en ze zette iedereen aan om mee te doen. Ik haatte haar nog meer dan mijn moeder.  
Maar nu klonk ze toch wel heel erg raar.
Toen ze opnieuw gilde, nam ik Ket zachtjes bij zijn halsband, en gingen we stilletjes dichterbij, tot we door een raam konden kijken.
Marijke was vastgebonden! En die man, ik had hem nog nooit gezien, had een afschuwelijk lang mes in zijn hand.

Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om zelf niet te gillen. En opnieuw wou ik weglopen, doen alsof ik niets gezien had. Horen, zien en zwijgen, ik had het dankzij Marijke wel genoeg geoefend.
Dat was buiten Ket gerekend. Hoe ik ook aan zijn halsband trok, ik kreeg hem geen centimeter mee terug.
De man binnen zei iets dat ik niet kon verstaan, en ging toen de kamer uit.
Ket gromde zachtjes, zijn nekhaar kwam recht.
Toen de man de voordeur uit kwam, sprong Ket er op af, gooide hem omver en plantte zijn voorpoten stevig op zijn borstkas.

Daar bleef hij staan tot de politie er was. En Marijkes ouders, en nog een hoop mensen. Iedereen lachte en huilde en zei hoe geweldig ik geweest was. Maar ik was niet geweldig geweest, het was Ket.

"Een pedofiel wil kleine meisjes pijn doen", legde mama me 's avonds uit.

Ineens lachte niemand nog met mij. Ket en ik waren de helden van het dorp. De burgemeester gaf zelfs opdracht een standbeeld van ons laten maken. Dat leek mij wel leuk.
Tot mama aandrong dat ik mijn wit kleedje en rode cape aanmoest om te poseren.

Nu staat er dus een standbeeld in het park: een meisje met blond haar, in een wit kleedje met een rode cape, met een grote hond naast haar.

Maar wat heb je aan een standbeeld, als niemand door heeft dat jij het bent? Als iedereen denkt dat het Roodkapje is?

Geen opmerkingen:

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...