25-05-12

Ten Onder (3)



SCENE 3: MY HEART BELONGS TO LAURY
My heart belongs to daddy – Marilyn Monroe (vrije interpretatie).
In de beste der werelden brengen KORA & KARO dit nummer, zoals hieronder aangeduid. Maar het kan ook door 2 ZANGERESSEN gebracht worden, waarbij de Kokette Actrices dan uitbeelden.
Intro: Slapstickachtig verleidingsdansje door KOKETTE ACTRICE 1 KORA (ook minimum VIER KNAPPE JONGENS die rond haar dansen)

Mijn naam is
Lolita
Enne … ik mag niet
(smakgeluid)
Met jou! (vinger naar Laurent)

KOKETTE ACTRICE 2 KARO komt op

Jij?
Uh uh (parmantig vingertje, heen en weer)
Die prins
Is wel van mij
You know (wendt zich naar publiek)
Le Monseigneur (op ‘mon’: naar zichzelf wijzen)

De TWEE KOKETTE ACTRICES rennen achter elkaar op hoge hakken (slapstick).

Neen! (KORA duwt KARO achter de coulissen)

Op elk feest / is een speelbeest
Waarmee ik eens smoezel en poezel
Maar nooit kleur ik / buiten de lijn
Want mijn hart is van Laury

KARO komt terug op en plaatst zich voor KORA op de scène.

Als ik een knul / meeneem naar huis
Om lekker te eten en drinken
Dan stuur ik hem / nadien weer weg
Want mijn hart is van Laury

KORA & KARO samen (ondertussen af en toe ‘stiekeme’ por):

Ja, mijn hart is van Laury
Dus zou ik niet slecht kunnen zijn
Ja, mijn hart is van Laury
Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, DAAAA    

Daarom waarschuw ik je, kerel 
(elke KOKETTE ACTRICE wijst twee jongens aan op ke/rel)
Ook al weet ik hoe schattig je bent
Dat mijn hart is van Laury
Want mijn Laury / heeft een lieve / snoet

De KOKETTE ACTRICES en de JONGENS lopen kriskras achter elkaar over het podium (jongens met uitgestrekte armen en smachtende gezichten).
De volgende stukjes worden aan een sneller tempo gezongen.

Op elk feest / is een speelbeest                                |           alle jongens drommen om
Waarmee ik eens smoezel en poezel                       |           KORA, maar terwijl ze dit
Maar nooit kleur ik / buiten de lijn                        |           stuk zingt, duwt ze hen weg
Want mijn hart is van Laury                                  |           waarop zij naar KARO lopen

Als ik een knul / meeneem naar huis                     |           ook KARO
En hij wil meer zien dan de keuken                       |           jaagt alle jongens weg
Dan zeg ik hem / jij bent wel leuk                           |           waarop deze van het podium
Maar mijn hart is van Laury                                 |           vluchten

De TWEE KOKETTE ACTRICES zingen samen.
Intussen gaat het gordijn midden achter open en zien we de echte zangeressen. Verwarring bij zowel de zangeressen als bij Kora en Karo. De muziek en zang gaan wel gewoon door. De Regisseur probeert het gordijn dicht te trekken.

Ja, mijn hart is van Laury
Dus zou ik niet slecht kunnen zijn
Ja, mijn hart is van Laury
Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, Da, DAAAA    

Daarom waarschuw ik u allen 
(beide KOKETTE ACTRICES wijzen enkele mannen in het publiek aan) 
Ook al weet ik hoe schattig  ik ben 
Dat ik blijf bij mijn Laury
Want Laury / mijn Laury-lief / is mijn hartendief.

Laurent baant zich tussen de dansers en de danseressen een weg toe naar Kora & Karo, met open armen, terwijl de muziek nog loopt:
LAURENT: Hier is uw Laury!
Hij blijft evenwel met zijn voet in een kabel hangen, struikelt en valt pardoes op zijn rug… waardoor een aantal dansers en danseressen die nog aan het dansen waren over hem heen struikelen. Het gevolg is een komisch domino-effect. Al wie op het podium staat, gaat tegen de grond (“ten onder”). De muziek valt ook chaotisch stil.
APPLAUSMETER : Cool … Beestig … Mercikes!

18-05-12

Ten Onder (2) - toneeltekst (scène 2)




SCENE 2: HAPPY FEET
ZANG, DANS & MUZIEK HAPPY FEET:
Happy feet! I've got those hap-hap-happy feet!
Give them a low-down beat
And they begin dancing!
I've got those ten little tip-tap-tapping toes,
When they hear a tune
I can't control the dancing, dear,
To save my soul!

Those weary blues can't get into my shoes,
Because my shoes refuse
To ever grow weary.
I keep cheerful on an earful
Of music sweet;
Just got those hap-hap-happy feet!

(andere versie)
Happy feet!
I've got those happy feet!
Give them a lowdown beat
And they begin dancing!
I've got those
Ten little tapping toes,
And when I hear a tune
I can't control my dancing heels,
To save my soul!
Weary blues
Can't get into my shoes,
Because my shoes refuse
To ever grow weary!
I keep cheerful on an earful
Of music sweet;
'Cause I got those happy la-de-da-da!

Op het einde van het liedje horen we de ringtone van een gsm vanuit de zaal, heel luid.
TECHNICUS: Nondedju! Welke imbeciel heeft daar zijn gsm laten aanstaan?
LAURENT (vanuit de zaal): Hallo? Oui?... Claire?
TECHNICUS: Excuseert U mij, Uwe Telegeleide Hoogheid!
Al pratend verlaat Laurent de zaal:
LAURENT: In Aalst, oui. Mais non, ce n’est pas loin. Alost, tu te rappelles: les oignons, les Voil Jeanetten... Non, ik heb er hier nog geen gezien… (kijkt rond) Enfin ja, toch wel… (kijkt naar iemand in de zaal) Mais il n’est pas en costume. (luistert) Oui, ik zal het hier eens vragen. Waar ze die verkopen. Zo van die dikke plastieken… (naar borsten wijzend). Oui, oui… Een D-plus, oké. Ik breng er straks een koppel mee. Voor jou! (gaat luisterend af – doet teken aan de Regisseur) Gelieve mij t’ excuseer… ’t is Claire!
VAKJURYLID 1: Allez, die moeten we al niet meer weg stemmen.
VAKJURYLID 3: Wat vond je anders van die Happy Feet?
VAKJURYLID 1: Da’s toch veel te vrolijk, als straks de wereld vergaat?
VAKJURYLID 2: Ja, de doelstellingen die men hier argeloos poogt te realiseren worden constant tegen de schenen geschopt!
VAKJURLID 3: En wat zeggen wij dan?
ALLE VAKJURYLEDEN SAMEN: Weg ermee!...
Ze staan alle drie half recht en wijzen weg van het podium. Er komt nog een vuvuzelastoot achteraan. De Applausmeter zegt: “Man, Man, Man…Miserie…Salukes!”
VAKJURYLEDEN:
-     Geef ons triestigheid!
-     Ellende!
-     Schuldgevoelens!
-     Spijt!
-     Klaagzangen!
-     Smartlappen!
CASSANDRA: Ik zie weer iets!... Ik zie!... Ik zie!...
KORA: Ja, wat zie je dan, Cassandra? Dat Prins Laurent straks, pardoes, op mijn rode loper, voor mij op zijn knieën gaat vallen?
CASSANDRA: Ik zie… ik zie… dat ik mij miszien heb!
KARO: Ah ja! Hij gaat voor MIJ vallen, de Prins!
CASSANDRA: Het is niet 21/12/2012… maar 12/02/2012!
DICHTER (smeltend tussen de twee Kokette Actrices): Maar dat is… niet seffens, niet subiet, niet weldra… maar zo goed als nu, maintenant, tout de suite, heute godverdomme!... En ik heb nog niet eens het gedicht voor mijn geliefde kunnen voordragen!...
VAKJURYLID 1: We zouden de mensen beter naar huis sturen. Zodat ze nog gauw kunnen doen wat ze al hun hele leven hebben willen doen.
VAKJURYLID 2: Het wordt dan inderdaad een stuk gemakkelijker incognito de wederkerigheid van een grand amour ten berde te brengen dan gewoon te bekennen dat je eigenlijk alleen nog maar een kopje koffie wil.
VAKJURYLID 3: We kunnen ook gewoon doen of onze neus bloedt… Zoals op de Titanic, indertijd. Zou dat niet beter zijn?
KORA (met gesloten ogen en getuite mond): Wat ik het meest van al nog zou willen… dat is…gekust worden.
DICHTER: Met alle plezier!
KORA: Niet door een Dichter, malloot! Door een Prins!
KARO: Daar zegt ge zoiets. Voor mij mag het anders nog wat meer zijn.
KORA: Hoe bedoel je?
KARO: Welja… dat hij zich niet moet generen... om mij ook een keer vast te pakken. Allez, knuffelen: hoe zeg je dat in het Frans?
VAKJURYLID 2:  … Eteindre.
KORA:  Doe geen moeite. Hij zag je nog niet staan, daarnet. Je hebt betere papieren nodig om iemand te lijmen.
DICHTER (kijkt naar zijn papieren): Mag er ook een gedicht op staan?
Laurent komt opnieuw in de zaal zitten en Kora wendt zich tot hem, paradeert verleidelijk voor hem, zwaait met haar rokken – een model op de catwalk.
KORA: Mon Petit Prince!... 
Actrice 2 volgt haar voorbeeld.
KARO: Mon Choco Prince!...
DICHTER: Ik zou nog voor het einde der tijden mijn liefde willen uitschreeuwen met mijn gedicht… en dan gelukkig sterven in haar armen…
VAKJURYLID 3: U hoeft daar echt niet zo lang mee te wachten, hoor.
DICHTER: Oh! Te sterven in de armen van mijn geliefde! Zoals Koning Arthur!
VAKJURYLID 2: Dat was wel Romeo, hé, slimmeke. Leer uw aardrijkskunde.
Vakjurylid 1 geeft een vuvuzelastoot.
De Dichter, op zijn knieën, brengt zijn gedicht voor de Kokette Actrices Kora & Karo, die voorbij Laurent paraderen, knipogen, kushandjes werpen, flirten quoi.
DICHTER:
Zoals een charmezangerkus naar tranen smaakt,
de uil bij nacht zijn notenbalken braakt,
zoals mamaatje aan haar patchwork voor de tuinbank haakt,
Gibraltar met een tip aan Spanje raakt,
je linkerwang van puur gezondheid rouge blaakt,
de Sjeik van Mali een fortuin van olie maakt,
de treinchauffeur voor opslag staakt
en een vlammetje in kachels waakt…
Zo, mijn liefste, en alleen maar zo, …
ALLE VAKJURYLEDEN SAMEN: Weg ermee!...
Ze staan alle drie half recht en wijzen weg van het podium. Er komt nog een vuvuzelastoot achteraan. De Applausmeter zegt: “Man, Man, Man… Miserie …Salukes!”
De Dichter wordt door de Toneelmeester en een paar robuuste helpers ‘afgedragen’. Ondertussen zitten we al in het liedje MY HEART BELONGS TO LAURY.
Karo begeleidt hen, toont waar ze heen moeten en gaat mee af. De Dichter brult nog:
DICHTER : Je veux de l’amour ( Raymond van het Groenewoud )

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...