28-12-12

Gebroken Droom - Chantal De Craecker



Tekst: Chantal De Craecker  

Stem: Marleen Baeyens

Soundscape:


(Keplar: Tangible Darkness)










Zachtjes word ik opgetild, omhuld door een koele stroom drijf ik naar boven.
Verrast kijk ik naar beneden. Naar mezelf.
Ik aarzel, even. De bries trekt me mee. Bevrijd van aardse zwaarte zweef ik, plots vrolijk en onbezorgd, door de klare ruimte.

Een rek vol kleurige kleren vangt mijn aandacht. Gretig vlieg ik er met uitgestrekte armen naar toe.
Winkelen, yes!

Ik vergeet de vreemde omgeving en betast de zachte stof van de T-shirts. Deze zou leuk zijn voor Alexander. En dit jasje past perfect bij Hannelores groene jurk. Graaiend tussen de kleren voel ik iets scheuren, binnen in mij, onder mijn zwevende ribben.

Ik val stil, en voel verdriet en onmacht. Besef sijpelt door de scheur. Zij zijn dààr. En ik hier.
Vertwijfeld kijk ik rond. Het licht lijkt minder aantrekkelijk. De ruimte strekt zich eindeloos en eenzaam leeg uit.
Onzeker fladder ik doelloos rond.

Tot een fijn rukje me naar beneden trekt. Ik worstel halfslachtig tegen. Even maar. Bij het volgende schokje laat ik me glijden.
Ik tuimel naar beneden, en voel hoe de zwaartekracht mijn leegte opvult.

Ik ben nog niet klaar, hier.

23-12-12

Ons Kind - Marc Troch




Tekst: Marc Troch - Stem: Guy De Cock
Muziek: Fernand Bernauw (Nando - track Daughters of Phorcys, van de CD The Piano and the Sea) - www.relaxatiemuziek.be/index.html



De zee vertelt het allereerste verhaal. Het gekeuvel van een windstille avond en het geruis van de branding.                                                                           

De volle maan weerspiegelt in de golfslag.                                                 

Je vertrouwde gelaatstrekken absorberen het maanlicht en ik herken het licht in je ogen.

Alsof ze deel uitmaken van dat onvatbare, niet te achterhalen geheim, dat daar zo tastbaar ligt te schitteren, maar waarvan ik tevens weet, dat ik het toch nooit zal doorgronden. 
Daardoor schrijnt ook de weemoed en breekt het geluk, dat we zomaar ervaren op dat eiland.                                                                                                                                                   

Je zou bijna het mysterie zelf kunnen zijn, maar toch rest ons alleen het besef van een onoverbrugbare afstand.

We zouden moeten zwijgen nu en eindeloos voortstappen met onze voeten in het lauwe, kabbelende zeewater.                                                                   

Terugkeren naar onze hut, waar we beschutting vinden tegen het opdringerige verleden. 

Nooit vergeet ik die blik in je ogen, toen ik buiten adem het ziekenhuis binnenstormde. Het telefoontje had me ontredderd.                                          
'Kom vlug. We hebben je vrouw moeten opnemen.'                                           

Ik besefte meteen dat het nog veel te vroeg was.                                            

Je lag daar zo weerloos in dat witte bed. Je opengesperde ogen ontnamen me elke hoop en ik knielde ontdaan naast je neer.                                                           

Troosten kon ik je niet.                                                                 

Alleen jij zou je verdriet ooit kunnen overwinnen.                                          

Ons eerste kind. 

Je glimlacht opeens. De sterren glinsteren boven je hoofd en ik omhels je, nog half dronken na onze avond in het restaurant. We moeten nog een heel eindje wandelen naar onze hut en de branding palmt ons steeds verder in.                                                               

Nachtelijk geneurie en ik leun tegen je aan.                                             

Je verkrampt. Je vingers knijpen harder in mijn armen.                                                  

Ik kijk je aan en je ogen herleven onder het maanlicht en even vrees ik je woorden. Ik staar je verschrikt aan, omdat ik je niet zo ernstig verwacht na zo’n speelse avond.

Maar je blijft glimlachen, vermoeid een beetje, of is het nog iets anders dat rond je mondhoeken zweeft. Iets ongekends voor mij, denk ik. Terwijl je begint te praten, eerst over van alles en nog wat, alsof we nog even nagenieten. Maar ik verwacht meer dan dat, want die vreemde glimlach en die onduidbare glinstering in je ogen wijken niet. En je knijpt nog steeds in mijn arm.     

Luister je naar de zee misschien? Of luister je naar een stem binnenin je, onbereikbaar voor mij.

En dan zeg je heel kalm dat je al twee maanden over tijd bent.
 
 

22-12-12

Oorlogsbloempje - Els Vermeir

In Flanders' Fields: een klaproos vertelt...



Tekst: Els Vermeir - Stem: Katrien Mergan - Acteursregie: Karin Straetmans - Geluidsregie: Patrick Bernauw - Opname: Jan Oelbrandt
Een productie van de Academie voor Podiumkunsten, Aalst - afdelingen Literaire Creatie, Voordracht & Toneel & vzw de Scriptomanen.

In het audio drama wordt gebruik gemaakt van een anti-oorlogslied van Pete Seeger, "Where Have All The Flowers Gone?". Marlene Dietrich maakte een Duitse versie onder de titel "Sag mir wo die Blumen sind", en u hoort ook een fragmentje van de Franse versie van Dalida, Joan Baez, en Pete Seeger zelf.
Zie ook: http://audiotheater.bandcamp.com
www.scriptomanen.org



Schoon hè?

Dat doet me denken aan de tijd dat ik ook nog zo schoon was. Zonder één rimpeltje en maagdelijk wit. Een echt bloemeke…

Letterlijk, hè.

Met een fiere rechte stengel en fijne, groene blaadjes.

Ik was trouwens niet alleen. Zo ver als ge kon kijken, was heel ’t veld bezaaid met broers en zussen van mij. ’t Was precies of er een laag sneeuw op ’t veld lag, midden in de zomer!

En we stonden daar, zachtekes te wiegen in de wind.

Zó rustig. Dat kunt ge u niet voorstellen.

Maar ik voelde het toen al. Diep in mijn wortels. Er naderde iets, en ’t voorspelde niks goed.

Nog voor we goed beseften wat er gebeurde, was meer dan de helft van ons al platgetrapt.

Wat een paniek!

Overal hoorde ge stengelkes knappen, en de bloemekes die hun blaadjes verloren, schreeuwden het uit van de pijn.

Maar ’t ergste moest nog komen!

Opeens kwam er van alle kanten een oorverdovend lawaai. Dat floot, dat gierde, dat bonkte in onze oren. En van’t een moment op ’t ander spoot alles rondom ons uiteen. Bloemen, beesten, mensen… ’t werd allemaal in duizend stukskes dooreen gesmeten.

Het bloed regende naar beneden, en de paar bloemekes die nog recht stonden, werden helemaal rood. En ge weet het wel, bloedvlekken, dat krijgt ge nooit meer weg.

Geschreid dat ik toen heb!

Van schrik…

Dat ik ook zo rood ging worden!

En toen stonden er opeens twee mannen vlak bij mij. De Manfred en den Tom. Ik weet het nog goed. Eigenlijk waren het nog jonge gasten. Nog groen achter hun oren. Zo groen als mijn stengel.

Maar kwaad dat die op mekaar waren, kwaad!! Ik kon er mij geen gedacht van geven wat die twee mekaar misdaan hadden om zo kwaad te zijn op mekaar. ‘k Had nog willen roepen: “allez, jongens, geef mekaar een hand en zand erover”, maar ja… wie luistert er ook naar een simpel bloemeke? Ze zouden mij toch niet gehoord hebben, want ze stonden daar maar te tieren… “Du Schwein! Du dumme Hund!” schreeuwde de Manfred, en den Tom antwoordde: “Go to hell, you bastard!”. Dat had hij beter niet gezegd, want ’t volgende dat ik mij herinner, was dat we met een luide klap de lucht in vlogen.

‘k Realiseerde het mij nog niet direct, want hoe raar dat ’t ook was, ik voelde eigenlijk niks. Maar al mijn blaadjes vlogen elk een andere kant uit, samen met stukskes van den Tom en stukskes van de Manfred. En bloed, bloed… alles werd rood voor mijn ogen!

Daarna zijn we beginnen zweven. Zalig was dat! De wind streelde mijn afgescheurde blaadjes en ik wiegde zachtjes heen en weer. Alsof ik een baby in een wiegje was.

Hoe dat juist zit met die straalstroom en die thermiek en zo, dat weet ik niet, maar ‘k weet wel dat mijn blaadjes stillekes aan van mekaar wegdreven. Degene die ’t hoogst omhoog gevlogen waren, dreven naar ’t oosten, en d’andere naar ’t westen. Een paar blaadjes werden onderweg moe, en bleven liever drijven op’t water. Maar mijn twee schoonste kelkblaadjes, die bleven en bleven maar vliegen. Uiteindelijk is er eentje in Engeland terecht gekomen. Daar heeft een kleine jongen, Ralphke, dat gevonden. En intussen was ’t ander blaadje helemaal tot in Duitsland gevlogen, en dat is bij een klein meiske terecht gekomen. Kerstin, heette ze.

Die kinderen, die moeten alle twee gevoeld hebben dat ik een speciaal bloemeke was, want die hebben mij jarenlang bijgehouden. Kinderen, die voelen zo’n dingen hé. En ze hebben heel de tijd goed voor mij gezorgd. Ik kwam niks te kort.

Maar toch was ik niet helemaal gelukkig. Kent ge dat, dat gevoel dat ge iets mist, dat er u zo precies iets ontbreekt? Dat had ik dus de hele tijd he. Allez, ’t is te zeggen, dat hadden mijn twee blaadjes de hele tijd.

Ja, en toen begon die miserie weer opnieuw hè.

De Ralph, die was intussen groot geworden, en die nam mij mee, terug de zee over. Ik had gewild dat hij mij thuis gelaten had, want van’t moment dat die zijn voeten in ’t zand zette, was ’t precies of ik zag mijn eigen leven in de cinema afspelen. Weer dat gefluit, weer dat gegier, weer dat gebonk… Alleen nog veel erger.

Maar toen gebeurde het hé… Juist zoals ik indertijd in mijn wortels voelde dat er iets mis was, kreeg ik nu in mijn blaadjes een raar gevoel…. Zo een beetje gelijk een kind dat op de sint wacht.

En dan opeens zag ik haar… Achter pinnekesdraad, tussen een ganse massa volk, allemaal grijs en mager, stond dat meiske, Kerstin. Ik wist nog niet dat zij dat was, maar wat er mij direct opviel, was dat klein beetje kleur tussen al dat grijs. Mijn ander blaadje, dat stukske van mezelf dat ik al zo lang miste, dat hing daar aan Kerstin haar nek, achter een stukske glas.

De Ralph, die moet dat ook gezien hebben. Of misschien was’t omdat mijn wederblaadje en ik zo erg naar mekaar aan’t trekken waren, gelijk een magneet, dat hij niet anders kon dan haar zien. ’t Heeft dan nog wel efkes geduurd, maar eindelijk zijn we dan toch weer bijeen geraakt. Twee blaadjes, eindelijk weer samen, na al die jaren!

En Ralph en Kerstin, die hebben daar een grote feest van gemaakt. Speciaal voor ons!

Sedertdien blijven wij voor altijd samen… Ralph en Kerstin, hun kinderen en… hun twee papaverblaadjes.

21-12-12

Vampier: Kindergedicht FlashMob / Toneel (Katrien Dierick - Yannick Van der Speeten)




STEMMEN:
Ischa De Winter & het Gemengd Literair Creatief Vampierenkoor
MONTAGE EN REGIE:
Patrick Bernauw / Karin Straetmans


VAMPIER
(Tekst: Katrien Dierick)

Als ik in de spiegel kijk,
vind ik mezelf een beetje raar
ik zie witter dan een lijk
en heb bloed in mijn haar
Want deze nacht werd ik gebeten
door een of ander dier
Ja, iedereen mag het weten
ik word een vampier

Bevelen verspreiden,
het daglicht vermijden,
zeer snelle reflexen,
en daten met heksen,
heel scherpe tanden,
op daken belanden,
alles gaan tellen,
gedachten voorspellen.
't Is allemaal nieuw voor mij
van bloed drinken word ik blij

Als ik in de spiegel kijk,
vind ik mezelf een beetje raar
ik zie witter dan een lijk
en heb bloed in mijn haar
En deze nacht werd ik gebeten
door een of ander dier
Ja, iedereen mag het weten
ik word een vampier

Heiligen haten,
Vampiers gaan praten,
verstoppen in kasten,
soms lange tijd vasten,
op kerkhoven wonen,
tussen de bomen,
bang zijn voor kruisjes
en van grijze muisjes
't Is allemaal nieuw voor mij
maar de volgende dat word jij!
 
 
 

TONEEL / FLASHMOB:
(Yannick Van der Speeten)


Vampier: ieder kind kan om beurt de vampier spelen. Het gedicht kan herhaald worden tot iedereen aan de beurt geweest is. De vampier is wit/grijs geschminkt. Rode verf (bloed) in het haar. In de nek zijn duidelijk twee rode punten zichtbaar (beten). Bij voorkeur in het zwart of toch heel donker gekleed.
Koor: Bij voorkeur minstens acht kinderen. Zij hebben elk een zin te zeggen. Wanneer er meer kinderen zijn kunnen ze met twee of drie dezelfde zin roepen. Ook zij zijn wit/grijs geschminkt. Rode verf (bloed) in het haar. In de nek zijn duidelijk twee rode punten zichtbaar (beten). Bij voorkeur in het zwart of toch heel donker gekleed.
Opstelling: Het koor staat in een halve cirkel opgesteld. In het midden staat een grote spiegel met de vampier ervoor.

19-12-12

Het Zandmannetje 01 - David Moens (een Literaire Luister Creatie)



 






http://audiotheater.bandcamp.com/track/het-zandmannetje-01

Het Zandmannetje 01
Tekst: David Moens
Stem & Montage: Patrick Bernauw

Een Literaire Luister Creatie geproduceerd in het kader van Het Luisterend Oor, door de afdeling Literaire Creatie van de Academie voor Podiumkunsten, Aalst. Zie ook: www.woordaanslag.blogspot.be

Hallo… Hallo?... Hàà-llòò, hoor je mij?... Knik maar als je me hoort!
Radio is toch een wonderbaarlijk medium, vind je niet? Ik vind van wel. Machtig toch, hoe mijn stem je oren binnendringt en je hersenen beroert! Echt, ik beveel het je zo aan. Maar de reden waarom ik zomaar binnenval is de volgende…
Ik zoek een opvolger. Echt. En ik heb gekozen. Ik kies jou als mijn opvolger. Ja, jij, die zo geboeid naar mijn stem luistert. Jij wordt mijn opvolger.
Laat ik me eerst even voorstellen, want je wil hoogstwaarschijnlijk wel weten wie ik ben. Ik ben het Zandmannetje. Je hebt het goed gehoord. Ik ben hét Zandmannetje!
Je glimlach verraadt al de affectie die je hebt voor mij. Dat vind ik lief. Ik hoop dan ook op je volledige medewerking, om mij op te volgen. Geef toe, een spannend leven is toch wat je wil. En spannend is mijn leven wel, want… tal van mensen kijken steeds weer uit naar mijn komst, en toch kom ik wanneer je dat het minst verwacht. Je slaapt al voor je beseft dat je hebt geslapen. Want ik strooi zowel ’s nachts als overdag. ’ s Nachts mogen velen dan wel in diepe rust verkeren, maar je zou versteld staan hoeveel hazenslapen ik ook tover. Zij komen in korte, krachtige rukjes.
Maar aartsgevaarlijk word ik bij valavond. De wereld der schaduwen is dan ook MIJN wereld…  Waar je door het spel van licht en donker niet vermoedt dat ik kwistig met melk spuit en zo een mistig baken optrek dat je langzaam verdooft. Val nu maar in slaap. Val in slaap…
Maar wacht daar toch nog even mee. Want zie je, ik zoek een opvolger. Dringend. Zodat ik voor eeuwig kan slapen. Definitief. Voortaan zal het jouw edele taak zijn om bij mensen langs te gaan en ze te gunnen wat ze missen… of juist niet. Jij bepaalt!
Beeld je eens in wie je allemaal zand in de ogen kan strooien. Wil strooien. Wie je melk in de ogen zal spuiten om ze te doen slapen. Wie je gewoon eens zachtjes over de nek zal blazen, zodat ze al knikkebollend het laatste restje bewustzijn verliezen.
Je ziet het al helemaal voor je, niet? Ik ben blij met zo’n opvolger als jou. Een betere keus had ik niet kunnen maken.
Er dient echter nog één formaliteit vervuld, waarna jij waarlijk de nieuwe zandman kunt worden. Zou je dus zo vriendelijk willen zijn te struikelen als je uit de zetel komt? En je nek te breken? Kijk niet zo verbaasd! Alleen als je dood bent, kun je me opvolgen!
Wacht, ik blaas eens zachtjes over je nek….

05-12-12

Een lezing van Marita Vermeulen (Els Vermeir)




Zaterdag 17 november 2012, Sint-Niklaas

 


Na een twintigjarige carrière als recensente, begon Marita Vermeulen zeven jaar geleden bij uitgeverij De Eenhoorn. Deze uitgeverij publiceert zowel prentenboeken voor peuters als literaire romans voor volwassenen.

Dat Marita jarenlang had gecommuniceerd over boeken, bleek een belangrijke troef in de uitgeverswereld. De tijd dat de lezer vanzelf een boek ontdekt is immers lang voorbij: communicatie is belangrijker dan ooit, en auteurs en illustratoren moeten hierbij hun steentje bijdragen.

Bij De Eenhoorn maakt Marita deel uit van een klein team van zeven personen, waarbij zijzelf niet enkel uitgever is, maar ook verantwoordelijk is voor illustratoren en buitenlands beleid. In totaal gaat het om zo’n honderd auteurs en illustratoren, wat betekent dat Marita zowat wekelijks een boek moet zien af te werken. Ze staat dan ook voortdurend onder tijdsdruk, maar probeert desondanks elke auteur/illustrator en elk boek de nodige aandacht te geven.

Op jaarbasis krijgt Marita zowat 2000 voorstellen binnen. Soms voelt ze onmiddellijk dat het goed zit, of net dat het niets zal worden. Projecten die daar tussenin liggen, zijn de lastigste, want die vragen veel begeleiding en dus ook veel tijd.

Beslissen om een boek al dan niet uit te geven, is niet makkelijk. Enerzijds moet het klikken tussen uitgever en auteur, anderzijds zijn er de snel wisselende modetrends: wat de ene dag geknuffeld wordt, kan ’s anderendaags vertrapt worden. Sommige “parels” bereiken slechts een beperkt publiek, terwijl heel wat “pulp” uitgroeit tot een mega-succes.

Zodra een tekst binnenkomt, moet gezocht worden naar een illustrator. Goede illustraties zijn net zo belangrijk als goede teksten, maar geen van beiden werkt als er geen bezieling in zit.

Soms begint een boek ook met illustraties, of zijn tekst en beeld al samengebracht.

Dan begint de redactionele begeleiding, wat niet altijd evident is. De auteur moet over zijn werk kunnen nadenken en het ook voor een stuk kunnen loslaten. Vaak kijkt de illustrator op een andere manier naar de tekst als de auteur. Dat de auteur de hele wereld van het boek door en door kent, kan soms zijn/haar beeld erover beperken.

Anderzijds is een illustrator niet zomaar iemand die goed kan tekenen: hij/zij moet ook kunnen inschatten hoe iets werkt naar het publiek toe, hij/zij moet iets in een context kunnen tekenen.

Marita werkt hierbij met vier externe vormgevers, die zelf ook lezers zijn, waardoor ze goed aanvoelen hoe een boek er moet uitzien.

Vooraleer zij met een nieuwe auteur in zee gaat, praat Marita eerst met hem/haar over de toekomstplannen: zij wil immers een engagement voor meerder jaren, niet een eenmalig project. Ze probeert daarbij ook haar auteurs goed genoeg te leren kennen om te kunnen inschatten of ze bij hen terecht kan om hen bepaalde projecten te laten uitvoeren.

Eens een boek klaar is, worden een 100-tal exemplaren verstuurd naar boekpromotie en pers, terwijl de vertegenwoordigster probeert het boek in de boekhandel te krijgen. Bij een druk van 1750 boeken maakt de uitgeverij pas winst vanaf het 1600ste boek. Af en toe een bestseller is noodzakelijk om te kunnen overleven.

Helaas loopt het soms ook fout. Illustraties kunnen te hard overkomen, de titel kan mensen afschrikken, een foute associatie opwekken, of net geen enkele associatie… Dat is dan jammer, want het boek krijgt geen tweede kans.

Voor beginnende auteurs heeft Marita een aantal tips en adviezen. Haar belangrijkste boodschap is: wees authentiek! Alles is al geschreven, enkel authenticiteit onderscheidt de “echte” schrijver. Schrijver kan je immers niet worden, dat ben je: een schrijver schrijft vanuit een inwendige drang, hij/zij schrijft wat MOET geschreven worden, ook zonder uitgegeven te worden. De lezer moet de “ziel” van de auteur voelen. Wie enkel schrijft om bevestiging te krijgen, kan er beter mee stoppen.

Auteurs die hun werk willen publiceren, moeten eerst research doen om een uitgever te vinden die bij hen past. Wanneer ze een werk doorsturen, is het best een volledig werk in te dienen, zodat de uitgever het geheel kan beoordelen. Het begeleidend schrijven daarbij moet beknopt en to the point zijn, geen roman op zichzelf: laat het project voor zichzelf spreken, een goed manuscript zegt wie je bent.

En tenslotte moet je als auteur de communicatie gaande houden: in de massa voorstellen die een uitgever binnenkrijgt, dreig je anders verloren te gaan. Die communicatie is trouwens ook belangrijk eens een boek is uitgegeven: de auteur moet reclame maken, zonder evenwel opdringerig te zijn. Een goede relatie met de lokale boekhandel en de bibliotheek zijn hierbij zeer belangrijk.

En tot slot…
Marita Vermeulen toonde zich een gedreven en gepassioneerde dame, uiterst bezorgd om de mensen voor en met wie ze werkt: in een dagelijkse, niet-aflatende gedrevenheid probeert ze enerzijds de auteur met zorg te omringen en hem/haar het nodige respect te betuigen voor zijn/haar werk. Anderzijds wil ze de lezer een kwaliteitsproduct bezorgen dat tot in de puntjes is afgewerkt en zijn/haar diepste zinnelijke honger stilt. Een opdracht die ze duidelijk met verve vervult.

29-11-12

Where have all the flowers gone?




Arlo Guthrie & Pete Seeger LIVE at Wolftrap. Pete leads everyone to sing his famous song. He was seventy four at that time and every year he keeps saying, "Well, ya know, this will be my last time". This year (2008) Pete is 89 years old and he & his grand son Tao Rodriquez/ Seeger will be playing Carnegie Hall with Arlo and family!


De song werd geschreven door Pete Seeger, maar muziek en tekst waren geïnspireerd door een volksliedje uit de Oekraine. Het liedje was in de jaren zestig een groot succes van Joan Baez, en in de Duitse vertaling van Marlène Dietrich.

Dit is de Franse versie: 



Que sont devenues les fleurs du temps qui passe
Que sont devenues les fleurs du temps passé
Les filles les ont coupé elles en ont fait des bouquets
Apprendrons-nous un jour apprendrons-nous jamais

Que sont devenues les filles du temps qui passe
Que sont devenues les filles du temps passé
Elles ont donné leur bouquet aux gars qu'elles rencontraient
Apprendrons-nous un jour apprendrons-nous jamais

Que sont devenus les gars du temps qui passe
Que sont devenus les gars du temps passé
A la guerre ils sont allés à la guerre ils sont tombés
Apprendrons-nous un jour apprendrons-nous jamais

Que sont devenues les fleurs du temps qui passe
Que sont devenues les fleurs du temps passé
Sur les tombes elles ont poussé d'autres filles les vont les couper
Apprendrons-nous un jour apprendrons-nous jamais

28-11-12

Rrrrrrrrrrrrrrrrummmmmpffff tillffff tooooooo!

Jaap Blonk & DJ Sniff / Matthijs de Ridder / Pol Hoste / Marc Kregting / Sheldon Siegel / Peter Smink / Harry Vaandrager / Heleen Van Haegenborgh, Jürgen De Blonde & Kristof Roseeuw / Sandrine Verstraete & Kris Vanderstraeten / Sven Vitse

5 jaar uitgeverij het balanseer
Za 15 December 2012 20:00 


Houtkaai z/n
9300 Aalst
Uitgeverij Het Balanseer viert haar vijf jaar bestaan! Samen met Netwerk stelt ze een feestelijk event samen met concerten, performances, schrijvers, muzikanten en hedendaagse kunstenaars. Zoals Jaap Blonk Kurt Schwitters parafraseerde: RRRRRRRRRRRRRRRRUMMMMMPFFFF TILLFFFF TOOOOOOO!
De Nederlandse Jaap Blonk is een legendarische klankdichter die stemkunst combineert met absurde, dadaïstische humor. Halverwege de jaren tachtig brak hij door met een theatrale uitvoering van Kurt Schwitters' baanbrekende klankgedicht Ursonate. In de jaren erop bouwde Blonk verder aan een indrukwekkend palmares, en deelde hij het podium met o.a. The Ex, Maja Ratkje, Mats Gustafsson, Joan La Barbara en nu DJ Sniff.
DJ Sniff (Takura Mizuta Lippit) is een experimental turntablist. Met een platendraaier en mengpaneel en een pak experimentele vinylplaten deconstrueert hij het collectief muzikaal geheugen tot een avant-garde compositie. Hij deelde het podium met o.a. Andy Moor, C. Spencer Yeh, Evan Parker, Mark Sanders…
Sheldon Siegel is de speeltuin van jonge honden Gino Coomans (cello), Erik Heestermans (drums) en Gerard Herman (sax, zingende buis, fietswiel …). Na een split-lp op KRAAK, hebben ze nu de dubbel-LP Grève Totale (Scheld’apen Records) uit, waarop ze hun liefde voor outsider freejazz botvieren.
Pol Hoste leest enkele verhalen voor uit zijn net verschenen bundel 99, van Flemish tot Catwalk. Voor zijn vorige roman De verzwegen Boon ontving hij de L.P.-Boonprijs 2012.
In het voorjaar van 2012 verscheen een opmerkelijk kunstenaarsboek: Akerselva-Oslo 2004-2011 van Johan De Wilde. In dit boek rangschikt de kunstenaar topografisch de beelden die hij maakte langsheen de Akerselve, de rivier die o.a. door Oslo stroomt.
Heleen Van Haegenborgh (prepared piano), Kristof Roseeuw (contrabas) en Köhn a.k.a. Jürgen De Blonde (electronica) inspireerden zich op dit boek voor hun samenwerking.
Sandrine Verstraete is schrijfster en performer. Ze verwerkt haar zintuiglijke teksten in installaties, performances en muziek. Ter gelegenheid van 5 jaar het balanseer gaat ze de confrontatie aan met percussionist en klankkunstenaar Kris Vanderstraeten, sinds de jaren 70 een sterkhouder in de Belgische improvscène.

De Nederlandse auteur Peter Smink realiseerde een tiental toneelstukken en filmscenario’s, een verhalenbundel, twee romans en een boek met autobiografische fictie, die de auteur zelf omschrijft als ‘vrije oefening’. De schrijver viert 5 jaar het balanseer door voor te lezen uit zijn eerste dichtbundel: Schedelmoer & Maatpak.

Harry Vaandrager leest voor uit de verhalenbundel Koprot. In 2011 bracht het balanseer van de flamboyante Rotterdammer Aan barrels uit, een ontluisterende roman met explosief taalplezier!
Auteurs/DJ’s Matthijs de Ridder (jazz), Marc Kregting (soul & funk) en Sven Vitse (electronica) draaien elk hun favoriete schijven.

29-10-12

Heb je 't al gehoord? - Katrien Dierick





Heb je 't al gehoord? Heb je 't al gehoord van Steven?
Die jongen bracht zijn beer… Die jongen bracht zijn beer tot leven!

Hij zag een ster en deed een wens,
wist meteen wat te vragen:
“Verander Teddy in een mens
tot 't einde van mijn dagen!”
En heel soms worden dromen waar…
ja, vraag dat maar aan Steven!
Hij kreeg het mooi voor mekaar,
vond een vriend voor ’t leven!

Want 's morgens vroeg bij ‘t ontbijt
liepen ze met hun tweeën
van de trap, tot groot jolijt
van Stevens broer, beneeën.
Zijn mama vroeg: “Wat moet dat nou?
Stop nu met me te plagen!”
Maar Teddy zei: “Hallo mevrouw!
Ik kwam ’n choco vragen!”
 
Heb je 't al gehoord? Heb je 't al gehoord van Steven?
Die jongen bracht zijn beer… Die jongen bracht zijn beer tot leven!

“Ach mama toch,” da’s wat hij zei.
“Kijk, Teddy geeft jou zoentjes!
Je krijgt er ‘n kindje bij
en hebt nu drie kapoentjes!”

Heb je 't al gehoord? Heb je 't al gehoord van Steven?
Die jongen bracht zijn beer… Die jongen bracht zijn beer tot leven!




24-10-12

Van Galgenberg tot Duivelsput 1: De verdwijning van Lisa Lomé


 

De verdwijning van Lisa Lomé

Op donderdag 18 oktober 2012 kreeg de Literaire Creatie van de Academie voor Podiumkunsten (Aalst) een uiteenzetting van Wim Coppens, van de Belgian Paranormal Investigators - ook wel, ietwat oneerbiedig, 'spokenjagers' genoemd. Het doel van de Belgische Paranormaal Onderzoekers is immers in de eerste plaats het helpen van mensen die met allerlei 'paranormale activiteit' te kampen krijgen, door een natuurlijke oorzaak te zoeken voor de fenomenen en manifestaties die zich voordoen. In het vakjargon heet dit dan 'debunken'. Hiervoor gebruiken ze infrarood --en ultraviolet camera's, EMF-meters om afwijkingen in het elektromagnetisch veld vast te stellen, thermometers om onverklaarbare temperatuurveranderingen op te sporen, en dictafoontjes waarmee EVP's (Electronic Voice Phenomena) kunnen worden opgenomen. Tot nu toe hebben de BPI's evenwel slechts één enkele EVP kunnen vastleggen -- een geluid of een stem, die op het moment van de opname niet werd gehoord, omdat ze voor het menselijk oor niet waarneembaar is.

Met docent literaire creatie Patrick Bernauw als gids trok het gezelschap naar de Galgenberg en de Duivelsputten van Affligem, en dit in het kader van een gezamenlijk project van de Belgian Paranormal Investigators en Patrick Bernauw. Het ligt namelijk in hun bedoeling een serie onderzoeken te verrichten naar "Urban Legends in Mysterieus België".

Is het mogelijk met objectieve middelen paranormale activiteiten vast te stellen op plaatsen waar zich tot de verbeelding sprekende historische feiten hebben voorgedaan, en/of waar aloude sagen en legenden tot op de dag zijn blijven voortbestaan?

En daar, tussen Galgenberg en Duivelsput, bleek er plotseling een lid van het gezelschap - dat niet tot de klas Literaire Creatie behoorde - te ontbreken. Een jonge vrouw die zich Lisa Lomé noemde en sindsdien als in rook lijkt opgelost...

16-10-12

The Band Played Waltzing Matilda (Eric Bogle / The Pogues)

In het kader van het project "Vrede". Het nummer is van Eric Bogle - maar The Pogues hebben er een hele mooie cover van gemaakt:

Alec Campbell,the last known survivor of the ANZAC forces at Gallipoli (and the last known survivor of Gallipoli) died on Thursday, May 16, 2002 at the age of 103. Mr. Campbell enlisted at 16, and served at Gallipoli in 1915. He led Hobart's ANZAC Day parade three weeks prior to his death.

Lyrics:

When I was a young man I carried my pack
And I lived the free life of a rover
From the Murrays green basin to the dusty outback
I waltzed my Matilda all over
Then in nineteen fifteen my country said Son
It's time to stop rambling 'cause there's work to be done
So they gave me a tin hat and they gave me a gun
And they sent me away to the war
And the band played Waltzing Matilda
As we sailed away from the quay
And amidst all the tears and the shouts and the cheers
We sailed off to Gallipoli

How well I remember that terrible day
How the blood stained the sand and the water
And how in that hell that they called Suvla Bay
We were butchered like lambs at the slaughter
Johnny Turk he was ready, he primed himself well
He chased us with bullets, he rained us with shells
And in five minutes flat he'd blown us all to hell
Nearly blew us right back to Australia
But the band played Waltzing Matilda
As we stopped to bury our slain
We buried ours and the Turks buried theirs
Then we started all over again

Now those that were left, well we tried to survive
In a mad world of blood, death and fire
And for ten weary weeks I kept myself alive
But around me the corpses piled higher
Then a big Turkish shell knocked me arse over tit
And when I woke up in my hospital bed
And saw what it had done, I wished I was dead
Never knew there were worse things than dying
For no more I'll go waltzing Matilda
All around the green bush far and near
For to hump tent and pegs, a man needs two legs
No more waltzing Matilda for me

So they collected the cripples, the wounded, the maimed
And they shipped us back home to Australia
The armless, the legless, the blind, the insane
Those proud wounded heroes of Suvla
And as our ship pulled into Circular Quay
I looked at the place where my legs used to be
And thank Christ there was nobody waiting for me
To grieve and to mourn and to pity
And the band played Waltzing Matilda
As they carried us down the gangway
But nobody cheered, they just stood and stared
Then turned all their faces away

And now every April I sit on my porch
And I watch the parade pass before me
And I watch my old comrades, how proudly they march
Reliving old dreams of past glory
And the old men march slowly, all bent, stiff and sore
The forgotten heroes from a forgotten war
And the young people ask, "What are they marching for?"
And I ask myself the same question
And the band plays Waltzing Matilda
And the old men answer to the call
But year after year their numbers get fewer
Some day no one will march there at all

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda
Who'll come a waltzing Matilda with me
And their ghosts may be heard as you pass the Billabong
Who'll come-a-waltzing Matilda with me?

09-10-12

Het Droomhuis (Els Vermeir)



"Stel je voor... Je droomt van een huis. Pracht van een huis. Het lijkt een beetje op dat van je grootouders, maar er is één groot verschil. Achter deze deur... zit een geheime trap, naar een verborgen ruimte. Volg je me? Tot je de deur hebt bereikt, van de onzichtbare zolderkamer? Open die deur dan, zoals ik dat heb gedaan, jaren geleden..."

"Het Droomhuis" is een audioverhaal, een hoorspelmonoloog, een muzikaal luisterspel... van Els L. Vermeir. Regie, montage en stem: Patrick Bernauw. Muziek: Fernand Bernauw (www.nandosmusic.be). Productie: vzw de Scriptomanen.
"Het Droomhuis" werd gecreëerd in het kader van het DKO-Project "Gebroken Dromen", door de Literaire Creatie van de Academie voor Podiumkunsten, Aalst.  

03-10-12

De Smertelijk Histoere van Julia en heire schoeine Romeo


Na het succes van Richaar den Derden, maakte marionettentheater De Bende van Richaar opnieuw een Aalsterse bewerking van een toneelstuk van William Shakespeare: De Smertelijk Histoere van Julia en heire schoeine Romeo:

'Ons histoere, menschen, voert ons noor Verona. Woor da twieë familjes, eiven sjiek en eiven goed in 't stad gekost, makanderen 't licht in heir oeigen ni kennen jonnen. Ge gootj zien da van antieke riezjes nieve klodden kommen. Hoe da bloed van bergers dript van bergershannen op de grond. Da van die twieë riejzemaukers een verliefd koppelken es voesjgekommen. Wiens ongelik van in 't begin al in de steiren stond.'

Voorstellingen vinden plaats in 'De Studio' in de Korte Lindenstraat 1a te Aalst, vanaf 8 december,  op zaterdag, woensdag en vrijdag, tot en met 26 januari 2013.Tickets kosten 10 euro en zijn te boeken via 053/70.24.05 of katrien@vandeputte.be

26-09-12

Schrijfworkshop Boekenbeurs + Het Betere Boek

e-zine

creatief schrijven vzw

E-zine september: win tickets
In dit nummer:

Nieuwe VERZIN

Het nieuwe magazine bevat veel tips over debuteren. Drie jonge auteurs staan aan de start van hun schrijversloopbaan. Wat hebben zij geleerd uit hun debuut? Eva Berghmans van Uitgeverij De Bezige Bij Antwerpen geeft advies en vertelt welke manuscripten zij zoekt. Auteur Jeroen Olyslaegers gunt de lezers van VERZIN een blik op het schrijfproces van zijn onlangs verschenen roman Winst.
Neem vandaag nog een abonnement en lees alle nuttige schrijftips in dit nummer.
> Lees meer

Workshops Boekenbeurs

Zin om je schrijftalent bij te schaven? Schrijf je dan nu in voor één van de schrijfworkshops op de Boekenbeurs.
Auteur John Vervoort leert je thrillers schrijven.
In de workshop Helende teksten schrijven ontdek je hoe je vlot een passende tekst verzint voor elke gelegenheid.
Lennaert Maes, publieksprijswinnaar van het Leids Cabaretfestival, toont je hoe je humor op papier zet.
In Schrijven met je twee hersenhelften krijg je uitdagende opdrachten waarmee je schrijfblokkades wegwerkt en je zakelijke teksten opfleurt.
Schuilt er een poëet in jou? Dichter Xavier Roelens geeft schrijftips.

> Lees meer

Horen, zien en schrijven in Schaarbeek

Op 10 oktober start de basiscursus Horen, zien en schrijven in Schaarbeek. Auteur Kolet Janssen geeft haar schrijfgeheimen prijs. Ze laat je spelen met taal en leert je scherper verwoorden. Ben je op zoek naar een eigen stem en wil je starten met literair schrijven, dan is deze instapcursus een aanrader. Ook wie vaak zijn mond houdt, fouten schrijft of denkt er niets van te kunnen, is welkom. Schrijf je snel in.
> Lees meer

Het Betere Boek: win tickets

Het Betere Boek zet op 6 oktober in Gent de Nederlandstalige auteur in de kijker. Tijdens dit literair festival stellen gevestigde en beginnende schrijvers hun recent verschenen boek voor. De betere fictie, non-fictie en poëzie: alles komt aan bod. Aan de stand van Creatief Schrijven vzw kun je een literaire tattoo laten zetten.
Wij geven 15 tickets weg voor Het Betere Boek. Verzin een nieuw spreekwoord met de woorden ‘beter’ en ‘boek’ en mail het naar nina@creatiefschrijven.be met als onderwerp ‘Het Betere Boek’. Wie weet, pik jij gratis deze interessante beurs mee.
> Lees meer

24-09-12

Open brief van regisseurs en scenaristen: Er was eens een kabelmaatschappij...



Het gaat goed met de Vlaamse film. Vorige week zaterdag werden de Ensors uitgereikt in Oostende: stralende gezichten en terechte feestvreugde. Het komende filmfestival van Gent reserveert plaats voor maar liefst negen Vlaamse films. De Vlaamse televisiefictie scheert hoge toppen. De kijker kan zowat dagelijks een fictiereeks van eigen bodem volgen. Een nooit gezien aanbod dat bovendien overloopt van talent en kwaliteit.
En toch maken wij ons ernstige zorgen… Zorgen om morgen. Wij, scenaristen en regisseurs, zijn de grondstofleveranciers van al deze topreeksen en films. Wij leveren de content, de inhoud, en die inhoud is de basis van alles.
Om die inhoud tot bij u te krijgen, hebben we een kabel nodig. Een van de vele kabels in uw huiskamer komt uit de muur en zit achterin uw tv geplugd. Die tv-kabel, die onze werken tot bij u op het scherm brengt, wordt beheerd door een distributeur. Die distributeur vraagt u om voor deze dienst te betalen. En dat betekent dat de distributeur heel veel geld op zijn rekening krijgt gestort, inclusief geld dat bedoeld is om de makers van de content te vergoeden. Bij wet heeft de distributeur de opdracht gekregen dat geld te verdelen onder alle betrokken partijen. En daar loopt het fout. De opbrengsten van onze investeringen komen namelijk al te vaak op zeer onduidelijke manieren in de verkeerde handen terecht. Het gaat daarbij ook om de opbrengsten van succesvolle producties die door de overheid werden gesubsidieerd. Uw belastinggeld, dat gebruikt werd om uw favoriete tv-reeks te maken, heeft dus geld opgebracht, maar dat geld verdwijnt bij distributeur Telenet ergens onderweg naar een tot hiertoe onbekende derde. Telenet wil die derde partij niet bij naam noemen, want de distributeur heeft vertrouwelijkheidsovereenkomsten met alle betrokken partijen afgesloten, waardoor de transparantie helemaal zoek is. De auteurs die uw reeks maken, moeten het daardoor op het einde van de rit stellen zonder hun levensnoodzakelijk loon naar werken.
De hamvraag is dus: hoe kunnen wij, de auteurs overleven en onze rechten laten gelden in een wereld waar distributeurs de spelregels bepalen?
Terwijl het debat daarover in de media en in politieke kringen almaar meer weerklank krijgt, buigt vandaag het Hof van Beroep in Antwerpen zich over de kwestie. Telenet, dochter en straks volledig eigendom van de Amerikaanse multinational Liberty Global (die jaarlijks zo'n 10 miljard dollar binnenhaalt en in totaal zo'n 20 miljoen abonnees verspreid over 13 landen bedient), heeft auteurs-, artiesten- en producentenverenigingen gedagvaard over de kabelrechten, die op basis van de Europese en Belgische wetgeving door deze verenigingen beheerd moeten worden.
Telenet eigent zich het recht toe om helemaal alleen en zonder de minste vorm van transparantie te beslissen wat er met de 71 miljoen euro gebeurt die ze jaarlijks bovenop het abonnementsgeld aan haar abonnees aanrekent. Het is op dit moment onmogelijk te achterhalen waar het geld blijft kleven: bij omroepen, distributeurs, eigen zenders of andere partijen.
Wij, scenaristen en regisseurs begrijpen iets niet: het bedrag aan provisies voor ‘auteursrechten' dat Telenet bij de abonnee int, is van veertien euro in 2000 gestegen naar 38,19 euro in 2011. Een stijging met honderdvijftig procent. Maar het bedrag dat Telenet aan de auteursverenigingen doorstort, is gedaald van 25,8 naar 15 miljoen euro. Dat is gewoonweg onaanvaardbaar. De auteurs krijgen minder, Telenet krijgt meer, terwijl concurrent Belgacom deze rechten wel correct betaalt.
Nogmaals, wij pleiten niet voor een verhoging van deze auteursrechten, maar voor een correcte en billijke herverdeling. Belgacom stort de kabelrechten correct door. Waarom doet Telenet dat dan niet?
Het is voor ons cruciaal om een goede verstandhouding te hebben met de maatschappijen die onze rechten innen bij de abonnee, of het nu gaat om Telenet, Belgacom, TV Vlaanderen, Google of Apple TV. Wij willen niets liever dan transparante communicatie en een billijk vergelijk. Wij willen geen rechtszaken. De distributeurs zijn verantwoordelijk voor het correct afleveren van de vergoedingen aan de auteurs. Wij staan in voor het afleveren van goede fictie. Wij hebben onze verantwoordelijkheid genomen en zullen dat blijven doen. Nu graag iemand die hen op hun verantwoordelijkheid wijst. Heren rechters?

In naam van alle creatieve auteurs:
Michaël R. Roskam, Hans Herbots, Geoffrey Enthoven, Hans Van Nuffel, Vanja d’Alcantara, Nic Balthazar, Luc & Jean-Pierre Dardenne, Pierre De Clercq, Bart De Pauw, Rik D’hiet, Marc Didden, Christophe Dirickx, Carl Joos, Joachim Lafosse, Ilse Somers, Jaco Van Dormael, Jean-Claude Van Ryckeghem, Jan Verheyen, Frank Van Passel, Patrice Toye, Manu Riche, Michel Sabbe, Gerrie Van Rompaey, Stijn Coninx

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...