24-11-11

Ten Onder!


Ten Onder! Het nieuwe totaalspektakel dat je moet zien, al is het het laatste wat je doet! Tickets zijn vanaf nu te koop aan de ticketbalie van De Werf (053 73 28 12).
 

16-11-11

Lezing Suzanne Binnemans


woensdag 23 november 2011
19 uur
lezing door
Suzanne Binnemans
debuteerde in 1988 met de roman De woorden van Elisabeth. Centraal in haar werk staan sociale thema's als gebrek aan communicatie, relatieconflicten, afwijkend sociaal gedrag en isolement. Behalve romans publiceerde ze artikelen, verhalen en gedichten, voornamelijk in het literaire tijdschrift Gierik & NVT. Zij doceert proza en autobiografisch schrijven aan de Antwerpse SchrijversAcademie en is bestuurslid van PEN-Vlaanderen. (Bron: Stichting Lezen)
 
Studio (verdieping -1 )
cc De Werf - Molenstraat 51 - 9300 Aalst
Inkom: 5 ,- EUR 
Worden verwacht ...
21 december 201 1 David Troch
25 januari 201 2 Gui Bogaert
28 maart 201 2 Karla Stoefs

10-11-11

Beeldende kunst: Nikolaas Demoen



Ogen kijken mij aan. Als ovalen liggen ze uitgestald in een kast. Ogen bedekt door een zonnebril. Blind gemaakt door ruiten. Dit is kunst. Beeldende kunst.
Wandeling door een kunstlandschap. Een hellend vlak. Een cirkel met een pauwenveer. Uit de kluiten gewassen broekspijpen boven een paar schoenen. Een ovaal wapperend in de wind. Dit is kunst. Beeldende kunst.
Letters, in een ondefinieerbaar materiaal, in schijfjes gesneden. Op elkaar gestapeld. Zij zullen als sokkel dienen voor een levend standbeeld. Geen ovaal. Dit is kunst. Beeldende kunst.
Wikipedia: ‘Beeldende kunst is de vorm van kunst waarbij het beeldende (de afbeelding) voorop staat. Een afbeelding in de zin van een uitbeelding, die een platte of een ruimtelijke vorm kan aannemen met een zichtbaar resultaat. De waarde van beeldende kunst ligt in het genoegen van het waarnemen. Bekende vertegenwoordigers van beeldende kunst zijn onder andere, Salvador Dali, Andy Warhol, Christo, Tunick.’ Bekende namen. Bekende kunstenaars. Bekende beeldende kunstenaars.
De soepblikken of colaflesjes van Andy Warhol brengen mij niet echt in vervoering maar kunnen mij wel een glimlach ontlokken. Christo imponeert mij met zijn kunstzinnige verpakkingen van prachtige gebouwen, bruggen, …. Naar de guitige beelden van Dali kan ik uren kijken en er toch steeds weer iets anders in zien. Zij gaan op hol met mijn fantasie. Als ik de kunstzinnige composities zie die Tunick met alledaagse, naakte, mensen maakt, heb ik zin om erbij te horen.
Het is niet gemakkelijk om in deze tijden kunstenaar te zijn. Zoveel stijlen zijn al uitgeprobeerd. Zoveel anderen zijn al pionier vòòr jou geweest. Het is moeilijk om vandaag nog origineel te zijn. Het is moeilijk om vandaag nog iets nieuws te verzinnen. Het is moeilijk om vandaag nog in de smaak te vallen bij het publiek.
Ik kijk naar een reeks dia’s. De kunstenaar houdt ovalen voor zijn gezicht. Rudimentaire maskers erop geschilderd. Kunst? Beeldende kunst?
Ik kijk naar filmpjes. Gemaakt in het atelier van de kunstenaar. Met geluid. Enerverend geluid. Geen ovaal. Kunst? Beeldende kunst?

L’inconnu (Nikolaas Demoen)



nikolaasdemoen.jpg

Nikolaas Demoen (º1965) leeft en werkt in Gent. Hij is actief als beeldend kunstenaar, doceert aan Sint-Lukas Antwerpen en maakt boeken. Hij stelde o.m. tentoon in Brussel (SECONDroom) en Beaufort 2006.
Voor de solotentoonstelling “L'inconnu” - nog tot 20 november in Netwerk / Centrum voor hedaagse kunst - creëert hij een installatie met projecties van films en tekeningen die een intrigerend antwoord bieden op een modernistische beeldtaal. Via tekeningen en grafiek ontstaan foto's, objecten, films en installaties waarmee de interactie tussen vorm, lichaam en betekenis worden onderzocht. Op de grens van ironie en poëzie tracht hij het ideale van de abstracte kunst door een figuratieve handeling nieuw leven in te blazen.

Beeld: Nikolaas Demoen, 'Je est un autre' 3 action, 2010.

Recensie door Myriam De Wilde:


Het moet zowat 20 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst in Netwerk was.  Ik heb vage herinneringen aan een eindeloze avond in een donkere ruimte die gevuld was met loeiharde bonkende muziek waar mijn toenmalig lief nogal van hield, maar waar ik zelf een hekel aan had. Ondertussen is Netwerk verhuisd naar een nieuwe locatie aan de overkant van het water.  Het centrum voor hedendaagse kunst bevindt zich nu in een prachtig oud industrieel gebouw dat een kille maar inspirerende sfeer uitademt.  De plaats van het gebeuren kan mij dus zeker wel bekoren.  De eerste expo die we er bezoeken, kan dat helaas niet.


In zijn tentoonstelling “L’inconnu” onderzoekt Nikolaas Demoen de interactie tussen vorm, lichaam en betekenis, zo zegt de folder.  De eerste foto’s die hij toont, waarbij gezichten overplakt zijn met geometrische figuren, kunnen nog even mijn nieuwsgierigheid prikkelen, maar hoe verder we ons door de ruimte met objecten, films en installaties bewegen, hoe moeilijker ik het krijg om er mijn aandacht bij te houden.  Ik hou er niet van maar ik heb er ook geen hekel aan. Het raakt me gewoonweg op geen enkele manier.  Ik kijk en luister, maar ik voel er helemaal niets bij. 


Misschien dateert mijn opvatting over kunst uit een ander tijdperk, maar voor mij moet een kunstwerk iets met je doen.  Je houdt ervan of net niet.  Je begrijpt helemaal, gedeeltelijk of helemaal niet wat de kunstenaar bedoelt.  Het kunstwerk bevestigt je kijk op het leven en op de wereld, of plaatst er grote vraagtekens bij.  Het inspireert je, zet je aan het dromen of activeert je veilig opgeborgen angsten.  Maar het laat je nooit helemaal koud.  En onverschilligheid, dat is nu precies het gevoel dat bij mij overheerst bij deze expo.  Met alle respect voor de maker en de toeschouwers die er wel van houden, maar aan mij is “L’inconnu” niet besteed.




Gedicht door Jana Verhasselt:

 
Onbekende mannequin

Klap die zonnebril dicht
en laat me door je ogen verblinden.
Haal dat masker van je gezicht
en laat me je emoties verslinden.
Wees niet anoniem, wees niet vergeten,
wees bij mij, ik ben bezeten. 






Nachtkoorts / Frank Theys - recensie door Myriam De Wilde





franktheys.jpg

In de filminstallatie “Nachtkoorts” toont Frank Theys het ontstaan en verloop van een paniekaanval. Doordat de film over drie schermen geprojecteerd wordt, kan je de angst als het ware letterlijk en figuurlijk van binnenuit zien en voelen. Het komt van alle kanten op je af. De manier waarop alles in beeld gebracht wordt, is zowel bevreemdend als confronterend. Confronterend, omdat iedereen wel eens ten prooi valt aan een irrationele angst. Bevreemdend, omdat de film de veruitwendiging is van iets wat bijna per definitie ontastbaar is en enkel in onze geest leeft. De sfeer in het appartement, waar je de paniek en de nachtelijke, bijna existentiële eenzaamheid voelt, staat enerzijds in contrast met de grootstedelijke buitenwereld, waar het leven altijd maar voortdendert. Anderzijds sluit het er ook perfect bij aan: de nachtelijke passanten lijken schoolvoorbeelden van anonieme, eenzame levens. De overgang tussen het leven binnen en buiten verloopt via een troosteloos aandoende trappenhal, die ondergedompeld is in koude neonverlichting en een onaangenaam ziekenhuisgevoel oproept. Het mag duidelijk zijn dat dit geen film is waar je een goed gevoel aan overhoudt, maar hij is zeker de moeite van het bekijken en beleven waard.

Recensie: Myriam De Wilde

 Beeld: Frank Theys, Nachtkoorts, 2011, videostill

Frank Theys (°1963) is filosoof, beeldend kunstenaar en filmmaker. Zijn werk werd gelauwerd met verschillende internationale prijzen en behoort tot de collecties van o.a. MoMA (New York), M HKA (Antwerpen), S.M.A.K. (Gent) en Centre National de la Cinématographie (Parijs). Hij presenteert de nieuwe filminstallatie Nachtkoorts, een portret van een personage met een paniekstoornis nog tot 20 november in Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst.
  www.facebook.com/event.php?eid=229594717060933

09-11-11

Museumgedichten - door Stefanie Van den Broeck

Drie gedichten van Stefanie Van den Broeck bij de 'L'inconnu' van Nikolaas Demoen in Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst, Aalst.








Stempel

voor mij
geen sentiment
geen bloemende brieven
geen geur van rozen

geef mij
alleen de stempel
van jouw lichaam

en laat je
bedrukken
door mijn onrust

inkt droogt sneller
dan tranen



Onder de gordel

jij bent
twee benen
potige, forsige rotsen
in een ongewis moeras

laat mij
op je leunen
met al mijn handen
en borsten
en ogen

smeden wij dan
één lichaam
- de scheppers achterna

knopen wij dan
twee eindjes
- aan en af aan en af

(…)

zo welig tiert de liefde
boven en onder
de gordel


Hellend vlak

ieder vlak helt
als je ’t maar scheef genoeg
bekijkt

laat ons ook
de liefde
scheef bekijken

wat helt
hoeft niets te dragen











07-11-11

Boekvoorstelling "Het koekje bij de koffie" (Ben Schokkaert)



Bibliotheek Ninove, Oxfam-Wereldwinkel
Ninove en vzw Kalisj nodigen je van harte
uit op de voorstelling van het boek

Het koekje bij de koffie
 
op donderdag 24 november om 20 uur
in het zaaltje van de bibliotheek,
Graanmarkt Ninove
nababbel met drankje en knabbel in café Kalisj,
Pollarestraat 126 Ninove
(met dank aan het stadsbestuur
en de wereldwinkel van Ninove)

Nieuw! 40 jaar Oxfam - Wereldwinkels

 

Het koekje bij de koffie · 40 jaar Oxfam-Wereldwinkels

van Ben Schokkaert


In 1971 opent in Antwerpen de eerste Belgische wereldwinkel. Veertig jaar later is dat winkeltje een netwerk van meer dan tweehonderd speciaalzaken.
+ Hét indrukwekkende overzicht van 40 jaar Oxfam-Wereldwinkels.
+ Over de eerste Belgische wereldwinkel die veertig jaar later is uitgegroeid tot een netwerk van meer dan tweehonderd speciaalzaken en de hoofdaandeelhouder is van de middelgrote onderneming Oxfam Fairtrade.
+ Tegelijk geeft het boek een levendige kijk op de recente sociale geschiedenis van België.  
Het koekje bij de koffie
bestellen
 


Uit Het koekje bij de koffie:






Blijft fair trade een Noord-Zuidverhaal?


De ‘wereldwijde’ fairtradebeweging was lange tijd een beweging van consumenten in het Noorden die opkwam voor de rechten van producenten in het Zuiden. De laatste tien jaar groeit ook in het Zuiden een fairtradebeweging. Het Trade for Development Centre kende bijvoorbeeld een Be Fair Award 2010 toe aan Fair Trade South Africa, dat lokaal geproduceerde ‘eerlijke’ goederen op de binnenlandse markt promoot.
De pioniers van een zuidelijke fairtradebeweging zitten evenwel in Latijns-Amerika. De organisatie Comercio Justo Mexico ontwikkelde in 2001 een Mexicaans label voor eerlijke handel. Elders in Latijns-Amerika was Oxfam-Wereldwinkels betrokken bij de oprichting van een wereldwinkel in de Chileense hoofdstad Santiago (die helaas geen lang leven beschoren was) en de lancering van een Café Victoria door haar partnerorganisatie Fepicafes in Ecuador. Aan de andere kant van de wereld, in India, bestaat sinds 2006 de organisatie Profit (Promoting Fair Trade in India), wiens label Shop for Change aan veertigduizend kleine producenten toegang tot de markt biedt binnen een perspectief van eerlijke productie. 
Deze initiatieven van eerlijke handel in het Zuiden mikken vooral op de koopkracht van de lokale middenklasse en de bloeiende toeristische sector. Opvallend is dat ze niet onvoorwaardelijk meegaan in de systemen en de procedures die FLO heeft uitgebouwd Ze verwijten de internationale organisatie van keurmerkinitiatieven dat het teveel plantages certificeert en stellen haar controles en minimumprijzen ter discussie. ‘FLO of het Europese model kunnen we maar beter niet volgen. Dat is een systeem dat hoe langer hoe meer de business achternagaat en daardoor de principes van eerlijke handel naar beneden haalt.’ Ook wijzen ze op de noodzaak aan kortere ketens en bestrijden ze de excessen van de globalisering die appels uit Zuid-Afrika naar Europa doet reizen.

De ecologische impact en het exportgerichte ontwikkelingsmodel van de eerlijke handel zetten het klassieke Noord-Zuidhandelsdenken onder druk. Dat werd ondermeer duidelijk met de melkcrisis in Europa in de zomer van 2009. Boze Belgische boeren op de rand van het faillissement loosden miljoenen liters melk, eisten een eerlijke prijs en lancerden hun eigen solidaire merk Fairebel.
Kan fair trade, een concept dat gericht is op solidair handelsverkeer tussen het Zuiden en het Noorden, wel toegepast worden op de handel in landbouwproducten, geproduceerd in het Noorden? Joris Rossie, directeur van Oxfam-Wereldwinkels, is duidelijk: ‘Wij willen onze ervaringen met landbouw in en handel met het Zuiden delen, maar wij zien het niet als de eerste taak van de fairtradebeweging om fairtrademelk van eigen bodem aan te bieden. Producten uit het Noorden in samengestelde producten zijn natuurlijk ook een toegangspoort voor fairtradeproducten uit het Zuiden. Voor dergelijke samengestelde producten wil Oxfam-Wereldwinkels in de toekomst wel meer de kaart van duurzaamheid trekken.’
Max Havelaar spreekt de wereldwinkeldirecteur niet tegen: ‘We ondersteunen elk initiatief dat erop gericht is om lokale boeren een duurzaam bestaan te garanderen, maar we willen de term fair trade en haar keurmerk voorbehouden voor producten die geproduceerd worden door kansarme producenten uit het Zuiden. Fair trade is immers in oorsprong en tot op vandaag een alternatieve aanpak van armoedebestrijding gegroeid vanuit het “trade not aid” gedachtegoed.’

Het is een beetje warm en koud blazen. Neen, we gaan geen producten van eigen landbouwers verkopen. Ja, we willen wel producten van eigen landbouwers verwerken in onze fairtradeproducten, op voorwaarde dat nog altijd minstens 51% van de ingrediënten in dat product van echte fair trade afkomstig is. Producten zoals Worldshake, chocomelk en appelsap ontwikkelt en promoot Oxfam-Wereldwinkels uitdrukkelijk vanuit die optiek.
Maar de vlierbloesemsiroop, uienconfit, pompoenappelsiengelei en speltquinoakoekjes die Vredeseilanden in 2007 onder de naam Mondoh lanceert, komen de wereldwinkels niet binnen. Mondoh verwerkt grondstoffen van Belgische bioboeren met eerlijke ingrediënten uit het Zuiden in kleinschalige ateliers binnen de sociale economie. Op die manier speelt Vredeseilanden handig in op het criterium ‘productie en consumptie van duurzame voedingsproducten’ van het model FairTradeGemeenten.

Sommige wereldwinkels zijn een andere mening dan hun directeur toegedaan. ‘Het huidige wereldwinkelmodel, dat focust op producten uit het Zuiden, is in een geglobaliseerde maatschappij voorbijgestreefd’, menen de wereldwinkeliers van Herzele. ‘FairTradeGemeente legt de link met duurzame landbouw, maar je vindt die niet terug in de wereldwinkels. De bereidheid om het eigen model in vraag te stellen is vervangen door commerciële logica. Hadden we indertijd beslist om duurzame ontwikkeling, milieu en Noord-Zuid samen te brengen in één model, bijvoorbeeld via een systeem met verschillende labels, dan waren we nu misschien vijf jaar vooruit geweest in plaats van achter de feiten aan te hollen.’ In Herzele verkoopt de wereldwinkel producten van boeren uit het Zuiden en ’t Uilekot producten van lokale bioboeren en de sociale economie in eigen streek; ‘het voordeel van met twee vzw’s in één huis te zitten’.
Wereldwinkels die het debat over fair trade in het Noorden willen voeren, vinden in journalist Dirk Barrez een bondgenoot. ‘In het Zuiden lijkt de eerlijke handelsbeweging die lokale handel als fair trade te omarmen. Maar als het in het Noorden om korte keten gaat, wil men daar niet meteen de term fair trade op kleven. Toch is er geen fundamenteel verschil. Veronderstel even dat wereldwinkels en lokale boeren de handen veelvuldiger in elkaar slaan’, stelt hij wat uitdagend in zijn boek Koe 80 heeft een probleem. ‘Dan zouden de klanten er terecht kunnen voor een veel ruimer aanbod, zowel van fairtradeproducten uit het Zuiden als van heel diverse voedingsproducten van onze familiale landbouw. Die samenwerking zou de basis kunnen worden voor de uitbouw van een sterk distributiekanaal. Dat kan verder uitgroeien tot een winkelnetwerk voor fair trade dichtbij en veraf, een echt alternatief voor de grootdistributie. En fair trade zou er een hefboom aan hebben om economisch van een lichtgewicht te evolueren in de richting van een middengewicht.’

In twee buurlanden zijn er concrete voorbeelden van eerlijke Noord-Noordhandel. In Frankrijk biedt de fairtradeorganisatie Ethiquable producten van Franse producentengroepen aan. Alter Eco brengt, samen met een biologische coöperatie, Franse peulvruchten en granen op de markt. De producten voldoen aan de klassieke voorwaarden van eerlijke handel, zoals gegarandeerde minimumprijs en voorfinanciering.
In Duitsland ontwikkelde het biokeurmerk Naturland het label Naturland Fair. Meer dan honderd producten, uit het Zuiden én het Noorden, beantwoorden aan de fairtradenormen die het label heeft uitgewerkt: klassieke fairtradeproducten zoals thee uit India, bananen uit Ecuador of kruiden uit Sri Lanka, maar ook Duitse bloem en melk en Italiaanse pasta.

‘Welke houding zal Max Havelaar aannemen ten opzichte van deze nieuwe trend?’ vraagt Samuel Poos van het Trade for Development Centre zich af. ‘Gaat ze Noord-Noordhandel integreren in haar bestaande certificatiesysteem, zoals Naturland, of gaat ze daarvoor een apart label ontwikkelen? Of moeten we zoeken naar meer participatieve en minder dure controlesystemen, aangezien hier geen grote afstand tussen de producent en de consument bestaat? Zijn participatieve garantiesystemen en lokaal gerichte systemen voor kwaliteitsgarantie de toekomst voor de lokale en regionale eerlijke handel, in het Noorden en in het Zuiden?’ En hoe zal Oxfam-Wereldwinkels reageren op die trend?

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...