22-05-11

Ardeens dagboek: Remouchamps 3 - door Ben Schokkaert

 

Ik bots ik op een monument dat is opgedragen aan Gustave Francotte, minister van Industrie en Werk in het eerste decennium van de twintigste eeuw en ‘maïeur’ van Remouchamps tussen 1921 en 1925. Op het bas-reliëf, naast de brug over de Amblève die eveneens naar hem is genoemd, werken slecht geklede vrouwen en armoedig door het leven stuikende mannen zich kreupel met reeds lang in het museum opgeborgen werktuigen. Francotte wordt als een verlicht despoot door deze voortstrompelende massa van anonieme armoedzaaiers op een schild getild, zoals het dorpshoofd Vercingetorix in het kleine Gallische dorpje telkens ze een lading Romeinen tot everzwijnen hebben gehakt. Engelen steken een handje toe en laten de brave katholiek boven zijn dankbare dorpelingen zweven.



Zou de minister tussen zijn hemelse engelenkoren goedkeurend hebben geknikt toen hier in de jaren tachtig door honderden arbeiders kerktorenhoge pijlers in de oevers van de Amblève werden geheid? Zou hij blij zijn geweest dat de geborgenheid die eeuwenlang over zijn geboortedorp moet hebben geheerst, werd geslachtofferd op het altaar van de vooruitgang? De E25 overspant in Remouchamps, op het kruispunt van wegen naar Banneux, Spa, Coo en Aywaille, niet alleen de Amblève, maar het halve dorp, zoals de Brusselse ring hele fabriekswijken van Vilvoorde tot een onderwerelds bestaan reduceert. Over het indrukwekkende viaduct denderen Belgische spaarders op weg naar Luxemburgse banken. Noord-Franse vrachtvervoerders verslepen containers vol onbenulligheid vanuit Noordzeehavens naar tevreden consumenten in een Midden-Europees achterland. Hollandse caravans reppen zich naar door Hollanders uitgebate campings in de Ardèche.  Vlaamse dagjestoeristen zetten koers naar de Waterval van Coo en de Grot van Remouchamps.

15-05-11

Ardeens Dagboek: Remouchamps (2) - door Ben Schokkaert

Dorpjes als Remouchamps houden geen winterslaap, ze zijn voorgoed ingedommeld. Af en toe trekt de slaapkop één ooglid naar omhoog om afkeurend neer te blikken op een bus die lawaaierige schoolreiskinderen naar ‘Merveille des merveilles’ aanvoert. Tussen 1 juli en 31 augustus trekt soms een toeristenrilling door de plooien van het dorp.


Maar er is wel een restaurant.





‘Normandie’ (Cuisine française / Franse keuken) is voorzien op 80 mensen, reken ik vlug uit, gesandwiched aan mijn tafeltje tussen een Hollands koppel op jaren dat enkel een dagsoep zal verorberen en een jong koppeltje autochtonen  - de man heeft een  paardenstaart en een tatoeage op zijn onderarm, zo groot als een onderaardse zaal van ‘Merveille des merveilles’, de vrouw een kaalgeschoren schedel en een lippiercing.


Ik kies het menu van 22 euro, de betere middelmaat in de rubriek ‘toeristenvoer’. De kervelsoep. De twee garnaalkroketten met één blaadje sla en een keurig in schijfjes verpulverde tomaat, plus een stevige schep cocktailsaus. De twee kalkoenstukken ‘au poivre vert’, die vooral bruin oogt, vergezeld van dikke frieten. Het stukje ijstaart, voorverpakt en nog niet integraal ontdooid. De patron zet het mij allemaal even beleefd, hoffelijk en afstandelijk voor. In ijltempo: in minder dan een uur heb ik mijn 22 euro opgesoupeerd. De kwartliter ‘vin du patron’ kan het tempo amper volgen.





Ernaast, in ‘Café Fuli’, zit al wie er niet toe doet uit te zuipen. Ik koester enig wantrouwen jegens cafés waar Elvis Presley tussen wachtende glazen Pale-Ale en porseleinen beeldjes van witte poedels zijn tandpastatanden bloot lacht, waar de bazin geen enkele tournée generale aan haar lippen laat voorbijgaan (en waar alle rondjes per definitie algemeen zijn) en waar vrouwen met roodgeverfde haren en onthaarde benen in lederen kortrokken op ronddraaiende barkrukken aan lange sigaretten trekken.


Eén van die vrouwen vertelt aan al wie niet horen wil dat ze vandaag “des épinards” heeft gemaakt. Spinazie zoals haar mama, en die haar mama, en alle nog eerdere mama’s in haar familie dat hadden gedaan: “Met pissebedden. Incroyable, mais vrai. Très délicieux.” Mij onderhoudt ze met de bereiding van rode kool, witloof en saucisse. Een rare combinatie, maar ik moet haar geloven op de zielekookselen van haar grootmoeder zaliger: eveneens “verrassend lekker”.


Ze verdwijnt achter de toog, Miss Pissebed, en keert terug met de lege weckpot waarin de spinazie heeft gewacht om gegeten te worden. Als ze die onder mijn neus schuift, zie ik dat ze achter de toog haar beha heeft losgeknipt. Ik besluit dat het tijd wordt om mijn trappist leeg te drinken.

04-05-11

Reglement Wedstrijd Mysterieus België


Vzw de Scriptomanen schrijft een wedstrijd uit voor een scenario voor een stadsspel, stadswandeling, fotozoektocht of “audio tour”, passend in de reeks “Mysterieus België”.

Thema: Sagen, mythen, legenden en “waar gebeurde mysteries”, verbonden aan een stad of steek naar keuze, in “Mysterieus België” (zie ook: http://www.stadsspelen.blogspot.com/).

Duur: minimum 1 uur, maximum 3 uur.

Voor een stadsspel vragen wij een volledig uitgewerkt kaderverhaal en een duidelijk omschreven origineel spelconcept, met beschrijving van het spelverloop, rol en functie van de spelleider, het vereiste spelmateriaal, enz… Het spel dient zowel gespeeld te kunnen worden in een professionele organisatie en met een professionele spelleider, als met een “doe-het-zelf pakket”. Als voorbeeld kunnen hier de reeds bestaande stadsspelen gelden in de serie “Mysterieus België”, zoals men die vindt op www.stadsspel.be (georganiseerd) en www.stadsspel.org (doe-het-zelf).

Voor een stadswandeling vragen wij een scenario met volledig uitgeschreven teksten van de gids(en), acteurs en actrices; in geval van een “audio tour” verwachten wij een hoorspel-scenario, met aanduiding van speciale geluidseffecten, gewenste muzikale soundtracks, enz…
Voor een fotozoektocht verwachten wij een volledig uitgeschreven scenario + het fotomateriaal (jpg), al dan niet bewerkt.

De inzendingen zullen beoordeeld worden door een jury samengesteld door vzw de Scriptomanen, onder het voorzitterschap van Patrick Bernauw. De jury zal zich bij de beoordeling laten leiden door de originaliteit van de inzending; de artistieke, literaire, inhoudelijke meerwaarde van de uitwerking; de praktische haalbaarheid. Belangrijk zijn ook de blinde vlekken op de kaart van “Mysterieus België”, waarin steden als Gent en Brugge reeds goed vertegenwoordigd zijn, maar Limburg, de Kempen, Namen, Luik,… nog onontgonnen terrein blijven.

De prijs bestaat uit een realisatie van het stadsspel of de stadswandeling, fotozoektocht of audio tour. De jury kan beslissen de prijs niet toe te kennen en geen enkele inzending in productie te nemen; de jury kan eveneens beslissen meerdere prijzen toe te kennen en meerdere inzendingen in productie te nemen. Onder productie wordt verstaan: live organisatie van het spel of de wandeling door Orage cvba; en/of uitgave door vzw de Scriptomanen van een brochure en/of ebook en/of audio-productie in de reeks Mysterieus België – dit alles tegen de gebruikelijke voorwaarden wat het auteursrecht betreft.

Deadline: 1 november 2011. De beslissing van de jury wordt bekend gemaakt voor 1 januari 2012.
Inzendingen worden in een Word document - en voor een fotozoektocht: foto's in jpg - gestuurd naar info@inter-actief.be

Rond de beslissing van de jury wordt niet gecorrespondendeerd. De raad van beheer van vzw de Scriptomanen beslist eigenmachtig over alle niet in dit reglement voorziene eventualiteiten.

02-05-11

Ardeens dagboek: Remouchamps (1) - door Ben Schokkaert

 

Om vijf uur zit ik in Remouchamps in een café met zicht op de ingang van de grotten. De baas heeft de muren van zijn café gedecoreerd met bordjes waarop staat wat je allemaal niet mag. Geen frieten. Geen ijsjes. ‘Only waiter.’ Geen buggies tenzij dichtgevouwen. ‘Een groep = Een rekening.’ Geen hamburgers. Geen blikken. ‘Geen toilet zonder drank’”



Ik drink, dus ik mag urineren in een bak die uit één stuk is gegoten. Niet zo’n halfslachtig model à la Marcel Duchamp waar je je ballen op de rand kunt laten rusten, maar een ding waar antiekbeurzen een aardige prijs voor bieden

Terwijl ik mijn water maak, verontschuldigt de cafébaas zich voor eventuele ongemakken die zijn toiletten zouden veroorzaken. “Ze zijn antiek, dus ik mag ze niet vervangen”, lees ik op een handgeschreven papier boven mijn piemel.



Ik houd niet van cafés met verbodbordjes en excuuspapiertjes. Om het goed te maken, hangen aan de schouw gekalligrafeerde teksten met boodschappen in de taal van de streek.



Chal, c’est mi qu’est miêsse!

Ci n’ést min tot d’ach’ter, fát payi.

Chaque payis, chaque mode, nos n’avans cwali chal l’ardenne wallone.



Buiten het café heerst de zondvloed, het is het moment van de dag dat in de grot aan de overzijde de vleermuizen de slaap uit hun vleugels rekken. Morgen zal ik eerst afdalen in deze onderwereld van 'Merveilles des merveilles’. Ik zal zwerven door rotsen die miljoenen jaren geleden werden gevormd. Ik zal dwalen door zalen waar het ganse jaar een constante temperatuur heerst. Hun namen, die ik lees in het foldertje in het café, geven al op voorhand veel te veel prijs over hun grootte: ‘la grande draperie’, ‘la grande galerie’, ‘la cathédrale’. Zal ik er sporen van ‘des chauves-souris’ aantreffen, zoals de Franse taal de draculaatjes zo schattig benoemt, of van ‘des crustacés cavernicoles’’, waarvan de blinde Niphargus, maximaal 3,5 cm groot, de meest karakteristieke is?



De grot bezoeken duurt 75 minuten. De ondergrondse heenreis zal ik te voet doen. Terugkeren moet met een bootje over de Rubicon, “de langste onderaardse boottocht ter wereld”, 600 meter lang.



Maar vooral wil ik morgen het Grote Routepad GRAE volgen, met de A van ‘Ardennen’ en de E van ‘Eifel’. GRAE is een aftakking van het Grote Routepad 5, van Hoek van Holland aan de Noordzee naar Nice sur Mer aan de Middellandse Zee, het splijt onze provincie Luik/Liège van noord naar zuid in twee helften.


Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...