30-10-09

Er wordt een Lijfelijke WoordAanslag gepleegd op een Levend Publiek, en dit op zondag 15 november in de Artistieke Catacombe van de Abdij van Affligem!




LIterair CReatief Actiefronter Peter Lievens voert ook actie als schilder. 
Op zaterdag 31 oktober, 7 november en 14 november, 
en op zondag 1 november, 8 november en 15 november, 
telkens van 14.30 tot 20.00 uur stelt hij zijn schilderijen tentoon 
(gemengde techniek!) 
in de Kunstkelder van de Abdij van Affligem, 
Abdijstraat 6, Affligem.


Ter gelegenheid van dit evenement zal het LIterair CReatief Actiefront LICRA,
aangevoerd & aangevuurd door Patrick Bernauw,

een Lijfelijke WoordAanslag plegen op een Levend Publiek,
en dit om 15.00 uur stipt in dezelfde Artistieke Catacombe. 

Op het programma staat onder andere 
de Tirade Bullshit Mijn Beste!  
van het eerder vernoemde dubbeltalent.


U bent allen vriendelijk uitgenodigd, want... Inkt Moet Vloeien!



24-10-09

Blijf hier - uit "De Geest van de Academie"


Blijf hier. Blijf bij mij.  


Ik smeek je: kom terug.


Zeg: blaas me nieuw leven in, en ik doe het.


Mijn longen, mijn lippen zijn er voor jou.


Zeg: pomp mijn hart weer aan de slag


En ik smijt me neer


En stoot uit alle macht


Mijn ziel, jouw hart tot beven,


Leven.


  



                       Toe, asjeblief.


                       Als ’t U belieft, God!


                       Toe, toe, toe! Ik geloof!


                       Ik geloof dat het kan! Het kan niet


                       Zijn, het mag niet, het


                       Moet! Niet


                       Jij, niet


                       Nu!




20-10-09

Porno, dat brandt schoon - minimonoloog


Man in oorlogstenue. Let op zijn houding: dit is een man met een Geheime Missie. In zijn borstzak zitten een rode stift en ‘De kleine prins’ van Antoine de St-Exupéry, het enige boek dat hij ooit heeft gelezen. (Sindsdien waant hij zich een prins in het diepst zijner gedachten.) Binnen handbereik heeft de man een kaart waarop in het rood een aantal strategische plekken zijn aangeduid. De man merkt plots dat publiek naar hem kijkt.

Kijk niet naar mij! Heb ik iets aan van u? Heeft u nog nooit een man in gevechtstenue gezien?

De man herpakt zich.

Het is dat u me niet herkent, hé? Dat is jammer. Ik ben heel beroemd, moet u weten. Het komt natuurlijk door mijn krullen. Als ik die ooit te pakken krijg … Ik bedoel: die smeerlap die ze van mijn hoofd heeft geblazen. Die flinterfijne krulletjes waar ons Joke zo stapel op is. En dan nog wel in mijn eigen kasteel! Kunt u zich dat voorstellen? Ik sta helemaal piekproper krijtstreepjespak in het gelid om een Medaille van Literaire Verdienste op te spelden, en plots …

Gsm, de ‘Brabançonne’

Hallo, ja. Platte tube, zegt u? Vooraan rechts. Tja, die Leopards gaan al een tijdje mee, natuurlijk.

Luide knal op achtergrond.

Amai, wat was dat? Het standbeeld op de Markt, zegt u? Aan flarden gereten oxyderend duo van koper en tin. Wat zegt u dat, hoe zal ik het zeggen  … poëtisch. (beetje boos) Mijn allerbeste Opperstafchef, u lijkt me eerder een driesterrenrestaurant in plaats van een viersterrengeneraal. Maar goed … (neemt de landkaart en de rode stift en zet met de stift een kruis op de kaart) ik noteer dus dat u het beeld van zijn sokken en zijn sokkel heeft geblazen. Mooi, we zijn op de goede weg. Doe zo verder.

De man haalt een medaille uit zijn borstzak.

Hier. Van zandsteen. Uit Balegem. Vlaamser vindt u ze niet. “Ter ere van AH De Schuyteneer”, kunt u het lezen? “Kippenboer en troubadour. Rooms en Vlaams.” Ja, dat laatste kon beter, ons Joke was het ook opgevallen. “Kan dat niet rijmen?” vroeg ze. U kent die man niet, zegt u? Achilles Honoré De Schuyteneer!

“Ik haal mijn fluit
uit zijn vogelmuit,  
ik steek z’in je schuyt
met peper en een bussel kruit.”

Nee, dat zegt u niets? Ach, ik vergeef u uw culturele onvolmaaktheid. Die schilder met zijn oor, die is ook eerst doodgegaan en dan pas beroemd geworden.

De man wordt weer kwaad.

Maar ik ga ze liggen hebben, die blaaspijpers. Allez, zeg nu zelf: ik sta daar gereed, met mijn medaille, in mijn kasteel. En plots springen er een paar kletskoppen recht, wel zeven tegelijk, de grootste roept “Licra!”, en direct beginnen ze met zo’n plastieken pijp te blazen, te blazen, te blazen. Minstens zeven Beaufort, schat ik. Plus daarbij mijn winderigheid; die altijd opspeelt als ik verschiet. Binnen de tien seconden: al mijn krullen weg. Ik voelde me ineens zo … zo bloot als een naaktslak in een iglo. Gelukkig was er niet teveel volk. Meneer Pastoor, ja. Maar die gaat het niet voortvertellen. (samenzweerderig) Biechtberoepsgeheim.

De man tuurt in een verrekijker. Humt en gromt voldaan.

Ze dreigden ermee de hele dorpsbibliotheek te bombarderen. “Met parels uit de wereldliteratuur.” Je had ze moeten horen, die schurken. Wat ze niet allemaal uit hun nek kletsten: “Schuyt op de Zwarte Lijst! Dood aan het Karamellenvers!” En dan een kleine kletskop, u zag hem met moeite staan, maar wel het grootste bakkes en de meeste lettergrepen op zijn zang: “Hu-ma-ni-teits-be-gin-sel-ver-krach-tend!” Ik garandeer u: dat kon ik niet laten gebeuren. Ik laat de Vlaamsche waarden niet belachelijk maken. Nooit. Nergens. Ik zal ze verdedigen. Met bijl, zwaard en goedendag.

Gsm, de ‘Vlaamsche Leeuw’

Goedendag, met mij. Ha, Joke …Druk-druk-druk. Geheime missie. Maar kan ik je van dienst zijn? … OK. Als ik het goed begrijp, wil je dus conform je bevoegdheid als minister van Cultuur het ABC verregaand regulariseren. Je wil er het ZYX van maken. Met een omzendbrief. I understand: (plots kinderlijk opgewonden, alsof nu pas zijn euro valt) Maar dan komt Aalter voor Aalst in het telefoonboek! Ik zeg niet neen. En De Crem voor Daens in de Encyclopedie van de Vlaamsche Beweging! Prachtig. En Achilles Honoré De Schuyteneer voor Louis Paul Boontjes in het rek van de bibliotheek! Wat zeg je? … In alle driehonderd en acht openbare bibliotheken van Vlaanderen! Schitterend Joke, je hebt mijn zegen. Hoe rapper die brief, hoe liever. (einde gesprek)

Haha, die onnozelaars van Aalst. Die denken dat ze recht van spreken hebben als het over de schone letteren gaat omdat ze daar iemand gehad hebben die een keer net naast de Nobelprijs heeft gepakt en die denken dat ze meer zijn dan die van Aalter alleen maar omdat hun S voor onze T komt in het ABC. “Hu-ma-ni-teits-be-gin-sel-ver-krach-tend!” Dat slaat hij volgens mij geen tweede keer uit zijn gei-ten-wol-len-bot-ten zonder over zijn tong te struikelen en zijn pat-chou-lie-tand-pas-ta-tan-den te breken.

Weer de verrekijker.

Zie ze daar lopen. Met hun broek vol platte kakakaas. Hoort u dat? Dat zijn de schijnexecuties. Op het plein voor … (kijkt op de landkaart) de brug van Sint-Anna. En dat? Hoort u dat? Een zelfmoordaanslag. Een mislukte natuurlijk, we zijn niet zot. Als afleidingsmanoeuvre. Hoho, daar kan ik van genieten. Ha, ze moeten mij niet leren hoe je guerrillero’s aanpakt. Ik heb daar ervaring mee. In Afghanistan, in Kosovo, in Libanon. En in Brussel-Halle-Vilvoorde. Overal waar de Vlaamsche waarden in het geding en in het gedrang zijn.

Gsm. Wekker. De man diept een plastieken Onze-Lieve-Vrouwbeeld uit zijn jaszak op.

Water. Uit de Grot van Lourdes. Ja, lach maar. Pater Damiaan heeft het gezegend, toen hij naar hier is geweest om heilig te worden. Hij heeft er zo in Molokai veel hun krullen terug gegeven, zei hij. En ginder, hoho, dat zijn daar geen pijpenkrullen, hoor. … Echt mirakelwater. Van Ons Lieve Vrouwke. Elke avond. Aan mijn knikker. Mijn knikker zonder krullen. De schoonste krullen van onze Partij. Verdomme, straks denken de mensen nog dat ik een toupet draag. Zoals onze voorzitster. En onze premier. En onze minister-president. (fluistert) Ik zou er liever niet mee te koop lopen, maar in de wandelgangen van de Wetstraat noemen ze ons de Toupettenpartij. Alsof het alleen maar ons probleem is. Je weet toch hoe ze Laurette noemen? Laurette van Sociale Zaken?

Gsm, de ‘Internationale’

Hallo? Wie zegt u? Ha, Patrck Bernauw! Dat treft. Nee, meneer Bernauw, ik kom vandaag niet naar uw les. Ik kom nooit meer naar uw les. Dat u dat een les durft noemen. Dat u dat revolutionaire gekonkelfoes, dat gespot met de Schone Vlaamsche en Oud-Katholieke Deugdzaamheden, die anti-establishmentsamenzwering, die … (hapt naar adem) dat u dat een les durft noemen. Mocht ik u zijn, wat gelukkig niet het geval is, ik zou maar oppassen. Ik zou vanavond maar niet al te gerust op mijn beide oren gaan slapen. Ik heb ons Joke op de hoogte gebracht. “Zwier hem van de culturele lijst”, heb ik haar gezegd. “Bernauw in het nauw!” Ze zal ze onderzoeken, heeft ze beloofd. Uw subsidies. U mag het weten: ik ben voor een beroepsverbod voor schijters, ik bedoel schrijvers van pornografische perversiteiten. Ja, pornografische perversiteiten, zo noem ik die schrijfsels van jullie. Inkt moet vloeien. Ik heb genoeg gezien, die twee weken dat ik op het Schoon Verdiep van De Werf heb gezeten omdat ik me zonder krullen niet op straat durfde te vertonen. Prutsers! Zo bezig met uw eigen ego. Zo naar uw eigen navel zitten staren. Dat u niet eens door had dat ik het was. Die boerka die zomaar out of the blue blue sky in your green green grass of your sweet sweet home in jullie schoot kwam vallen en bevallig wezen. “Oh, wat schattig, een echte boerka.” Politiek correcte multicultimaniakken! Lange Wappers! Met uw belachelijk manifest. En uw debiele eisen. “Recht op naaktmodellen”, komaan, waar eindigt zoiets? “Om te beschrijven”, ga weg. “Literair en letterlijk”, ik moest me inhouden of ik was uit mijn vel, mijn krammen, mijn fuck-me combatbottinnen, mijn Agusta en mijn boerka gesprongen. Zal ik u vertellen wat ik met u en uw zootje doe? Nee, ik ga het u niet vertellen. Kijk naar buiten. Kruip uit uw ivoren toren. Klauter uit uw lettertuin en tetter met uw kleuters. Of zet de teevee aan. Weet u wat dat is, een teevee? Wel dan, zet hem aan, we zijn live op VTM. Kijk maar. Daar, die brandstapel, waar het standbeeld van dat onnozel drukkertje heeft gestaan: weet u wat het is dat daar brandt? Nee? Ga maar eens kijken. Ga maar een beetje dichter, Dichter. Inkt moet vloeien, dat brandt daar zo schoon. Alle zevenduizend exemplaren. Schone razzia was het. In alle boekhandels van Aalst. Chique stapel ook. Waarlijk excellent papier. Dat boekje van u en uw pijpenblazers. Inkt moet vloeien? Bloed, ja! Bloed moet vloeien. (nadrukkelijk tot publiek) Schoon hé, dat vuur. Porno, dat brandt altijd schoon.

Gsm, de ‘Brabançonne’, de ‘Vlaamsche Leeuw’ en de ‘Internationale’ tegelijk.

Operatie geslaagd? Proficiat, mijn bovenste beste en aller intelligentste Opperstafchef. Ik wist dat ik op u en uw pasja’s, ik bedoel para’s kon rekenen. Geen doden? Mooi zo. Ik ben daar niet zo voor. Voor collateral damage. U zegt? U houdt eraan mij ook te feliciteren? Met mijn briljant strijdplan? Dank u wel. … U zegt? Ha, ik zie het.

De man verdwijnt, al gsm’end. Komt dan triomfantelijk terug, citerend uit ‘De kleine prins’.
Subtiel samenspel met publiek.

“Goede morgen”, zei de kleine prins. “Wat hebt u een gekke hoed op.”
“Dat is om te groeten”, antwoordde de ijdeltuit. “Om te groeten als ik toegejuicht word.”

De man valt weer in zijn rol. Of eruit, dat is hoe je het bekijkt.

Het span is er. De koperen koets met vier flinterfijne hobbelpaarden, ik bedoel piekpropere boerenpaarden. Tijd om als Zeus van de Olympus neder ter aarde te dalen.

De man trekt zijn gevechtstenue uit. Er verschijnt een proper manneke. Precies een minister.

Ik begeef me weder onder al die Schone Vlaamsche Menschen. Ze zullen jubelen om mijn verrijzenis. Ik verschijn weer aan mijn fans en aan mijn kiezers. Ze zullen me als de Nieuwe Messias verwelkomen. Of op zijn minst als Paul Vanden Boeynants na zijn ontvoering in hun sossissenarmen sluiten.

De man giet de inhoud van het plastieken Onze-Lieve-Vrouwbeeld over zijn knikker.

Water. Uit de grot van Lourdes. Nog drie dagen. Dan moet ik mijn krullen terughebben. Als ik Damiaan mag geloven, tenminste. De schoonste krullen van de hele Partij.

De man verdwijnt, keert nog één keer terug.

En? Weet u nu al hoe ze Laurette noemen? Laurette van Sociale Zaken? Wilt u het weten?

De man fluistert zo goed als of zelfs helemaal onverstaanbaar ‘Laurette Toupet!’

Ja, zonder toupet kom je niet ver in de Wetstraat. Tenzij je Pieter De Crem heet natuurlijk.

De man verdwijnt.



18-10-09

Kunstenaars Redenaars Aalstenaars, een pamflet

Dit is een woordaanslag.

Vandaag heeft het woord het eerste en het laatste woord.
Vandaag schiet de LIterair CReatieve Actie met scherp.
U bent gewaarschuwd.

Inkt moet vloeien!

Met man en macht, met eigen middelen, zelfs met een been in de goot
schreven wij de tederste gedichten. Nu is het gedaan,
wij zijn genoeg gekloot!

Gedaan met slapen, met knikken en jongleren
met fatsoen en taal.

Al te lang hebben wij gezwegen!
Al te lang staan wij voor paal!

Inkt moet vloeien!

Inkt moet vloeien in Aalst, stad van de Zwarte Maan,
van Boon en van de Kapellekensbaan.
Genoeg vergeven en vergeten,
genoeg minzaam, inschikkelijk en klein.
Vanaf nu zijn wij vastberaden, vanaf nu zullen wij zijn!

Aalstenaars verenigt u.
Laten wij in groten getale, in Carnavaleske slagzinnen
ongezouten met pinten en pamfletten
kenbaar maken wat op onze lever ligt.

Met kanonnen vol ronkend proza en de prachtigste poëzie, zie zie-
dend bombarderen wij het medialandschap keer op keer.
Daar in Brussel en Vilvoorde schuimbekken ze van woede, ze razen:
die van Aalst, ze zijn hier weer!

In de straten, op de pleinen, in de kleinste gore steeg
gaan wij roepen, gaan wij schreeuwen, gaan wij
zingen wat niemand durft te zeggen
maar iedereen wel weet:

De Media zijn in de Handen van Hamburgervretende Haaien!
De Media houden van Boertige Boeren
en hun Schaamteloze Scheet!

16-10-09

Geniet van een welverdiende paasvakantie!



Wat zit ik hier te doen?
Te kijken naar een leeg feuilleton vol opgeklopt drama. De enige clou erin is dat ik me gewillig bij mijn pietje laat pakken, elke keer weer de klos wil zijn. Ik ben toerekeningsvatbaar. Uit vrije beweging stem ik af op de ondraaglijke leegte van hun en mijn bestaan. Ik ben medeplichtig, masochistisch. Ik laat jarenlang avondenlang geniepige reclamehaakjes naar het kapitaal in mijn zak tasten, tot de laatste aflevering op het idiootste kanaal afgelopen is, als een lekkende kraan, met een druipende vooruitblik, die altijd alles verklapt, wat de domme idioot in mij, nooit in zijn leven, zou mogen willen weten.
Spannend, ontspannend.

En ik, ik kijk er naar, als een tv-junkie. Mijn tijd doden. Vissen zonder hengel voor een lichtbak. Hoe diep ben ik gevallen?
Ik ben leraar verdomme, ik moet een voorbeeld stellen.
Ik moet afkicken, meteen, of ik ben reddeloos verloren. Morgen moet dat scherm mijn flat uit.
Ik kan het niet te koop zetten. Dealen is strafbaar, onzin versjacheren laakbaar.
Ik kan het ook niet gratis en voor niets naar de kringloopwinkel brengen. Er zijn al genoeg levens verwoest voor een habbekrats.
Ik dump het in het containerpark, bij het toxisch spul.
 
In de leraarskamer gaan ze niet weten waar ze het krijgen. ‘Allez Marco, heb je dat niet gezien?’ Ik kan me de vertwijfeling van mijn leerlingen zo voorstellen. ‘Is het echt waar dat u geen tv hebt meneer? U bedoelt geen tv in de keuken, of geen tv op de slaapkamers?’
Nee gasten, geen tv, zelfs niet in de eetkamer of op toilet, niet in de living of in de gang. Nergens. Nowhere. Nulle part. Geloof het of niet, maar ik ben niet ziek. Niet van boven, niet van onder, niet van binnen. Ik voel me beter dan ooit tevoren. Ik heb die tijdrovende slet aan de deur gezet en een nieuw formidabel lief in huis gehaald. Een felle vamp, een wilde harem, ja. In een klap voel ik me tien jaar jonger. Boeken waar je pak aan hebt. Hun deinende woorden hebben mijn zin teruggebracht.
Krankzinnig, ik? Wacht maar, het strafste moet nog komen. Ik deel mijn passie. Iedereen mag er aan komen.

Luister goed. Ik maak een belofte. Alle leerkrachten zijn taalleerkrachten. Ik ook. Ik ga werken aan wat ik zeg en hoe ik het zeg. Alle woorden uit mijn mond en zinnen uit mijn pen moeten aan jullie ribben blijven plakken. Ik wil dat jullie als opgeschoten kleuters met open mond naar me luisteren. Ik wil dat jullie de toetsen snel omdraaien als je ze terugkrijgt, om mijn spitse en persoonlijke commentaar erop te lezen in plaats van de punten, voor elkaar mijn rode woorden opzeggen. ‘Deze verhandeling staat als een huis, Marie. Je bewijst er niet alleen je these mee, maar ook dat je koel kan analyseren en bevlogen kan betogen, dat jouw mening er toe doet.’ ‘Erik, je stapelt de gemeenplaatsen zo hoog op dat je originele stelling er achter verdwijnt. Haal de bombast neer en argumenteer zoals we je kennen, met pit en passie.’      

Ik zweer dat ik nooit in mijn carrière nog op een rapport ga schrijven:
‘goed begonnen is half gewonnen’,
‘een verloren veldslag betekent nog geen verloren oorlog’,
‘doe zo voort’ of
‘geniet van een welverdiende paasvakantie’.
Wie een dergelijke dertien in een dozijn dooddoener leest, mag mij persoonlijk buiten dragen en bij het oud vuil zetten. Het zou willen zeggen dat ik te zwak was om de ontwenning van de tv vol te houden, dat ik hervallen ben in de leegte. Als het scherm buitenzetten niet lukt, dan schop je mij maar buiten.

Je moet het eens proberen. Een schermvrije week.

14-10-09

Slaapwel Lijntje! - Joost de Saedeleer




Het is bedtijd.




Lijntje is moe,
dus hup hup
naar de kamer.







Mama stopt Lijntje
in bed.


 



Ze knipt het licht uit.
Het is donker.








"Help, ik zie een spook!"
roept Lijntje.







Snel neemt mama de stofzuiger.
 "Ik zuig de spoken op," lacht ze.




En dan vertelt mama een verhaaltje
over een zeemeermin.





En over een koning
in een kasteel onder de zee.

 


Lijntje droomt.


Ze is nu een meermin
in een kasteel onder de zee.



 



"Slaapwel," fluistert mama.






De geboorte van Lijntje (Joost de Saedeleer)



10-10-09

Lezing Johanna Spaey



 
Lezing Johanna Spaey

21/10/09

CC De Werf, Studio (-1)
Molenstraat 51
9300 Aalst


Toegang: 4 euro


 


Naam:  Joke Spaey
Geboortejaar:  1966
Geboorteplaats: Wezemaal
Studies: Assyriologie (de wetenschap over het oude Nabije Oosten)
Woonplaats: Heverlee
Beroep: eindredacteur bij het damesblad Flair
Hobby’s: hardlopen, boxe Française, lezen(geschiedenis, romans, biografieën), wandelen, Italiaanse wijn, eigenwijze honden, afluisteren van niet voor haar oren bestemde gesprekken
Debuut: 2005 met ‘Dood van een Soldaat’
Prijzen:  de Nederlandse Gouden Strop (2005) en de Belgische Hercule Poirotprijs (2005) 
Boeken: Dood van een Soldaat (2005) en Vlucht (2007)      
 




De Geest van de Academie: Is hier iemand?

De Academie voor Podiumkunsten van Aalst bestaat 150 jaar, en die verjaardag wordt gevierd met talloze voorstellingen en concerten. Zo wordt ook een pianist verwacht in de Feestzaal van het Stadhuis, waar hij een reeks gedichten zal begeleiden, gebracht door zijn vriendin. Terwijl her en der nog generale repetities voor weer andere producties plaatsvinden, blijkt de man plotseling spoorloos verdwenen te zijn. Heeft hij een ongeluk gehad? Een beroerte? De gedichten die zijn vriendin zou brengen, krijgen nu het karakter van een bezwering die hem terug moet roepen naar het land van de levenden. Ze lijken samen te spannen met fragmenten uit Gilgamesj om hem te doen opstaan uit het rijk van de dood. In De Notenkraker leert een kleine ballerina hoe je met een rituele dans dode dingen tot leven kunt wekken... En zo gaan wij in De Geest van de Academie, en samen met hem, op weg door een bevreemdende nachtelijke stad...

De Geest van de Academie is een film geproduceerd door de Academie voor Podiumkunsten Aalst in samenwerking met Go Productions. 




Een van de gedichten uit de film:


IS HIER IEMAND?


Is hier iemand? In dit zwarte gat?
In deze blinde vlek? Is hier nog een mens
op deze grens? Op de rand
van de nacht?


Herinner je de lekkende goot,
de laatste noot, twijfelend
aan de hand die niet meer gelooft
in een Quatre Mains.


En ik had je  nog zo beloofd
voordat een waas van rood
over je ogen was gekropen:


Ik laat je nooit een blauwtje lopen.




Trees Van Aerdebrugghe

Bullshit Mijn Beste...

Gij daar, ja gij.
Stop!
Staat uw GSM uit? Nee zeker?
Het is geen erg.
Kom tot u zelf, neem de tijd.
Onthaast! Stop met dat gejaagd gedoe!
Mooi zo, ge doet dat goed.
Word nu wakker, zoek uw eigen tempo, uw eigen ritme.
Open uw oren en luister naar wat ik u te zeggen heb.
Ik ga het geen twee keer zeggen hé!


Geluk, mijn beste, is niet te koop!


Vroeger dacht men nog het geluk te kunnen vinden in Oostakker, Scherpenheuvel of Lourdes.


Bullshit!


Tegenwoordig zoekt men zijn heil in spectaculairdere sensaties:
in haastige beelden, gejaagde gedachten, vluchtige verhalen.
De westerse maatschappij, weet ge wat dat is?
Een groot opgefokt mediadecor.
De consumptiemaatschappij wordt tot in het absurde verheerlijkt.
Wij leven snel, gevirtualiseerd, en willen snel geluk.
Zelfs voor de dood hebben we geen tijd.


Bullshitt!


In België, mijn beste, worden jaarlijks meer pakjes anti-depressiva gekocht
dan er inwoners zijn!
De Vlamingen zijn notoire zelfmoordenaars,
het aantal zelfdodingen ligt hier de helft hoger dan in andere Europese landen!


Maar ja, alles is clean, alles is schoon,
alleen gepolijste lichamen blinken in ons beeld.
De plastisch chirurg wordt massaal geconsulteerd.
Schoonheids- en gezondheidsidealen worden in een constant tempo geprojecteerd.
Roken is dodelijk, alcohol schaadt, cholesterol gevaarlijk, teveel vlees ongezond, veel bewegen levensnoodzakelijk!
‘Alles kan, niks moet?’ ‘Leef zoals je wil?’


Bullshittt!


Voor alles, voor iedereen
worden er tegenwoordig woorden gezocht:


Er zijn Moslims, Fundamentalisten,
ADH D’ ers, Alcoholisten, Allochtonen, Autisten,
Tourettes overal.
Voor alles, voor iedereen die anders is,
is er een valabel vak, een voorgekauwd sjabloon!


Mijn beste, ik weet het,
niemand wordt graag met de rauwheid van het bestaan geconfronteerd,
maar nu kan het, echt waar, niet anders meer.
Het moet gedaan zijn met die verpaupering, de verkleutering
moet stoppen, het moet gedaan zijn
met die vervlakking van het verstand!
Laat ons godverdomme uiting geven aan onze wanhoop en onze walging.
Laat ons godverdomme tegen de verstening van de vrijheid zijn.
Wij moeten, nee gij moet, iedereen moet,
opnieuw de triomf van het absurde en het doodgewone vieren.


Gedaan met dat simpel vousvoyeren met vorm en beeld en taal.
Neen aan die voorgekauwde bullshit. Neen aan dat mediacircus!
Gedaan met dee Westerse Mary Poppins Disneycultuur.
Weg met de supernannies! Laat Piet in zijn eigen S.O.S.-pot koken!


Van nu af aan trouwen wij zoals wij willen trouwen,
wij fluisteren met onze hond, met onze kat,
voor mijn part met ons duiven,
of met ons vrouw,
alleen als wij daar goesting voor hebben.


Lang leve de vrijheid!


Van nu af aan gebruiken wij ons gezond boerenverstand,
wij nemen onze tijd
en wij lezen af en toe nog eens een goed boek!


Bullshitttt!


‘Een goed boek wat is dat?’ Ik hoor het u al denken!
Neen, dat is geen boek van een BV,
aan die dwazigheid hebben wij geen boodschap.
Wij hebben al genoeg oppervlakkige sensatie over onze kop gekregen.
Net zo min als wij goesting hebben in al die afgestompte shitprogramma’s op tv, net zo min zijn wij geïnteresseerd in het inhoudsloze narcistisch gewauwel
van een omhoog gezwollen ego.
Genoeg, niet meer van dat.
Gedaan met het leedvermaak, ze hebben ons al genoeg te kakken gezet.


Bullsshittttt!


Mijn beste, wat gebeurt er toch met ons. What the fuck is going on?
Ik zal het u eens uit de doeken doen, what er the fuck aan het gebeuren is!
Brood en spelen! Hou ze dom en klein, wij pakken wel de poen,
dat zijn ze met ons aan het doen!


Niet met mij, hoor ik u al denken!
Ah, mijnheer weet hoe hij moet omgaan met al die toestanden!


Bullshitttttt!


Waarom reageert mijnheer dan niet? Zijt gij misschien een van die profiteurs?
Zijt gij God misschien, en staat gij boven al dat gemanipuleer?
Nee, manneken, nee gij laat gij ook met uw kloten spelen zoals iedereen,
geef maar toe! Ge zijt geen haar beter dan al de rest.
Gij kijkt ook naar ‘Boer zoekt vrouw’ – Nee?
Naar ‘Familie?’ Naar ‘Thuis?’ Naar ‘De Pfaffs?’ ‘De Planckaerts?’
Nee?
Het is al goed, gij moet het mij niet meer vertellen.
Ik snap dat wel dat ge daar niet wilt voor uitkomen.
Maar gij gaat mij niet zeggen dat gij daar ook het uwe niet over denkt!
Gij vindt gij dat waarschijnlijk ook dat wij al genoeg BV’s hebben
zien schaatsen, dansen, zingen, kwissen, kakelen.
Wat kunnen ze niet?
Wat kunnen ze eigenlijk wel?


Het is goed, ik moet het niet meer weten.
Gij trekt u dat misschien allemaal zo niet aan, ge ligt daar niet wakker van.
Maar ik wel, ik trek mij dat wel aan, want ik vind dat allemaal dikke


Bullshittttttt!


Het wordt hoog tijd dat er iemand zijn mond open doet,
want het is genoeg geweest.
Gij snapt niet dat ik mij daar zo over opwind!
Gij snapt dat niet, gij vindt niet dat wij in slaap worden gewiegd,
gij ziet dat zo niet.
Ik zal u eens vertellen hoe ik het zie,
vergeef mij dat ik soms wat grof uit de hoek zal komen,
maar weet ge, ik word godverdomme zo kwaad van al die toestanden.
‘Welke toestanden? Welke toestanden?’ Ik hoor het u denken.
Gij gelooft dat toch allemaal niet wat ze daar op de tv vertellen, die zogenaamde experts? Experts van mijn voeten ja!
Weet ge… Wij zijn nerds, want voor het geluk zijn wij,
als wij die zever blijven geloven, en om S.O.S.-Piet te citeren,
zijn wij ten eerste: afhankelijk van die specialisten,
ten tweede: de eeuwige studenten,
en ten derde: die braaf moeten zijn.


Bullshittttttttt!


Dus… Wees braaf en luister naar wat de meester u te vertellen heeft.
Meester en slaaf, voelt ge het al komen, begint het al wat te klaren,
gaat er een lichtje branden?
Nee? Nog niet?
Laat ze maar dazen die dwazen zeg ik altijd,
en nee wij gaan niet knielen als debielen!
Platte commercie daar draait die ganse levenslang leren toestand rond.
Wij, wij moeten vooral terug in ons zelf gaan geloven.
Super Nanny en S.O.S.-Piet godverdomme, ze kunnen de pot op.
Komaan mijn beste, die bv’s, die zogenaamde experts die weten niet meer dan wij.
Nee, nee, stop die geldwolven! Het enige wat zo’n mensen willen, is poen!


Bullshitttttttttttttttttttttttttt!


Maar goed het is niet alleen die bv-cultus,
het is niet alleen die totaal afgestompte, belerende, afgelikte,
zichzelf altijd herhalende debiele amusementsmentaliteit, die mij zo kwaad maakt.
Het is niet alleen die dwaze Plopper de Plop,
die draait een keer teveel in het rond
en ik stamp nu met mijn voeten, godverdomme,
en ik schop onder uw kont!


‘Draai een keer in het rond!’
Denken ze nu echt dat wij achterlijk zijn of wat?
Hebt gij ooit al eens iemand vierkant zien draaien misschien?


Nee, nee, ernstig nu, het gaat hem over meer dan dat.
Het gaat hem over brood en spelen, zoals ik al zei.
Vermaak de mensen, laat ze niet teveel nadenken.
Het gaat hem over dat zwelgen in die zompige zelfgenoegzaamheid.
Laten we ons, mijn beste, vooral amuseren,
laten wij kopiëren en imiteren,
want voor creativiteit en authenticiteit is er geen plaats.
Originaliteit en kunstzinnigheid krijgen geen zendtijd,
dat is te bedreigend en vooral…
slecht voor de kassa!


Bullshittttttttttttttttttttttttttttttttttttttt!


Terwijl er in Brussel, mijn beste, kinderen in kartonnen dozen
en op straat worden geboren,
en de sans-papiers zich voor de zoveelste keer in en een of andere kerk uithongeren,
rijden onze ministers, bankiers en managers van ik weet niet wat
in dure auto’s rond, met of zonder papieren, met of zonder chauffeur,
de Visa kaart lucratief in de aanslag.
Terwijl de meesten van ons mijn beste, ter ontspanning afgestompt
maar hooghartig en plezant verdoofd voor de buis hangen,
verdienen deze ministers, bankiers en managers van ik weet niet wat
lonen om van omver te vallen!
Met hun op zijn minste 700.000 (oude Belgische franken) in de maand
moeten ze zich wel te pletter neuken, werken, zuipen of eten.
Terwijl onze ministers van ik weet niet wat
zichzelf dubbel zoveel loon als hun Spaanse en Nederlandse collega’s uitbetalen,
waardoor ze schandalig vervetten en rijk worden van al dat teveel,
joelen en roepen en razen allochtonen in de straten van Molenbeek van verveling
en van miserie troef.


Een parlementslid van het Vlaams Belang pleit
voor een harde aanpak van de jongeren
en voor de deportatie van de onaangepasten,
hij zal onverbiddelijk zijn voor zij die vergeten
dat Vlaanderen vooral Vlaams moet zijn!


Mijn beste, laten wij nog eens Kafka lezen.
Ik dank u voor uw aandacht!

Manifest LIterair CReatief Actiefront LICRA


Met een oorverdovende storm breken wij de stilte.


Genoeg gekeken naar onze steeds higher gedefinieerde lichtbak
vol holle hoofden.
Genoeg beleefd met bv-buisbacillen 
die onze hersencellen besmetten.
Genoeg gedommeld bij dwaze feuilletons 
die ons dramatisch de dieperik in denderen.


Gekluisterd aan het scherm raken we dagelijks 
de ranzige korst op de cultuurbodem.
Gebeuk, gebonk er tegenaan. 
De tv hoopt er met ons doorheen te gaan,
de totale etherleegte in.
Geheid is net dat heien onze redding.


Het aanhoudend aanstellerig getetter en getater heeft ons gewekt.
Het heeft ons bewust gemaakt van die latente hoofdpijn, 
de ergernis.
Het heeft ons opgericht en strijdbaar gemaakt
om het woord te redden.


Inkt moet vloeien.


Ze zullen er een harde strijd van maken, onze tegenstanders.
Ze zullen ons verketteren met het verwijt: elitair, revolutionair.
Ze zullen ons berechten en broodroven door toga’s met een air
van hier tot there.


Eronder, krijgen ze ons niet. Overal worden burgers wakker.
Ze nemen de handschoen op, ze komen eraan.
Ze schreeuwen: ‘Weg met de buis!’ 
Ze scanderen: ‘Inkt moet vloeien!’
We gaan erop en erover.


Laten we naar Brussel en Vilvoorde trekken en de tv-twintowers opblazen.



Laten we, mon cher,
in het puin een smeulend restje cultuur zoeken en aanblazen,
de geschreven kunst uit het kanalenruis doen herrijzen,
samenscholen in boekhandels en bibliotheken en elkaar trakteren met citaten
op café, verzen op het lichaam drukken
voor het slapengaan, contrair,
en met zin in ons hart,
met flair.


Inkt moet vloeien!






Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...